บทเรียนจากเหตุการณ์ของนายปั่น : หน้า 106/128

๑๐๔ บทเรียนสอนเราอย่างดี ดีกว่าบทเรียนที่เราอ่านจาก ตำราหลายเท่า เช่นอย่างคราวนี้ โยมก็คงจะได้เรียนรู้ ว่าความโลภคือปีศาจร้าย เมื่อมันได้เข้าสิงใครแล้ว มันจะทำให้คนนั้นคิดแต่จะเอาให้ได้ท่าเดียว ลืม คำสั่ง ลืมระเบียบกฎเกณฑ์ ลืมศีลธรรมหมด ในที่สุด แทนที่จะได้สมปรารถนา กลับพลาดหวังและประสบ ทุกข์ เข้าทำนองภาษิตโบราณที่ว่า โลภนักมักลาภ หาย ขอให้โยมจำไว้" นายปั่นยกมือขึ้นไหว้ แล้วพูดขึ้น “ผมจะจำไว้จนวันตาย” ไปเสียแล้ว ด้วยความตกใจกลัวสุดขีด และด้วยสัญ ชาตญาณการเอาตัวรอด ผมได้ออกว่ายน้ำมุ่งหน้าเข้าฝั่ง ทันที แต่เป็นที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง แม้ฝั่งที่ผมมองเห็น จะอยู่ในระยะห่างออกไป ประมาณ ๑๐ วา แต่ก็ว่าย ไม่ถึงสักที ผมว่าย ว่าย ว่ายจนสุดกำลัง จนหมดแรง และหมดสติ จมลงสู่พื้นทะเล ผมนึกว่าวาระสุดท้าย ของชีวิตได้มาถึงแล้ว แต่แล้วผมก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่งใน กลางดึก ได้พบตัวเองกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นดิน ใกล้ ๆ ปากถ้ำนั่นเอง มองดูที่ปากถ้ำปรากฏว่ามีก้อนหิน “เอาละ ขอให้โยมเล่าต่อไปว่า เรื่องราวทั้งหมด ปิดสนิทอยู่ตามเดิม ผมลุกขึ้นนั่งมองไปรอบตัว ไม่มี มันเป็นมาอย่างไร” “เมื่อตัดสินใจที่จะไปขุดเอามหาสมบัติฤาษีแล้ว คือวานนี้ประมาณ ๒ ทุ่มผมก็ออกจากบ้าน ไปแวะยืม ไฟฉายเพื่อนแล้วก็ออกเดินทางไปยังขุมทรัพย์คนเดียว เมื่อฉายไฟส่องดูเห็นทุกสิ่งทุกอย่างยังเป็นปกติ ผมก็ ขึ้นไปยืนเหนือประตูถ้ำ เอาท่อนไม้สอดลงไปตรงช่องหิน ปิดประตูถ้ำแล้วก็งัด แต่รู้สึกว่าก้อนหินไม่ได้ขยับเขยื้อน เลย ผมพยายามงัดจนสุดแรงแล้วก็นั่งพักผ่อน ในวาระ สุดท้ายได้รวบรวมกำลังทั้งหมดจัดอีก คราวนี้ได้ผล ปรากฏว่าก้อนหินได้ถูกงัดล้มลงไปพิงอยู่กับต้นไม้ใหญ่ ข้าง ๆ พร้อม ๆ กันนั้นก็มีเสียงดังครืน ๆ คล้าย ๆ เสียง ฟ้าร้องอยู่ในถ้ำ ผมรีบกระโดดลงไปยืนอยู่ข้างล่าง จ้องมองดูปากถ้ำขนาดพอที่จะคลานเข้าไปได้ ผมรู้สึก ดีใจอย่างยิ่งที่ทุกสิ่งเป็นไปอย่างที่คาดคิดไว้ ขณะที่ผมกำลังเตรียมตัว จะคลานเข้าไปในถ้ำ น้ำทะเลจดขอบฟ้าอย่างที่เห็นเมื่อสักครู่นี้ ก้มลงมองดูพื้น เห็นบริเวณรอบตัวกลายเป็นที่เตียนโล่ง ต้นไม้ใบหญ้า ขนาดเล็กล้มระเนระนาด แสดงว่า ผมได้แหวกว่าย ป่ายปีนดิ้นรนอยู่บนพื้นดินแถวนั้นเอง เมื่อมองดูและ ลูบคลำตัวเองก็ปรากฏว่า