การเรียนรู้และการเติบโต : หน้า 108/128

๑๐๖ ต่อจากฉบับที่แล้ว ในห้องเงียบกริบ แล้วนางมิลล์ฮอลแลนด์ “เวลาย่อมอำนวยให้เราทำกิจบางอย่าง อยู่เสมอ หากแต่เราจะต้องใช้มันเท่านั้น ระหว่าง ที่ท่านอยู่ที่นี่จงมาเป็นศิษย์วิชาดนตรีของฉันเถิด” ยอร์ชตอบรับคำชวนของเธอโดยสุภาพ เขาเสนอ ให้สิ่งตอบแทนด้วยว่า “ฉันจะทำสวนให้ท่าน ฉันจะหาหญ้าและดอกไม้ มาปลูก แล้วท่านจะมีสวนที่น่ารักที่สุด” ที่กล่าวนี้เป็นการเสนอสนองกัน และในฤดูใบไม้ ผลิแห่งปีนั้นยอร์ชมีความสุขที่สุด อันเขาจะจดจำอยู่ ตลอดไป ทุก ๆ ชั่วโมงที่ยอร์ชอาจปลีกเวลาจากโรงแรม ได้ ก็ได้นำมาใช้ในการทำสวน คือ ขุดดินปลูกต้นไม้ และบำรุงรักษาสวน ซึ่งเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในสนามของ มิลล์ฮอลแลนด์อย่างช้า ๆ หรือมิฉะนั้นก็ฝึกเล่นอาโน ดอกไม้ของเขาก็ออกดอกบาน และทุก ๆ สัปดาห์นิ้ว ของเขาก็ค่อย ๆ คุ้นกับแป้นเสียงมากขึ้น เขาเรียนได้เร็ว มาก สมดังที่นางมิลล์ฮอลแลนด์ได้ทำนายไว้ ภาพเขียน ก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงอันเต็มไปด้วยความสำนึก ด้วยสีน้ำของเขาแขวนอยู่ที่ผนังในบ้านของเธอ แขก เสียใจว่า “เพื่อนหนุ่มเอ๋ย โปรดยกโทษให้ฉันเถิด” ยอร์ชได้แต่สั่นศีรษะ เพราะพูดไม่ออกไปชั่วครู่หนึ่ง ในที่สุดก็รวบรวมกำลังพูดกระซิบออกมาได้ว่า “มัน มัน เพราะมาก ฉันฉัน” เขาเม้มริมฝีปาก แน่น “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันควรจะคุมสติให้ดีกว่านี้” เธอยิ้มให้เขา ยอร์ชเข้าใจว่า ได้พบคนที่เห็น อะไรจริงเข้าอีกคนหนึ่งแล้ว ความลับที่สิงอยู่ในจิต ของเขาได้เผยออก แสงรุ่งโรจน์แห่งความผาสุก ได้ไหลเข้าสู่ชีวิตของเขาอย่างเต็มเปี่ยม สรรเสริญและไม่สู้จะเชื่อนักว่าเด็กผิวดำร่างสูงที่ร่วม ร้องเพลงกับหมู่นักร้องเจ้าหน้าที่ของโรงสวดนั้นเป็น ผู้เขียน ฤดูร้อนมาถึงอย่างรวดเร็ว เย็นวันหนึ่งยอร์ช มาปรากฏตัวล่ากว่าที่เคย เขาเข้าไปที่เพิงหลังบ้าน มิลล์ฮอลแลนด์ทันทีและวุ่นอยู่กับงานที่ม้ายาวของเขา ขณะนั้นเขาได้ยินเสียงเรียกของนางมิลล์ฮอลแลนด์มาจาก ซุ้มประตูเรือนว่า “ยอร์ช ยอร์ช มานี่แน่ะ เรามีแขก” ยอร์ชจำใจต้องวางมือจากงานอย่างเสียดาย ก่อนที่ยอร์ชจะจากไปในเย็นวันนั้น เขาได้เล่าให้ แต่ชายหนุ่มที่นั่งคร่อมราวลูกกรงซุ้มประตูนั้นดูท่าน่า นายและนางมิลล์ฮอลแลนด์ทราบถึงเรื่องความผิดหวัง เกรงขาม ที่หลังยอร์ชจึงได้รู้ว่า ที่เขาเอามือเสยผม อย่างขมขื่นที่ได้รับจากคำปฏิเสธไม่ยอมรับเขาเข้าเรียน อันดกแดงจนปลายผมของเขาตั้งขึ้นนั้นเป็นนิสัยเคยชิน ในมหาวิทยาลัยไฮแลนด์ เรื่องคาร์เวอร์สามีภรรยา อันเกิดจากประสาทผิดปรกติ มันทำให้หน้าของเขาดูเป็น กับชีวิตเริ่มแรกในไร่นา เรื่องการเดินทางไปหาความรู้ และความมุ่งหมายที่อยากจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ขณะนั้น ยอร์ชไม่เคยพูดเปิดอกกับใครมาก่อน และ เด็กแก่น ๆ เคราแบบนักศึกษาที่มีอยู่เพียงเล็กน้อยจะไม่ สามารถปกปิดจุดตกกระที่ผิวหนังได้เลย (หมายความว่า การสำแดงกิริยาเล็กน้อยจะปกปิดข้อบกพร่องหาได้ไม่ ไม่เคยมีใครตั้งใจฟังเหมือนสองคนนี้เลย เขาสัญญาว่า ชายหนุ่มได้ยื่นมือออกมาเพื่อสัมผัสในขณะที่นางมิลล์ จะมาเยี่ยมคนทั้งสองอีกในไม่ช้า และจะนำภาพเขียน บางชิ้นของเขามาให้ด้วย สองผัวเมียสัญญาว่าจะเริ่ม สืบสวนมหาวิทยาลัยที่ยอมรับยอร์ชเข้าเรียนให้ทันที เมื่อยอร์ชลุกขึ้นจะลาไป นางมิลล์ฮอลแลนด์ได้พูดว่า ฮอลแลนด์กล่าวแนะนำ “ยอร์ช นี่หลานของฉัน แดน บราวน์” “ท่านก็คือ ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ใช่ไหม ดีละ ท่านอาจจะไม่เคยได้ยินนามของฉัน แต่ฉันน่ะได้ทราบ Kalyanamitra.org เมษายน ๒๔๓๑