การปรับเปลี่ยนห้องทำงาน : หน้า 111/128

เมษายน ๒๔๓๑ ในห้องทำงานของฉันก็แล้วกัน” เขาทั้งสองได้เลื่อนเครื่องแต่งห้องทำงานไปเสีย ทางหนึ่ง แล้วยกเตียงนอนเข้ามาตั้งไว้แทน เตียงนอน คับประตูเข้าไม่ได้ต้องพลิกเตียงแล้วดึง จึงเอาเตียงผ่าน ช่องประตูอันแคบนี้เข้าไปได้ ยอร์ชได้ตรวจพบรอยช้ำ ปลายปืนกระทบแดดเวลาบ่ายเป็นแสงแปลบปลาบ ดูเป็น ภาพประทับใจ ยอร์ชหายใจแรง “โอย! ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” เสียงโอดครวญนี้เกิดขึ้นที่ข้อศอกของยอร์ชและทำ ให้เขาสะดุ้ง เขาดูไปรอบ ๆ และกะพริบตา เขาไม่เคย เพราะถูกกระทบปรากฏบนเครื่องไม้ด้วยความรู้สึก เห็นคนอ้วนอย่างนั้นเลย ดวงหน้ากลมเหมือนวงเดือนเป็น ไม่สบายใจ “ฉันสามารถทาสีประตูทางเข้านี้ให้ทั่วได้ เพื่อ ลบรอยไม่ให้เห็น” ยอร์ช เสนอ ท่านศาสตราจารย์ยักไหล่แล้วว่า “มีแผลอยู่บนเครื่องไม้และมีรอยยู่ยี่อยู่ที่เครื่อง แต่งบ้านเยอะแยะไป ไม่ต้องวุ่นวายกับรอยขีดแห่งเดียว นั่นหรอก” ยอร์ชมองดูรอบ ๆ ห้องที่บรรจุของอยู่แน่นนั้น เห็นสีมีสภาพมอซอและสึกหรออยู่ บนหน้าของเขา เกิดรอยยิ้มขึ้น เขาเห็นทางที่จะตอบแทนท่านผู้กรุณาให้ การต้อนรับขับสู้แก่เขานี้ได้ “มีร้านขายสีอยู่ในบริเวณเขตวิทยาลัยไหม” ยอร์ช ถามและพร้อมที่จะไปซื้อทันที “ร้านขายสีหรือ ฉันไม่ทราบ ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียน ศิลปกรรมเธอก็ทราบอยู่แล้ว” นายวิลสันกำลังรวบรวม สมุดบันทึกอยู่ เขาเป็นคนที่มีงานมาก “แต่ทุกโรงเรียนควรจะมีร้านขายสี เพราะ เป็นที่ซึ่งนิสิตอาจจะเรียนวิธีใช้สีอันงดงามที่พระเจ้า ประทานไว้รอบตัวเราได้ สักวันหนึ่งฉันจะจัดให้มี มันด้วยเม็ดเหงื่อ นัยน์ตาเล็กหยีตั้งใจจ้องดูแถวที่กำลัง เดินอยู่ คนสวมเสื้อสีน้ำเงินเดินท่าทางกระฉับกระเฉง เข้าจังหวะกับเพลงเดิน ดูเหมือนจะเพิ่มความหวาดกลัว ให้แก่ชายคนนั้น ยอร์ชไม่สามารถจะเข้าใจได้เลย “ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ท่านหมายความว่าอย่างไร” ยอร์ชถาม แล้วความเข้าใจอย่างกะทันหันก็ผุดขึ้น ยอร์ช เกือบจะหัวเราะก๊ากออกมาเมื่อมองดูรูปร่างอ้วนกลมนั้น “ท่านไม่อยากเป็นทหารใช่ไหม” “โรลลี่ย์” เป็นชื่อของนิสิตคนอ้วนนั้น โรลลี่ย์หัน ศีรษะมา คราวนี้เป็นที่ของเขาที่จะจ้องดูยอร์ช “ท่านคงต้องเป็น " เขาหยุดพูด รอหาคำที่เคยได้ ยินคนนิยมใช้เรียกชายผิวสีเช่นยอร์ช เขาได้ทราบข่าว การปรากฏตัวของนิสิตคนใหม่ในเขตของวิทยาลัยอย่าง ไม่มีใครคาดฝันมาก่อนแล้ว ข่าวนี้นิสิตทราบกันทั่วทุก คน เขาได้ยินคำโจษจันกันอยู่ทั่วไป ต่างก็กำลังทำนาย ว่า นิสิตใหม่คนนั้นจะเหมือนกับอะไร และจะมาอยู่ในวิทยา ลัยนี้จริงหรือไม่ โรลลี่ย์มาจากเมืองเล็ก ๆ ในมิน นิโซต้า เขาไม่เคยเห็นคนนิโกรมาก่อน เวลานี้เขามอง ดูยอร์ชอย่างเขม็ง เขาผิดคาด เขาเห็นชัดเจนแล้วว่า ที่ชนิดนั้นขึ้น และนิสิตจะมาหาฉันเพราะขาดสิ่งนั้น” ยอร์ชไม่ใช่ “คนนอกศาสนา” ดูยังห่างไกลจาก “คน ยอร์ชพูดอย่างกระตือรือร้น กินคน” มาก ยอร์ชไม่เหมือนกับภาพใดภาพหนึ่งที่ นายวิลสันได้มองดูอย่างพินิจพิเคราะห์ที่ดวงตา เขาได้เคยเห็นมา อันสุกใสลุกวาวอย่างรุนแรงในดวงหน้าสีดำนั้น ความ ยอร์ชรู้ความคิดของโรลลี่ย์ได้เป็นอย่างดี เขายิ้ม คาดหวังผลในหน้าได้ปลุกความสะเทือนขึ้นในจิตของ และว่า “ฉันเป็นนิสิตใหม่ เพิ่งมาเมื่อวานนี้เอง ท่านมา เขา คน ๆ นี้ไม่ใช่นิสิตอย่างธรรมดาสามัญ ใน อยู่ที่นี่นานแล้วหรือ" อนาคตเขาทั้งสองจะกลายเป็นมิตรกันจนตลอดชีวิต นายเจมส์ วิลสัน นั้นไม่เคยเลิกพิศวงอัศจรรย์ใจ ในคุณลักษณะของยอร์ชเลย - ยอร์ชได้ออกไปเที่ยวหาร้านขายสี ขณะเดินข้าม บริเวณของวิทยาลัยไป ได้ยินเสียงเพลงแตรวงบรรเลง เขาอดใจอยู่ไม่ได้ จึงหันเดินไปตามทิศแห่งเสียงเพลงนั้น ประเดี๋ยวหนึ่งก็ไปถึงสนามอันกว้างใหญ่ และ ณ ที่นั้น มีทหารเดินเป็นขบวนแถวชิด คนในแถวตั้งคอตรง ดาบ โรลลี่ย์ถอนหายใจ ใจของเขากลับไปนึกถึงความ กังวลของเขาเมื่อกี้นี้ “มิได้ นี่เป็นปีที่หนึ่งของฉันด้วย แต่ท่านไม่รู้หรือ ว่าบรรดานิสิตชายทั้งหมดที่นี่จะต้องเข้าสังกัดในกองรักษา ดินแดน” “กองรักษาดินแดนหรือ” “ใช่ นั่นแหละเขาละ” โรลลี่ย์ชี้มือไปที่แถว ทหารซึ่งกำลังจะหายไปจากสายตา Kalyanamitra.org ๑๐๙