เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนายปั่น : หน้า 103/128

เมษายน ๒๔๓๑ ฟ้าร้อง น้ำตาที่ไหลเป็นทางอาบแก้มแม้จะมีไม่กี่หยด ก็ไม่มีอะไรผิดปกติที่ควรจะวิตก อาตมาบอกอาการ แต่มีอิทธิพลท่วมท้นหัวใจยิ่งกว่าสมุทรสาคร แม้ทุกคน แก่ภรรยาเขาเป็นการปลอบใจแล้ว ก็เรียกชื่อนายปั่น จะไม่ปริปากพูด แต่ภาษาทุกข์ก็ตะโกนก้องประกาศ เบา ๆ หลายครั้ง นายปั้นตอบด้วยเสียงครางฮือ ๆ ทั้ง ๆ ที่ ตัวเองอยู่ตลอดเวลา อาตมาได้สติกลับจึงออกปากเตือนภรรยาเขา ตามหน้าที่ที่จะพึงทำได้ขณะนั้นว่า “อย่าโศกเศร้าไปเลยโยม เขาคงไม่เป็นอะไรมาก นักหรอก โยมรีบไปแต่งตัวเตรียมไว้ อีกไม่ช้าคงมีรถขึ้น มาจากในเวียง จะได้นำเขาขึ้นรถไปทำบาดแผลที่โรง พยาบาล* ยังไม่ลืมตา อาตมาพยายามจะติดต่อให้เขาตื่นและเล่า เรื่องราวให้ฟังแต่ไม่สำเร็จ ถ้าจะพยายามอีกต่อไปก็คง เป็นการรบกวนคนเจ็บเปล่า ๆ จึงเพียงแต่นั่งนิ่งจ้องดูเขา ด้วยความสงสารสังเวชใจ เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นสูง ชาวบ้านร้านถิ่นต่างทยอย กันมาเยี่ยมนายปั่น ผู้ที่กลับไปก็บอกข่าวต่อ ๆ กันไป แล้วก็มีคนมาเยี่ยมมากขึ้น จนห้องของนายปั้นแน่นขนัด ภรรยาของเขาหลีกไปแต่งตัวอย่างว่าง่าย อาตมา ไปด้วยญาติมิตร คล้ายกับกำลังมีงานทำบุญบ้าน ต่าง ขยับเข้าไปใกล้เคียงนายปั่นแล้วก็เอามือจับข้อมือเขา คลำดูชีพจร แม้จะรู้สึกเย็นและชีพจรเต้นช้าลงบ้าง ส่งเสียงสนทนากัน แสดงความคิดเห็นต่าง ๆ เกี่ยวกับ บาดแผลประหลาดตามใบหน้าและแผ่นอกของนายปั่น Kalyanamitra.org C๑๐๑