การเรียนและการพัฒนาตนเอง : หน้า 113/128

เมษายน ๒๕๓๑ Lalaut การอยู่กับยอร์ชทำให้เขาไม่กลัว ส่วนนิสิตอื่น ๆ ต้องเรียนจากหนังสือตำรา เหตุนั้นเขาจึง เบียดเบียนด้วยโรคเส้นประสาทอันร้ายแรง ยอร์ชอาจ ยอร์ชได้คอยรับใช้อยู่ในห้องโถงห้องหนึ่ง ผู้เป็นเจ้าหน้าที่รับรายงานคือร้อยเอกหนุ่มผู้ถูก ได้เรียนขึ้นหน้านิสิตอื่น ๆ มากมาย นั้น ในไม่ช้านิสิตหนุ่มอื่น ๆ ก็ทราบได้ว่ายอร์ชต้อง “เรียนสำเร็จ” แน่ เมื่อยอร์ชอยู่ในเรือนต้นไม้หรืออยู่ ในชั้นเรียน เขาเป็นผู้สงบเสงี่ยมและสงวนท่าทาง ไม่ทันได้สังเกตอาการสะดุ้งและความรู้สึกอึดอัดของเขา เขากลายเป็นคนมือขวาของนายวิลสันไป เขาทำงาน แต่โรลลี่ย์ผู้ยืนอยู่ชิดข้างเด็กหนุ่มผิวคล้ำได้สังเกตเห็น อย่างจริงจังทั้งกลางวันและกลางคืน การพักผ่อนของ อย่างชัดเจน โรลลี่ย์นึกหัวเราะคิก ๆ อยู่ในใจคนเดียว เขามีอย่างเดียวคือขณะที่รับการฝึกทหารอยู่ที่สนามเท่า และร่องรอยแห่งความประหม่ากลัวที่เหลืออยู่ก็หายไป นายร้อยเอกเรียกชื่อตามบัญชีรายชื่อ เมื่อเขาสังเกตเห็นผู้ ขานชื่อตอบ เขาจึงตรวจสอบชื่อ “ยอร์ช วอชิงตัน คาร์ เว่อร์” แต่เขาคิดอย่างรวดเร็วในเวลานั้นว่าเขาควรจะทำ อย่างไร ไม่เคยมีตัวอย่างมาก่อน คนนี้เป็นนิโกรคนแรก ที่รับเข้าไว้ใน ไอโอว่าสเตตวิทยาลัย โดยเหตุที่เขาเป็น แถวข้างหลังแตรวง เมื่อเขาเห็นธงชาติสะบัดลม เขารู้ นิสิตที่ได้รับการจดทะเบียนถูกต้องตามระเบียบ เขาก็ควร สึกว่าคอของเขาตั้งตรงและรู้สึกภาคภูมิซาบซ่านลง จะได้รับการเข้าฝึกตามหลักสูตรนักเรียนทหารเมื่อเขาคิด ไปตามสันหลัง โรลลี่ย์นั้นเมื่อทำตามเพื่อนผู้นำของเขาก็ จนปวดศีรษะภายใต้การจ้องดูด้วยนัยน์ตาอันร้อนรนของ เกิดความไว้ในตนเอง น้ำหนักตัวก็ลดลงไปหลายปอนด์ เด็กอ้วนแล้ว นายร้อยเอกก็ยักไหล่ เขาคิดว่าปล่อยให้ผู้ ใหญ่เหนือขึ้นไปลำบากใจบ้างซิ เหตุนี้ยอร์ชจึงได้เข้า เป็นนักเรียนในหน่วยนายทหารกองหนุนตั้งแต่นั้นมา ณ บัดนี้เป็นอันว่ายอร์ชได้ลงมือทำงานของเขาแล้ว อย่างจริงจัง ในสมัยนั้นนิสิตมีอายุมาก ฉะนั้นจึงไม่มีความ แตกต่างในระหว่างอายุของเขากับนิสิตอื่น ๆ เขาได้เคย รับการบ่มนิสัยติดตัวอยู่พร้อมมูล ซึ่งเป็นเหตุให้เขาเป็นคน เด่น ก่อนที่นิสิตอื่น ๆ จะตื่นนอนเป็นนาน เขาได้ลงไป ในเรือนต้นไม้หรือออกไปในป่าแล้ว นัยน์ตาอันแหลม คมของเขามองเห็นได้ทุกสิ่ง เขาเรียนรู้มากจากธรรมชาติ เขากลายเป็นผู้พิชิตเมื่อเขาแต่งเครื่องแบบ เขาชอบเดิน เขาไม่ได้เลื่อนยศเร็วเหมือนกับยอร์ช แต่ก็มิได้รู้สึกริษยา อย่างใดเลยแม้แต่น้อย ยอร์ชศึกษาหนังสือคู่มือเรื่อยไป เขาท่องจำข้อบังคับ และก้าวหน้าไปจนถึงปลายปีที่หนึ่ง นายพลผู้เฒ่าเจมส์ รัช ลินคอล์น ได้เปล่งเสียงประ กาศออกชื่อยอร์ชด้วยเสียงดังห้าว ๆ ตั้งให้เขามียศ เป็นร้อยโท Kalyanamitra.org อ่านต่อฉบับหน้า ๑๑๑