การมองเห็นและการหลบหนีในฝูงชน : หน้า 98/124

นั้นอยู่ เป็นลูกตาที่อยู่ห่างกันมากและลุกวาวรุ่งโรจน์ อย่างแปลกประหลาด บุรุษผิวดำจะมีส่วนทราบในความคิดคำนึงของ นักเดินทางด้วยก็หาไม่ เขาได้หลบออกไปจากฝูงชน ยกหมวกแก๊ปขึ้นสวมอีกโดยรู้สึกไม่สบายใจ และรวบเสื้อ คลุมให้กระชับร่างอันแบบบางของเขา เสมือนกับจะอาศัย ความคุ้มครองของการหุ้มห่อด้วยผ้า ที่กร่อนขาดนั้น ต่อมาสายตาของเขาก็พลันสุกใสขึ้น ในเมื่อเขาแลเห็น คนสวมหมวกแก๊ปแดงกำลังรีบเดินมาทางที่เขายืนอยู่ แต่คนขนของตั้งศีรษะตรงเหมือนกับกำลังมองหาใครสัก คนหนึ่งชะเง้อมองดูฝูงชนไปโดยทั่ว จึงไม่แลเห็นบุรุษ ผิวดำนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงสั่น ๆ ร้องเรียกคนขนของ จึงได้หยุด “นี่เธอจะช่วยยกกระเป๋าใบนี้ได้ไหม” อันน่าสมเพชด้วยดี พลางสังเกตเห็นกางเกงที่ไม่เหมาะสม และตำรวจร้องเตือนว่า “ระวังตัวหน่อยคนแก่ ๆ นั่น” เขารีบข้ามถนนอันเป็นทางยวดยานเดิน โดยมิได้ โดยมิได้เหลือบชมเฉลียงทางเดินอันเป็นแนวยาวแบบ คนขนของตอบรับการร้องเรียกของผู้มีรูปร่าง ระเบียงนั้นเลย รถแท็กซี่คันหนึ่งได้ห้ามล้ออย่างแรง และไม่เป็นรูปเป็นร่าง รองเท้าก็ขาดและมีโคลนเล็กน้อย เข้าไปติดอยู่ในรอยพับ คนขนของได้ตอบอย่างสุภาพว่า “เสียใจคุณพ่อฉันอยากจะช่วย แต่มีผู้ใช้ให้ฉัน มาพบกับคนสำคัญมากคนหนึ่ง เป็นนักวิทยาศาสตร์ ใหญ่โต เดินทางอันแสนไกลมาจากทัสคีดี ฉันไม่อาจจะ พลาดเขาได้” เอาใจใส่ต่อเสียงเตือนนั้น สายตาของเขาพลางจับอยู่ที่ อนุสาวรีย์สูงเด่นประกอบด้วยพื้นที่บริเวณสีเขียว และตั้ง อยู่บนถนน ณ ที่กว้างอันมีทัศนียภาพสวยงามน่าชม ปีนั้นบรรยากาศในกรุงวอชิงตันได้เปลี่ยนไปเป็น ฤดูใบไม้ผลิเร็วกว่าธรรมดา ขณะนี้อยู่ใน พ.ศ. ๒๔๖๔ (ค.ศ. ๑๙๒๑) เป็นปีหนึ่งที่มีงานนักขัตฤกษ์ ภายหลัง “ฉัน-ฉัน” ชายเสียงสูงนั้นเริ่มกล่าว แต่คน วันสงบศึกแห่งมหาสงครามครั้งแรกไม่นานนัก ผู้คนยัง ขนของได้ผลุนผลันหายเข้าไปในฝูงชนเสียแล้ว ครั้นแล้ว มีความรื่นเริงเบิกบานที่การสงครามได้เสร็จสิ้นลงอยู่ เขาก็ยิ้มยิงฟัน ความรู้สึกขบขันผ่านดวงหน้าไปแวบหนึ่ง หนวดหยิมกระดิกชั่วนิดเดียว แล้วก็หัวเราะหึ ๆ “ทีนี้ ฉันหวังว่าผู้มารับจะไม่ต้องเสียเวลาไป มากมายในการค้นหานักวิทยาศาสตร์ใหญ่โตคนนั้น” เขากล่าวพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วหัวเราะหึ ๆ อีก เมื่ออาการประหม่าของเขาหายไปแล้ว เขาก็ยก กระเป๋าขึ้นหิ้ว แล้วเดินอย่างรวดเร็วไปตามพื้นหิน รู้สึกว่า หย่อมหิมะมีอยู่ตามรอยระแหงของพื้นดิน แต่ สีเขียวของใบพืชน้อย ๆ ได้โผล่ออกมาพ้นพื้นโคลน ขณะที่ชายผิวดำก้าวขึ้นบันไดอัฒจันทร์ของวงเวียน ดูเหมือนเขาจะค่อยแข็งแรงขึ้น เสื้อคลุมอันหลวมโพรก เพรกของเขาสะบัดลมพลิ้ว เขาถอดหมวกแก๊ปออก หงาย ศีรษะไปข้างหลัง สูดลมหายใจเข้าจนลึก ราวกับว่าจะ ขยายปอดที่อึดอัดอยู่นาน เขารู้สึกว่าการได้ออกมา ย่างก้าวของเขาค่อนข้างแปลกผิดธรรมดาอยู่บ้าง คล้าย ข้างนอกอีกครั้งหนึ่งนี้เป็นการดียิ่งที่ได้มาอยู่ใต้ท้องฟ้า กับว่าเขากำลังปะทะกับกระแสลมที่พัดอย่างแรงมาจาก ข้างนอก เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เท้าลื่นนิดหนึ่ง เสมือนยังไม่เคยเดินบนพื้นแข็งและเรียบลื่นนั้น ถึงกระนั้น เขาก็ยังเดินไปได้อย่างง่ายดาย ผ่านกลุ่มชนออกไปทาง ประตูกลาง แสงแดดยามรุ่งอรุณได้ส่องไปทั่วกรุงวอชิงตัน เขาก้าวออกจากขอบทางมุ่งผ่านทางเดินของยวดยานไป ๙๖ กัลยาณมิตร สีเขียวครามของพระเจ้า ขณะนั้นคนขับรถแท็กซี่ผิวดำคนหนึ่ง อยู่ที่อัฒจันทร์ ของวงเวียนทางอีกฟากหนึ่ง ได้แลเห็นเขา จึงร้องว่า “ไปแท็กซี่ไหมครับ” แต่เมื่อคนโดยสารเข้าไปหา หน้าของคนขับรถ ก็ซีดลง และหันไปเสียทางอื่น Kalyanamitra.org ธันวาคม ๒๔๓๑