การเดินทางมาเรียนที่อเมริกา : หน้า 103/136

305 N. FRANCES ST. MADISON WISCONSIN 53703 U.S.A. กราบแม่ที่รักและเคารพยิ่ง จดหมายฉบับที่สองของจอยออกจะ พิสดารสักหน่อย ตรงที่ว่าก่อนจะเปิดโฉม หน้าสหรัฐอเมริกา ให้ผู้อ่านได้ชมความ งามของหิมะในยามฤดูหนาวของวิสคอน ซิน ก็ยังต้องอุบไว้ก่อน ตอนนี้เห็นจะต้อง ยืมวิธีของลิเกโบราณมาใช้ คือตอนที่ เจ้าของวิกยังจัดฉากไม่เรียบร้อย ก็ต้อง หาตัวจำอวดเป็นแขกบ้าง ไทยบ้าง มาร้อง สลับฉากก่อนประมาณ ๑๐ นาที ถึงจะ เปิดฉากแสดงได้ กรณีของจอยก็เช่นเดียวกัน จะขอ ย้อนกลับมาเล่าเรื่องแปลก ๆ ก่อนออก เดินทางมาอเมริกาให้เพื่อนฝูงฟังก่อนว่า อันว่าการที่ใครคนหนึ่งจะได้เดินทางมา เรียนที่เมืองนอกเมืองนาแต่ละครั้งนั้น มิใช่ว่าพอสอบชิงทุนได้ หรือมีเงินถุงเงิน ถังไว้พร้อมแล้ว ก็จะลอยลำมาได้สบาย อย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ ความจริงผู้ที่จะ เดินทางมาเมืองนอกได้แต่ละคน ต้องผ่าน กรรมวิธีต่าง ๆ มากมายพอสมควร และ เข้าใจว่าดวงชะตาของผู้เดินทางก็ควรจะ ต้องสมพงษ์กับ “เกณฑ์เดินทาง” ด้วย จึงจะสามารถผ่านขั้นตอนต่าง ๆ ไปได้ โดยไม่มีอุปสรรค ดังกรณีที่จอยเคยประ สบมากับตัวเอง เมื่อ 5 ปีก่อนโน้น เมื่อระยะ 5 ปีก่อน ตอนที่จอยเพิ่ง จบการศึกษา ม.ศ. ๔ จากโรงเรียนจิตร ลดา อันนับว่าเป็นปีสุดท้ายของชั้นมัธยม ศึกษา จอยก็ได้สมัครสอบชิงทุน ก.พ. ในสาขาประวัติศาสตร์ตะวันตก ปรากฏ ว่าในคราวนั้นจอยสอบข้อเขียนได้ และมี ผู้สอบข้อเขียนในสาขาวิชานี้ได้อีก ๒ คน เป็นชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง รวมเป็น ๓ คน ด้วยกัน หลังจากผ่านการสอบข้อเขียน และสัมภาษณ์เป็นที่พอใจของคณะกรรม การแล้ว ก็ถึงขั้นตรวจโรคเป็นขั้นสุดท้าย การสอบชิงทุนของ ก.พ. นั้น มีการตรวจ โรคอย่างละเอียด นับตั้งแต่การสัมภาษณ์ และตรวจเช็คระบบประสาท และการ ตรวจร่างกายอื่น ๆ อย่างละเอียดที่สุด เท่าที่จำได้ในครั้งนั้น ดูเหมือนจะต้อง ผ่านการตรวจร่างกายจากนายแพทย์ผู้ เชี่ยวชาญทางสาขาต่าง ๆ ถึง ๕ คน คือ ทางระบบประสาท ทางโรคตา การตรวจ หัวใจและปอด และผ่านการตรวจเลือด และโรคสืบเนื่องอื่น ๆ และมาลงท้าย ที่นายแพทย์ใหญ่ผู้ประเมินผลการตรวจ สุขภาพโดยทั่ว ๆ ไป นายแพทย์เหล่านั้น เป็นแพทย์ของโรงพยาบาลศิริราช ซึ่ง มีหน้าที่เกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ เมื่อผ่านการสอบสัมภาษณ์ และ ได้รับแจ้งให้มาตรวจโรคตามวัน เวลาที่ กำหนด จอยก็เริ่มอ่อนใจต่อกรรมวิธี ต่าง ๆ ของเขา จนแทบจะหมดศรัทธา อยากมาเรียนเมืองนอกเสียแล้ว อัน ที่จริงสุขภาพของจอยก็นับว่าอยู่ในขั้นดี เพราะไม่เคยเจ็บป่วยอะไร นอกจากเป็น หวัดเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามฤดูกาล เรื่อง สุขภาพนี้แม่ได้เอาใจใส่ดูแลลูกทุกคนมา ตั้งแต่เล็ก ๆ มาจนโตกระทั่งบัดนี้ เรา มีแพทย์ประจำครอบครัวที่เป็นหมอมีฝีมือ ของโรงพยาบาล และคุณหมอก็คุ้นหน้า จนกล่าวได้ว่า พอเห็น กับพวกเรา หน้าคนไข้ หมอก็แทบจะสั่งจ่ายยาให้ได้ ทันทีโดยไม่ต้องถามอาการป่วย เป็นอันรู้ กันดีว่า แม่นั้นนิยมคติโบราณที่ว่า “กัน ไว้ดีกว่าแก้” พวกเราจึงไม่เคยเจ็บป่วย ถึงขนาดต้องเข้านอนโรงพยาบาลเลย ตั้งแต่เกิดมา เมื่อต้องมาเผชิญกับการตรวจร่าง กาย หลายขั้นตอนเช่นนี้ จอยอดไม่ได้ที่ จะบ่นกับแม่ตามธรรมเนียมของคนขี้ รําคาญว่า “จะต้องตรวจอะไรกันมากนักหนา” แม่ทำตาโตและเริ่มเทศนาตามแบบ นักเศรษฐศาสตร์ว่า “เธออย่าลืมว่า รัฐบาลต้องเอา เงินภาษีอากรของประชาชนมาส่ง เสียให้พวกเธอเรียน ก.พ. เขาจึงต้อง ระมัดระวังเต็มที่ ถ้าปรากฏว่านักเรียน ที่ได้รับทุนเกิดเป็นโรคประสาทอย่างแรง หรือป่วยเป็นโรคร้ายแรงเรียนไม่จบ มีเสีย เงินทองของเขาแย่หรือ และยังทำให้เสีย เวลาที่เขาตั้งหน้ารอให้เธอกลับมาทำงาน ใช้ทุนเขาอีก” R เมื่อถึงกำหนดนัดประมาณ 6 โมง เช้าของวันนั้น แม่มาเป็นเพื่อนจอยที่ โรงพยาบาลศิริราช จอยได้เข้ารับ การตรวจโรคเป็นรายที่ ๒ และมีเด็ก นักเรียนชายหญิงอีก ๕-๖ คน มารับ การตรวจโรคเช่นเดียวกัน เพราะ ก.พ. เปิดรับสมัครหลายสาขาวิชา ขณะที่นั่งรอ หมออยู่นั้น คุณหมอผู้หญิงท่านหนึ่งก็ เดินฉับ ๆ หน้าตาบูดบึงเข้ามาในห้อง ตรวจโรค ท่านเดินเข้าไปในห้องซึ่งเขา กั้นไว้เป็นช่อง ๆ เสียงเลื่อนเก้าอี้อย่างดัง แสดงว่าอารมณ์ท่านไม่ค่อยดีนัก คล้าย Kalyanamitra.org ๑๐๑