การบรรยายที่โรงพยาบาลโรคจิต : หน้า 42/128

ต่อจากฉบับที่แล้ว วนรุ่งขึ้น อาตมาได้รับนิมนต์จาก โรงพยาบาลโรคจิตของเอกชนแห่งหนึ่งในเมือง กัมปีนัส กัสสปะค่อนข้างจะสองจิตสองใจ ที่จะให้อาตมาไปที่นั่นดีหรือไม่ เขาเล่าให้ฟังว่า เจ้าของโรงพยาบาลแห่งนั้น เป็นจิตแพทย์ เชื้อสายยิวคนหนึ่ง ซึ่งที่มีทั้งชื่อเสียงและชื่อเสีย มากพอกัน เป็นที่ยกย่องนับหน้าถือตากันใน สังคมว่ามีความสามารถทางวิชาการ แต่ขาด คุณธรรมในการรักษา นายแพทย์ท่านนี้เคย ประสบความสำเร็จ ถึงเป็นนายกสมาคม จิตแพทย์แห่งบราซิล และตั้งโรงพยาบาล เอกชนรักษาเฉพาะโรคจิตอย่างเดียวได้ และ ยังตั้งโรงเรียนสอนจิตวิทยาสำหรับประชาชน ผู้สนใจอีกด้วย เหตุผลที่กัสสปะไม่อยากให้อาตมารับ นิมนต์ในครั้งนี้ ก็เพราะถูกเพื่อนและภรรยา เตือนว่า จิตแพทย์ผู้นี้อาจจะอ้างเหตุที่อาตมา ไปช่วยสอนให้เขาเป็นการโฆษณาหาสตางค์ ใส่กระเป๋าเพิ่มขึ้น แต่อาตมามาพิจารณาดูแล้ว เห็นว่าข้อดีมีมากกว่าข้อเสีย อย่างน้อยผู้ที่มา เข้าฟังแล้วลองปฏิบัติดูจะได้ประโยชน์บ้าง ส่วนตัวผู้เชิญเองนั้น หากเขามีเจตนาอย่างใด แอบแฝงอยู่ ก็จะส่งผลร้ายต่อตัวเขาเองในที่สุด เย็นวันนั้น กัสสปะก็ขับรถพาอาตมา ไปยังโรงพยาบาลแห่งนั้น การจัดสถานที่ ของเขาทำให้อาตมารู้สึกประทับใจกับความ โอ่โถงของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนั้น ใน ประเทศไทยยังไม่เคยมีโรงพยาบาลเอกชนที่ รักษาเฉพาะโรคทางจิตอย่างเดียวเช่นนี้เลย ทันทีที่อาตมาก้าวเข้าไป จิตแพทย์ ผู้มีชื่อเสียงท่านนั้นก็ออกมาต้อนรับ อายุ ของเขาประมาณสักหกสิบปีเศษ รูปร่างท้วม ไหล่กว้าง หลังค่อม พอจับมือทักทายกันพอ เป็นพิธีก็เดินก้มหน้างุด ๆ ชี้ทางให้อาตมา ๔๐ เข้าไปคอยในห้องทำงานของตน แล้วก็รีบ ขอตัวไปจัดเตรียมห้องบรรยายให้พร้อม พอเข้าไปในห้องทำงาน อาตมาเกือบ ต้องอุทานออกมาด้วยความทึ่ง ไม่ใช่เพราะ ความใหญ่โตพิสดารของห้องนั้น หากแต่ว่า รอบห้องนั้น ทั้งสี่ด้านจากเพดานถึงพื้นห้อง เต็มไปด้วยประกาศนียบัตรใส่กรอบอย่างดีติด อยู่เต็มไปหมด จนแทบจะหาช่องว่างไม่ได้ แต่ ห้องนั้นมิได้มีเก้าอี้สำหรับรับรองแขกแต่ อย่างใด นอกจากโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ และ เก้าอี้สำหรับคนไข้หนึ่งตัว ทั้งกัสสปะและ อาตมาก็เลยต้องยืนรออยู่ในห้องทั้งคู่ อาตมา จึงฆ่าเวลาโดยการเข้าไปพิจารณาประกาศ นียบัตรเหล่านั้นทีละใบ แต่สังเกตได้ว่ากัสสปะ กลับยืนเฉยด้วยความเบื่อหน่ายคล้ายกับว่า จำเจกับการต้อนรับแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ไม่ช้าจิตแพทย์ท่านนั้นก็กลับเข้ามา บอกว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว อาตมาจึงพูดออก ไปว่ายังไม่เคยเห็นใครที่มีประกาศนียบัตรติดอยู่ ในห้องมากเท่านี้มาก่อนเลย จิตแพทย์ท่านนั้น ดูเหมือนจะยิ้มอยู่ในหน้า และพูดอย่างถ่อมตัว ว่า เขาเอามันติดไว้เพื่อระลึกถึงความหลัง เท่านั้นเอง กัสสปะได้ยินเข้า ถึงกับต้องหันหน้า ไปทางอื่น อาตมาพอจะดูออกว่าคำตอบนี้คง เมษายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org