การให้และความสุข : หน้า 21/124

พระเจ้ามัททวมหาราชได้สดับ ถึงการให้สิ่งอัน เป็นที่รักว่าเป็นสิ่งที่ทำได้ยากยิ่งกว่าการกลืนดาบจาก อำมาตย์ทั้งสามของพระองค์ ก็บังเกิดปีติใจ ทรงคิด ว่า “...เราให้พระเทวีแก่บุตรปุโรหิตด้วยความ พอใจของเราเอง แต่เราไม่อาจรักษาความพอใจ นิทานชาดกเรื่องนี้ น้าอึดนำมาจาก “ทสัณณก ชาดก” ซึ่งเสนกบัณฑิตอำมาตย์ในครั้งนั้นก็คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า อายุรบัณฑิตก็คือ พระโมค คัลลาน์ ปุกกุสบัณฑิตก็คือ พระสารีบุตร หลาน ๆ คะ “การให้” เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก การ ให้แล้ว “ไม่เสียดายภายหลัง” ทำได้ยากยิ่งว่า และ นั้นไว้ได้ตลอด ให้แล้วเรามาเสียดายภายหลัง ที่ยากที่สุดก็คือ “เมื่อให้ไปแล้วไม่เดือดร้อนทั้ง กายและใจ” “การให้” เป็นการเผื่อแผ่แบ่งปันให้แก่กัน เป็น การสร้าง “ทานบารมี” ผู้ที่ “ให้” บ่อย ๆ จิตใจของ เขาจะกว้างขวาง ไม่มีความตระหนี่ในใจ คนที่ให้บ่อย ๆ จะมีความรักในเพื่อนมนุษย์ อยากให้ทุกคนมีความ เราเป็นอย่างนี้ไม่ดีเลย ถ้านางมีความรักใคร่ เราจริงจัง นางก็คงไม่ทิ้งเรา ทิ้งอิสริยยศไปเสีย ก็ในเมื่อนางไม่อาลัยไยดีด้วยกับเรา แล้วเราจะ ต้องไปห่วงหาอาวรณ์อะไรกับนางด้วยเล่า....เราก็ ให้นางไปแล้ว แล้วนางเองก็พอใจจะไป ก็ดีแล้ว...” พระเจ้ามัททวมหาราชทรงคิดได้ดังนั้นแล้ว สุขมากขึ้น ๆ เมื่อคนทุกคนคิดจะให้...ให้...ให้ ความคิด พระอาการประชวรที่รุมเร้าพระองค์มาเป็นเวลานาน ที่จะกินจะโกง จะแก่งแย่งก็หมดไป เราจึงควรฝึกการ ก็พลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง ทรงเบิกบานพระทัย พระ พลานามัยก็พลันเข้มแข็งขึ้นในบัดดล สิ้นความทุกข์กาย ทุกข์ใจทุกประการ ให้ไว้เสมอนะคะ ตั้งแต่ให้วัตถุสิ่งของ ให้รอยยิ้ม ให้ คำทักทาย ให้ความปรารถนาดี ให้อภัย...โอ้โห...การ ให้ทำได้เยอะแยะจริง ๆ ธันวาคม ๒๕๖๑ วันนี้ ให้ อะไรแก่ หลาน ๆ ใคร ๆ บ้างแล้ว หรือยังคะ? น้าอี๊ด กัลยาณมิตร ๑๙ Kalyanamitra.org