การศึกษาและการพัฒนางาน : หน้า 111/124

แบบสูญเปล่าทั้งผู้ให้และผู้รับ..... “กรุณาพูดให้ชัดกว่านี้ด้วยครับ” ผมพูด อย่างสุภาพ ระมัดระวัง นึกไม่ถึงว่าจะได้ยิน เรื่องแบบนี้ “ในรายงานคุณแสดงความคิดเห็น คุณ ตอบปัญหาที่เราตั้งคำถามไว้นานมาแล้ว คุณ ประเด็นให้เรามอง คุณบอกวิธีว่าเราควร ทำอย่างไรจึงจะเป็นการช่วยอย่างแท้จริง รัฐบาลของเราจริงใจที่ให้ทุนนี้ ผมจึงหวังว่า หลายอย่างจะเป็นไปในแนวที่คุณชี้แนะ” เมื่อจบหลักสูตรแล้ว ก่อนกลับเมืองไทย ท่านผู้นี้ได้พาผมไปเลี้ยงอาหารพื้นเมืองเป็น การพิเศษ สังเกตดูท่านเมตตาและพอใจ ผมมาก “คุณเป็นคนหนุ่มที่ฉลาด ความคิด ดี มีเสน่ห์ ผมจะคอยฟังข่าวความก้าว หน้าและความสำเร็จของคุณ” เขาพูดขณะที่เราสัมผัสมืออำลากัน ผม เปิดใจกว้างจรดคำพูดที่ดีนั้นลง พลางนึกแผ่ เมตตาแผ่ไอแห่งความสุขอันเกิดจากบุญที่ผม สั่งสมไว้ จากใจผ่านมือผมสู่มือของเขา ขณะนั้นรู้สึกว่าเขาเป็นทั้งเพื่อนและ ญาติสนิทมานานแสนนาน... เมื่อกลับประเทศไทย วันแรกที่ผมไป รายงานตัว ท่านปลัดฯยิ้มด้วยอย่างพอใจ “ผมอ่านรายงานของทางโน้นแล้ว ผอ. ทำได้ดีมาก มันต้องมือขนาดนี้จึงจะแก้ปัญหา ได้ เอ้อ ช่วงนี้ท่านรัฐมนตรีไม่อยู่ไปภาคใต้ ผอ.เข้าไปพบท่านรัฐมนตรีช่วยๆสักหน่อยก็ดี” ท้ายประโยคก็เป็นการบอกแบบธรรมดาๆ แต่ใจของผมเหมือนเป็นเรดาร์จับได้ว่ามีคลื่น แปลกปลอม “ท่านปลัดฯก็ชมเกินไป รู้ไหมเรื่อง คัดเลือกบริษัทคราวนั้นของคุณทำให้ผมเสีย หน้าขนาดไหน คนอย่างผมจะสั่งย้ายคุณเมื่อ ไหร่ก็ได้...” พูดแล้วท่านก็หยิบหนังสือพิมพ์ ขึ้นมาอ่าน ผมยกมือไหว้ก่อนจึงก้าวเท้าพาตัว ออกไปจากห้องของท่าน ....ความโกรธเป็นแหล่งของความคิด คำพูด และการกระทำที่ร้ายกาจ ระงับความโกรธลงได้ ใจย่อมเป็น ที่ผ่านมาทุกครั้งในงานบุญใหญ่ประจำ ปีของวัด ทั้งเนื่องในพิธีวันมาฆบูชา วิสาขบูชา และวันทอดกฐิน เมื่อเห็นสาธุชนจำนวนมาก มาร่วมบุญร่วมแรงแข็งขันพร้อมใจกันบริจาค มากน้อยตามกำลังเพื่อสมทบเป็นทุนผ่อนซื้อที่ ดินสำหรับจัดสร้างธุดงคสถาน ลานปฏิบัติ สุข... ธรรมะผุดขึ้นกลางใจ โดยที่ผมยังไม่ทัน ได้นึก กลับเข้าห้องกำลังจะหย่อนตัวลงนั่ง เสียงเคาะเบา ๆ ที่ประตูก็ดังขึ้น ธรรมเก็บเกี่ยวบุญของสาธุชนพุทธบริษัททั้ง หลาย ทั้งยังเปิดกว้างเปิดโอกาสให้ผู้มีใจใฝ่ สันติใฝ่แสวงหาเส้นทางเดินที่ถูกต้องของใจ ได้เข้ามาศึกษาทดลองปฏิบัติ...