พญามารทวงสัญญา : หน้า 81/128

พญามารทวงสัญญาอา ราธนาให้เสด็จดับขันธปริ นิพพาน เรื่องเทวบุตรมารอีกเรื่องหนึ่ง จาก มหาปรินิพพานสูตร เป็นเรื่องเกิดขึ้นเมื่อครั้ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าใกล้จะปรินิพพาน ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเมื่อเห็นพระอานนท์ หลีกไปแล้วไม่นาน ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระ ภาคถึงที่ประทับ ครั้นเข้าไปแล้ว ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง มารผู้มีบาปยืนเรียบร้อย แล้ว ได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระผู้มีพระภาคจงปรินิพพานในบัดนี้เถิด ขอพระสุคตจงปรินิพพานในบัดนี้เถิด บัดนี้ เป็นเวลาปรินิพพานของพระผู้มีพระภาค ก็พระผู้มีพระภาคได้ตรัสพระวาจานี้ไว้ว่า ดูกรมารผู้มีบาป ภิกษุผู้เป็นสาวกของเรายังไม่ เฉียบแหลม ยังไม่ได้รับแนะนำ ไม่แกล้วกล้า ไม่เป็นพหูสูต ไม่ทรงธรรม ไม่ปฏิบัติธรรม สมควรแก่ธรรม ไม่ปฏิบัติชอบ ไม่ประพฤติ ตามธรรม เรียนกับอาจารย์ของตนแล้ว ยังบอก แสดง บัญญัติ แต่งตั้ง เปิดเผย จำแนก กระทำ ให้ง่ายไม่ได้ ยังแสดงธรรมมีปาฏิหาริย์ข่มขู่ ปรับปรวาทะที่บังเกิดขึ้นให้เรียบร้อยโดย สหธรรมไม่ได้เพียงใด เราจักยังไม่ปรินิพพาน เพียงนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ก็บัดนี้ภิกษุผู้เป็น สาวกของพระผู้มีพระภาค เป็นผู้เฉียบแหลม แล้ว ได้รับแนะนำแล้ว แกล้วกล้า เป็นพหูสูต ทรงธรรม ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ปฏิบัติ ชอบ ประพฤติตามธรรม เรียนกับอาจารย์ ของตนแล้ว บอก แสดง บัญญัติ เปิดเผย จำแนก กระทำให้ง่ายได้ แสดงธรรมมีปาฏิหาริย์ ข่มขู่ ปรับปรวาทะที่บังเกิดขึ้นให้เรียบร้อย โดยสหธรรมได้ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระ ผู้มีพระภาคจงปรินิพพานในบัดนี้เถิด (มันว่าหน้าตาเฉย ถ้าพูดภาษาชาวบ้าน ก็บอกว่า คุณรีบตาย ๆ เสียเถอะนะ อย่าชักช้า อยู่เลย) พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็เลยตรัสว่า “ดูกรมารผู้มีบาป อุบาสกผู้เป็นสาวก ของเราจักยังไม่เฉียบแหลม” ถ้าพูดภาษา ชาวบ้านก็ต้องบอกว่า ลูกศิษย์ลูกหาเรายังไม่ เก่งหรือโตไม่พอ “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ก็บัดนี้อุบาสก ผู้เป็นสาวกของพระผู้มีพระภาค เป็นผู้เฉียบ แหลมแล้ว” เท่ากับมันเถียงด้วยว่า เก่งแล้ว ดีพอแล้ว พูดง่าย ๆ มารมันคะยั้นคะยอจะให้ เสด็จดับขันธปรินิพพานอย่างเดียว ไม่ยอม ลดราวาศอก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรง ปลงอายุสังขาร ในที่สุดพระผู้มีพระภาคก็ต้องทรงตัด พระทัยตอบมันไปว่า “ดูกรมารผู้มีบาป ท่านจงมีความขวน ขวายน้อยเถิด ความปรินิพพานแห่งตถาคต จักมีไม่ช้า โดยล่วงไปอีก ๓ เดือนแต่นี้ตถาคต ก็จักปรินิพพาน” พระผู้มีพระภาคทรงมี พระสติสัมปชัญญะ ทรงปลงอายุสังขาร ณ ปาวาลเจดีย์ และขณะเมื่อพระผู้มีพระ ภาคทรงปลงอายุสังขารนั้น ได้เกิดแผ่นดิน ไหวใหญ่ มีอาการน่าขนพองสยองเกล้า น่าสะพรึงกลัว ทั้งกลองทิพย์ก็บันลือลั่น เมษายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org 3 ๗๙