เต็มไปด้วยบาดแผลรอยถลอก ปอกเปิกเต็มไปหมดตามหน้า ตามอก ท้อง และหน้าขา เมื่อความตกตะลึงหายไป ความหวาดกลัวต่อภูตผีปีศาจ ก็เข้ามาแทนที่ โดยมิได้คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น ผมได้ออกวิ่ง มุ่งหน้าสู่บ้านทันที ล้มลุกคลุกคลานมาตลอดทาง พอถึง บ้านก็ล้มหมดสติอยู่ปากประตูบ้านนั่นเอง จนกระทั่ง มารู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง ก็ที่โรงพยาบาลนี่แหละครับ พอรู้สึกตัวผมก็อยากพบท่าน อยากเล่าเรื่องราวถวาย และอยากขอโทษ” เมื่อฟังเรื่องของนายปั้นจบ อาตมายังคงนั่งนิ่ง คิดทบทวนเรื่องราวอยู่เป็นเวลานานทีเดียว รู้สึกว่าเรื่อง นั่นเอง ก็ต้องหยุดชะงัก พอรู้สึกว่ามีลมอุ่น ๆ พุ่งจากถ้ำ ราวของนายปั้นเป็นเรื่องลึกลับมหัศจรรย์คล้ายกับ ออกมากระทบใบหน้า ยิ่งกว่านั้นยังมีเสียงดัง ๆ จู่ ๆ อยู่ภายในถ้ำคล้าย ๆ กับกำลังมีลมพายุใหญ่พัดอยู่ ภายใน ผมตกใจถอยออกไปนั่งข้าง ๆ ปากถ้ำ คอยดูว่า อะไรจะเกิดขึ้น ครู่ต่อมาผมก็ต้องเผ่นกระโจนจาก ปากถ้ำ เพราะปรากฏว่ามีลำน้ำขนาดเท่ากับปากถ้ำ พุ่งออกมาอย่างแรง ผมจ้องดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยหัวใจเต้น ระทึก ด้วยความหวังว่าในไม่ช้าน้ำคงจะไหลออกมาหมด แล้วคงจะคลานเข้าไปเอามหาสมบัติได้ แต่น้ำก็พุ่งออกมา มิได้หยุดหย่อน และรุนแรงยิ่งกว่าตอนแรก กว่าผมจะ รู้สึกตัวก็ปรากฏว่าน้ำได้ท่วมตัวผมขึ้นมาสูงแค่อก ผม ตกใจมองไปรอบ ๆ ตัวก็ได้พบว่าทุกหนทุกแห่งเต็ม ไปด้วยน้ำ คล้าย ๆ กับว่าสถานที่นั้นได้กลายเป็นทะเล เทพนิยายสำหรับเด็ก มันไม่น่าจะเป็นไปได้ ในยุคปัจจุบัน ที่โลกเจริญด้วยวิทยาศาสตร์นี้ แต่พยานหลักฐานที่ ปรากฏอยู่เฉพาะหน้า ก็ยืนยันอย่างปราศจากข้อสงสัยว่า เรื่องนี้ได้เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ แสดงให้เห็นว่าในโลกอัน ไพศาลนี้ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่มนุษย์ไม่สามารถ จะรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้ง ๕ และเครื่องมืออันเป็น วัตถุใด ๆ “ขอให้โยมเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าบอกใคร เป็นอันขาด” อาตมาสั่งนายปั้นก่อนจะลากลับ “คราวนี้ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านด้วยชีวิต” เขารับรองอย่างแข็งแรง แล้วอาตมาก็กลับสู่พระอาราม อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org เมษายน ๒๔๓๑