การสอบถามเกี่ยวกับบาดแผลของนายปั่น : หน้า 104/128

๑๐๒ แทบทุกคนพยายามสืบถามเอาความจริงจากภรรยา ของเขา แต่เธอก็ยืนยันข้อความเดิมที่เล่าให้อาตมาฟัง นายอ้ายเพื่อนบ้านใกล้เคียงยืนยันสนับสนุนภรรยา นายปั้น เขาบอกว่าตอน ๒ ทุ่มเมื่อคืนนี้เห็นนายปั้น ไปขอยืมไฟฉายที่บ้าน อ้างว่าจะเอาไปทำธุระบางอย่าง เมื่อได้รับไฟฉายแล้วก็เดินจากไป แต่นายอ้ายมิได้ เอาใจใส่ว่าเขาจะไปไหน เพราะการยืมไฟฉายเป็นเรื่อง ธรรมดาที่เคยหยิบยืมกันอยู่เสมอ มีหลายเสียงสันนิษฐาน ว่านายปั้นคงจะไปทำธุระบางอย่างในป่าแล้วก็ไปพบเสือ เลยถูกเสือทำร้ายเอา แต่หลังจากได้ตรวจสอบดูลักษณะ บาดแผลแล้ว ข้อสันนิษฐานนั้นก็ฟังไม่ขึ้น เพราะบาดแผล บนตัวเขามิได้ส่อแสดงว่าเป็นรอยถูกเสือตะปบด้วยเล็บ หรือกัดฟัดเหวี่ยงด้วยเล็บหรือกัดฟัดเหวี่ยงด้วยเขี้ยว หมอได้ลงมือทำบาดแผลทันที เสร็จแล้วนายปั้นก็นอน หลับสนิท จนกระทั่งเกือบเที่ยงจึงตื่นขึ้น เมื่อลืมตาตื่นขึ้น คำแรกที่เขาพูดก็คืออยากพบท่าน พวกผมพยายามถาม สาเหตุที่เขาได้รับบาดแผล แต่เขาไม่ยอมบอก ยืนยัน อย่างเดียวว่าจะต้องพบท่านเสียก่อน หมอพยายาม สอบถามเขาเหมือนกันแต่ไม่ได้ผล เพราะฉะนั้นผมจึง มาขอนิมนต์ท่านไปพบเขาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ด้วย” อาตมาโล่งใจที่ได้ทราบว่า อาการเขาดีขึ้นถึง ขนาดพูดได้แล้ว และรู้สึกประหลาดใจที่เขายืนยันอยากจะ พบอาตมาก่อนใคร ๆ หมด โดยมิได้ชักช้าอาตมาห่มจีวร ถือเอาย่ามแล้วก็เดินตามนายอ้ายลงมาขึ้นรถที่เชิงบันได นาค ที่โรงพยาบาล อาตมาได้พบนายปั้นนอนอยู่บน แต่เป็นแผลถลอกลึกถึงเนื้อมีเลือดไหลซึมออกมา และมี เตียงด้วยสารรูปที่เกือบจำไม่ได้ เพราะตามหน้าตา อยู่เฉพาะด้านหน้าเท่านั้น ด้านหลังไม่มีอะไรเลย ตาม เนื้อตัวเต็มไปด้วยปลาสเตอร์สีขาว มีคนนำเก้าอี้มาตั้งลง ลักษณะของแผลนายปั้นน่าจะถูกลากคว่ำหน้าไปบน ข้างเตียงของเขา อาตมานั่งลงจ้องดูนายปั่นด้วยจิตใจ แผ่นดินหรือพื้นดินเป็นระยะทางไกลพอสมควรมากกว่า ที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความสงสารระคนกัน นาย บางคนสันนิษฐานว่านายปั้นคงจะปีนขึ้นต้นไม้โดยวิธีโอบ ปั่นยกมือขึ้นไหว้อย่างยากเย็น ดวงตาทั้ง ๒ ข้างเต็ม แต่พลาดตกลงมาทั้ง ๆ ที่กำลังเอามือโอบต้นไม้อยู่ จึงมี รอยถลอกปอกเปิกเต็มไปทั่วด้านหน้าของร่างกาย มตินี้ น่าฟังอย่างยิ่ง แต่ก็ชวนให้คิดว่า นายปั่นไปปีนต้นไม้ทำไม ในเวลาค่ำคืน นอกจากนี้ยังมีมติอื่น ๆ อีก แต่ในที่สุด ก็ไม่มีการตกลงกันและไม่มีใครรู้ความจริงจนกว่า เอ่อไปด้วยน้ำตา เราจ้องดูตากันด้วยอาการสงบเงียบ ครู่หนึ่งนายปั้นจึงพูดขึ้นด้วยเสียงแหบเครือ “ท่านครับ ผมผิดไปแล้ว ผมกราบขออภัยท่าน โปรดยกโทษให้ผมด้วย” คำพูดของนายปั้นทำให้อาตมางง เพราะไม่ทราบ ว่าเขาทำความผิดอะไร และทำไมต้องมาขอโทษอาตมา “โยมได้ทำความผิดอะไรมาหรือ? อาตมานึก อาตมาสั่งการให้ญาติมิตรนำนายปั่นส่งโรง ด้วย เพื่อให้แน่แก่ใจจึงถามเขาว่า นายปั้นเองจะเล่าให้ฟัง พยาบาลแล้วก็อำลากลับกุฏิและฉันภัตตาหารเช้าสาย กว่าวันอื่น ๆ เล็กน้อย ขณะที่ฉันจิตใจก็ครุ่นคิดแต่เรื่อง ของนายปั้น จนทำให้ฉันได้น้อยผิดปกติ ฉันเช้าเสร็จ ล้างเช็ดบาตรเก็บแล้วเรื่องของนายปั้นก็ยังไม่ยอมออกไป จากจิตใจ ข้อสำคัญก็คืออยากทราบว่า เหตุการณ์ อะไรเกิดขึ้น จนทำให้นายปั่นได้รับบาดแผลประหลาด เช่นนั้น ความกระหายอยากรู้ความจริง เกือบทำให้ ตัดสินใจตามไปดูอาการนายปั่นอีกที่โรงพยาบาล แต่ได้ ระงับจิตใจไว้ แล้วก็ประกอบกิจวัตรไปตามปกติ บ่ายวันนั้นเอง ขณะที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่หน้ากุฏิ นายอ้ายเพื่อนสนิทของนายปั่นก็มาหานั่งลงยกมือไหว้ แล้วก็รายงานว่า “เมื่อเช้านี้ พอท่านจากมาไม่นาน ก็มีรถขึ้นมาจาก เวียง เราจึงช่วยกันหามนายปั่นขึ้นใส่รถนำส่งโรงพยาบาล เมษายน ๒๕๓๑