ผมมักจะแผ่ เมตตาแบ่งบุญทุกอย่างที่ได้ให้กับผู้เป็นเจ้าของ “เชิญครับ” ผมบอกเชื้อเชิญพลางมอง ไปที่ประตูดูว่าใครที่จะเข้ามา “มีข่าวเกี่ยวกับวัดพระธรรมกายค่ะ” หัวหน้าแผนกธุรการพูดพลางยื่นหนังสือพิมพ์ ที่ถืออยู่ในมือวางลงบนโต๊ะให้ “ขอบคุณครับ” หัวข่าวย่อย หนึ่งภาพ และคำบรรยาย ใต้ภาพนั้น ทำให้ผมท่อง “สัมมา อะระหัง” ในใจหลาย ๆ คำติดต่อกันก่อนจะอ่านราย ละเอียดข้างใน ...ชาวบ้านลอบบุกเข้าทำลายพระพุทธ ผู้เคยครอบครองผืนดินแห่งนี้มาก่อน ทั้งโดย ชอบธรรม ชอบด้วยกฎหมาย หรือจะเพียงเข้า มาอยู่อาศัยแบบเลื่อนลอยเท่านั้นก็ตาม..... ขณะเดียวกันผมก็ขออนุโมทนาบุญ พิเศษ ๆ ในส่วนที่ท่านเหล่านี้มีโอกาสได้เห็น ใกล้ชิดมาแต่แรกขณะที่เดิน....ไร้ประโยชน์ ในหน้าแล้ง ให้ประโยชน์น้อยนิดจากการเป็น นาข้าวในหน้าฝน ผลิตผลเพียงได้กินไปวัน ๆ รูปที่ลานธรรม สาเหตุเพราะโกรธแค้นที่วัด นั้น จู่ ๆ ก็กลายเป็นนาบุญแปลงใหญ่ให้สาธุชน พระธรรมกายซื้อที่ดินเพื่อนำมาจัดสร้าง... พุทธบริษัทจากทั่วสารทิศทั่วโลก ผลัดเปลี่ยน ธุดงคสถาน ถือว่ามาแย่งที่ทำกิน เนื้อหาของข่าวอ่านแล้วสรุปได้เพียงแค่นี้ ได้ทุกวันตลอดปีและตลอดไป หมุนเวียนกันเข้ามาปฏิบัติธรรมเก็บเกี่ยวบุญ ที่ผมคิดมากก็คือ การกระทำต่ำช้า สําหรับผู้ปฏิเสธ... ไม่ยอมรับรู้รับเห็นนา เกิดจากใคร บุญที่ผุดขึ้นมาตรงหน้า อย่างนี้ต่อให้เป็น เพราะโดยวิสัยชาวไทยที่เป็นพุทธ ย่อม มีความเคารพในพระรัตนตรัย โดยเฉพาะ เทวดาอยู่ก็ยังต้องตกสวรรค์ ตกลงไปที่ลึก ๆ เพื่อรับทุกขเวทนา จนกว่าจะเข็ดหลาบ อย่างยิ่งเคารพต่อพระพุทธรูปซึ่งถือเสมือนตัว จนกว่าจะสำนึกบาป รู้บุญ รู้จักส่งเสริมการ แทนพระองค์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ฝังลึก กระทำที่ให้คุณประโยชน์ต่อตนเองและต่อ ติดแน่นอยู่ในสายเลือดและวิญญาณนานมา หมู่ชนทั้งหลายเป็นส่วนรวม แล้วค่อยกลับมา หลายชั่วอายุคน เกิดเป็นมนุษย์ใหม่ ชาติไทยจะได้เป็นชาว ใครจะกล้าทำลายพระพุทธรูปเพื่อแย่ง ศิวิไลซ์ สุขสงบร่มเย็นด้วยไอแห่งพุทธธรรม ที่ทำกิน! อย่างแน่นอน ผมใช้คำว่าแย่ง เพราะในปัจจุบันผืนดิน อ่านต่อฉบับหน้า แปลงนี้เป็นสมบัติของพระศาสนาไปแล้ว โดย มูลนิธิธรรมกายได้รวบรวมเงินบริจาคจาก สาธุชนชาวพุทธทั้งหลายซื้อเอาไว้ ทั้งได้รับ โอนกรรมสิทธิ์ถูกต้องสมบูรณ์ตามขั้นตอนของ กฎหมายแล้วทุกประการ ธันวาคม ๒๕๓๑ กัลยาณมิตร ๑๐๙