การเรียนรู้จากสุภาษิต : หน้า 103/124

ธันวาคม ๒๕๐๑ สุภาษิตต่าง ๆ แม้จะเป็นความสั้น ๆ แต่ก็บรรจุเอาความจริงของชีวิต ของสังคมมนุษย์ และของโลก ไว้ได้ทั้งหมด ฉะนั้น เมื่อพบสุภาษิตใด ๆ อย่ามองข้ามไป ให้น่ามาพิจารณาอย่างละเอียด จะได้ความรู้เท่ากับหนังสือ เล่มใหญ่ทีเดียว ๑๕. อย่าให้อภัยแก่ ตนเอง ในวันนั้น หลังจากเดินจงกรมกลับไปกลับมา ระหว่างต้นสักสองต้นจนเมื่อยแล้ว อาตมาก็กลับมานั่ง พักผ่อนบนเฉลียงกุฏิน้อย ขณะที่กำลังนั่งพักอยู่นั้น คำ สอนของพระอาจารย์ได้เกิดผุดขึ้นในจิตใจอีกครั้งหนึ่ง ท่านเคยสอนไว้ว่า เมื่อก้าวย่างเข้าไปสถานที่แห่งใด เป็นครั้งแรกเกิดความรู้สึกอบอุ่นใจและความคุ้นเคย ทันทีทันใด แสดงว่าในชาติก่อนชาติใดชาติหนึ่งเราเคย เกิดและอยู่ที่นั่นมาก่อน ถ้าเป็นป่าเราเคยเกิดเป็นสัตว์ หรือรุกขเทวดาอยู่ที่นั่น ถ้าเป็นบ้าน เราเคยเกิดเป็นคน อยู่ที่นั้น ที่เช่นนั้นไม่ควรอยู่นาน เพราะจะทำให้เกิดการ ติดถิ่นติดบุคคล เป็นโอกาสที่จะได้พบคู่กรรมคู่เวรใน อดีตชาติ ความยุ่งยากที่เคยคาดหมายมาก่อนอาจจะ เกิดขึ้นได้ด้วยแรงกรรม เป็นอันตรายต่อการประพฤติ ธรรมเพื่อความบริสุทธิ์หลุดพ้น เมื่อคิดเปรียบเทียบคำสอนของพระอาจารย์กับ ประสบการณ์ของตน ตั้งแต่วาระแรกที่มาถึงอาราม Kalyanamitra.org ตีนดอยแห่งนี้ก็รู้สึกเป็นความจริง อาตมายังจำได้ว่า ในบ่ายวันแรกที่อาตมาก้าวเข้าสู่บริเวณอารามนั้น เกิด ความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด คล้ายกับเพิ่งกลับถึง บ้านเคยอยู่อู่เคยนอนโขดเขินเนินดินร่องห้วยทุกแห่ง ต้นไม้ทุกต้นดูคุ้นตาคุ้นใจอย่างประหลาด ความสุข สบายใจอย่างลึกซึ้งนี่เองเป็นเหตุทำให้อาตมาฝ่าฝืน คำสั่ง ของพระอาจารย์อยู่นานเกินกำหนดจนประสบ เหตุร้ายแรงน่าสยองขวัญ ที่เพิ่งผ่านพ้นไป อาตมาได้ ตัดสินใจตั้งแต่บัดนั้นว่า จะอำลาอารามแห่งนี้ ออก เดินทางต่อไปในวันรุ่งขึ้น พอตัดสินใจเสร็จ ก็เกิดความ เศร้าใจอาลัยรักในอารามอย่างลึกซึ้ง แต่อาตมาก็พยายาม ตัดห่วงอาลัยเสียที โดยคิดว่าชีวิตมีอันจำพรากเป็น ธรรมดา อย่าว่าแต่สถานที่และบุคคลเลย โดยที่สุด แม้แต่ชีวิตร่างกายของเราเอง สักวันหนึ่งก็จะต้องทิ้งไว้ เบื้องหลัง เช้าวันรุ่งขึ้น อาตมาเข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้าน กัลยาณมิตร ๑๐๑