การเดินทางสู่เส้นทางธรรม : หน้า 80/124

หากจะมีใครสักคนที่เดินหลง ทางอยู่กลางป่าที่รกทึบ และมืดมิดยาก เหลือเกินที่ใครคนนั้นจะมีโอกาสพบเส้น ทางเดินที่ถูกต้องได้ เฉกเช่นเดียวกับ ชีวิตที่เดินวนในวัฏสงสารอันยาวไกล รกทึบด้วยกิเลสทั้งหลาย มีทางแยก และ คดเคี้ยว ข้างทางเต็มไปด้วยสิ่งล่อตาล่อ ใจให้เพลิดเพลิน จนหลงลืม มันจึงยาก เหลือเกินที่จะพบเส้นทางที่ถูกต้องได้ และหากมีใครสักคนมีโอกาสพบเส้น ทางที่ถูกต้องนี้แล้ว เขาผู้นั้นคือผู้ โชคดีมหาศาล และข้าพเจ้าก็คือหนึ่ง ในจำนวนคนไม่มากนักที่มีโอกาสทองก้าว สู่เส้นทางธรรมสายนี้ เนื่องจากข้าพเจ้าเกิดในครอบครัวชาวนา ชีวิตจึงต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ชีวิตของคนชนบทส่วนมากแล้วจะขาดศีลข้อ ที่ ๑ คือการละเว้นจากการฆ่าสัตว์ เพราะเขา ถือว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา ข้าพเจ้าจึงเป็น หนึ่งในจำนวนเหล่านั้น เพราะชาวชนบทคิด ว่าการฆ่า กุ้ง หอย ปู ปลา ฯลฯ มาเป็นอา หารหรือเพื่อป้องกันตัว ไม่บาป เมื่อเราทำ บ่อย ๆ จนชินมันจึงกลายเป็นเรื่องธรรมดา ปกติ ข้าพเจ้าก็เป็นเช่นนั้น แม้จะพอทราบเรื่อง ศีลอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าศีลคือข้อห้าม เราไม่ ปฏิบัติตามก็ไม่เกิดโทษแต่อย่างใด และก็ไม่ ผิดกฎหมายบ้านเมืองด้วย ช่วงชีวิตการศึกษา จากประถม-มัธยม สู่มหาวิทยาลัย ความเป็นอิสระเพิ่มมากขึ้น ตามลำดับ เนื่องจากการพักหอพัก จึงคบเพื่อน มากหน้าหลายตา หลายความคิด หลาย ทัศนคติ ข้าพเจ้ายึดค่านิยมทางสังคมปัจจุบัน ที่ผิด ๆ คิดว่าสิ่งที่ทำมันโก้เก๋ คือหัดสูบบุหรี่ และดื่มเหล้า จากศีลข้อที่ ๑ ยังไม่อาจรักษา ได้ ต่อด้วยข้อ ๕ จะยังเหลืออยู่ก็คือข้อ ๒.๓ ส่วนข้อ ๔ มักจะพูดเพ้อเจ้อ เฮฮาไปตาม ข้าพเจ้าแทบจะไม่มีเหลืออยู่เลย แต่อาจจะเป็นเพราะบุญที่คงจะได้สร้าง ไว้บ้าง หลังจากจบการศึกษามาประมาณ ๒ เดือน เพื่อนก็ชวนข้าพเจ้าสอบคัดเลือกเพื่อเข้า การอบรมในโครงการอาสากัลยาณมิตร เกือบ ไปสำหรับโอกาสทองของข้าพเจ้า เกือบจะไม่ ได้มายืน ณ จุดนี้แล้ว เพราะความลังเลสงสัย ในการจะก้าวเดินสู่เส้นทางธรรม จากกฎ เกณฑ์ของโครงการที่ต้องถือศีล ๘ ข้อใดก็ไม่ เกิดปัญหากับข้าพเจ้าเท่ากับข้อที่ 5 ซึ่งต้อง อดข้าวมื้อเย็น ข้าพเจ้าคงทำไม่ได้แน่ ข้าพเจ้า คิดว่ามันยากยิ่ง เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ข้าพเจ้าไม่เคยอดข้าวมื้อเย็นเลย ประการ ที่ ๒ คือ การก้าวเข้ารับการอบรมที่วัดจะทำ ให้ข้าพเจ้าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ และ เสียโอกาสในการจะไปเลือกหางานที่ชอบใจ ประการที่ ๓ จะมีงานอะไรให้ข้าพเจ้าทำ กันนะ ที่จะสามารถสร้างสรรค์ประสบการณ์ กับชีวิตได้รวดเร็วมากเพียงระยะเวลาแค่ 5 เดือน คำถามและความลังเลสงสัยที่กล่าวนี้ วนเวียนอยู่ในความคิดตลอดระยะเวลาการ ตัดสินใจ ที่สุดข้าพเจ้าก็ตัดสินใจเลิกล้ม การเข้ารับการอบรมอาสากัลยาณมิตร ประสา ดูเถอะคุณค่าของความเป็นคนของ แต่เหมือนบุญบันดาล สายของวันที่ ๑๑ มิถุนายน ๒๕๓๐ วินาทีหนึ่งข้าพเจ้าคิดว่า ทำไมเราไม่กล้าที่จะไป เรายังมิได้ทดลอง เลยแล้วเราจะรู้ได้อย่างไร ว่าจะทำได้ หรือไม่ ขณะนั้นใจบอกกับตัวเองว่า ไปเถอะ รีบไปให้ถึงวัด แล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้งหลัง จากอบรมไปสัก ๗ วัน ระหว่างเดินทางจาก บ้านไปหอพักเพื่อเก็บของไปวัด ข้าพเจ้าเห็น โปรแกรมภาพยนตร์ชื่อเรื่องถูกใจ รู้สึกว่าเปลี่ยน ใจอยากจะไปดูภาพยนตร์ แต่อีกใจหนึ่งบอก กับตัวเองว่า เราตั้งใจมาครั้งนี้เพื่อไปวัดมิใช่มาดู ภาพยนตร์ ข้าพเจ้าใคร่ครวญอีกหลาย ๆ ครั้ง ในที่สุดก็จบลงด้วยการไปให้ถึงวัด เมื่อคิดถึง ๗๘ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org ธันวาคม ๒๔๓๑