บทเรียนจากการตั้งความหวัง : หน้า 106/124

ออกไปยืนโบกมือตามเคย แต่คราวนี้สักแต่ว่าทำไปโดย ไม่มีความหวังใด ๆ เพราะรถยนต์ ๒ คันที่ผ่านไปนั้น ทำให้อาตมาได้บทเรียนบทหนึ่งว่า การตั้งความหวังไว้ ในสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้น ถ้าเกิดความผิดหวังจะเป็นทุกข์ ฉะนั้น ควรทำไปเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องตั้งความหวัง ใด ๆ ไว้ แต่ทำอย่างดีที่สุด ถ้าประสบผลสำเร็จ ก็ดีไป ถ้าล้มเหลวก็จะไม่ผิดหวังและเกิดทุกข์ เพราะ เราไม่มีความหวังอยู่แล้ว แต่บางสิ่งที่เราไม่คาดหวัง เลยกลับเกิดขึ้น ปรากฏว่ารถยนต์โดยสารคันนั้นได้ หยุดกึกลงข้างหน้าอาตมา และเด็กเก็บค่าโดยสารได้ ลงจากรถมาช่วยขนเอาบาตรและกลดของอาตมาขึ้นไป บนรถด้วยพออาตมาขึ้นนั่งเรียบร้อยที่ท้ายรถแล้ว รถก็ เริ่มออกวิ่ง สังเกตดูภายในรถ มีคนโดยสารนั่งอยู่ตอน หน้าเพียงไม่กี่คนเท่านั้น นี่อาจจะเป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้ เขาหยุดรับอาตมา ครูใหญ่ผ่านไป เด็กเก็บค่าโดยสารก็หยุดยืนข้าง หน้าอาตมา ยื่นมือมาขอรับค่าโดยสาร อาตมารู้สึกตกใจ เล็กน้อย เพราะไม่มีเงินค่าโดยสารจะให้เขา และไม่คิดว่า เขาจะเก็บค่าโดยสารจากพระ เพราะอาตมาเคยขออาศัย โดยสารรถยนต์โดยสารมาหลายครั้ง หลายบ้านหลาย เมืองแต่ไม่เคยเสียค่าโดยสาร เพราะเขาไม่เก็บค่า โดยสารจากพระ ทรัพย์สมบัติทุกชนิดในโลก แม้จะสูญหายไปแล้ว ยังมีความหวัง ได้กลับคืนมา แต่เวลาแห่งชีวิต ที่ผ่านไปแล้ว ไม่มีทางได้กลับคืนมา กระเด็นไปคนละทางอาตมาพยุงกายลุกขึ้นปัดฝุ่นออก จากจีวร มองตามหลังรถคันนั้นไปด้วยความโกรธเคือง ซึ่งพุ่งขึ้นมาในจิตใจโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อได้สติกลับคืนมา อาตมาก็พยายามระงับมันเสียโดยคิดว่า การที่เขาไล่ อาตมาลงจากรถนั้น เป็นการกระทำที่ชอบด้วยเหตุผล แล้ว เพราะเจ้าของรถเขาสละเงินจำนวนมากไปซื้อรถมา วิ่ง ก็เพื่อต้องการเงินนำไปเลี้ยงบุตรภรรยาญาติมิตร และตนเอง ใครมีเงินให้เขา เขาก็ยินดีรับขึ้นโดยสารรถ ของเขาอย่างเต็มที่ ใครไม่มีเงินเสียค่าโดยสารให้เขา เขาก็มีสิทธิ์ที่จะไม่รับให้โดยสาร ถ้าขืนขึ้นไปโดยสาร โดยไม่มีเงินเสีย ก็เท่ากับละเมิดสิทธิ์ของเขา เขาย่อมมีสิทธิ์ ที่จะไล่ลงจากรถโดยสารของเขาได้ทุกเมื่อ ฉะนั้นการที่ อาตมาถูกเขาไล่ลง เพราะไม่เสียเงินค่าโดยสารให้เขาจึง เป็นการกระทำที่ชอบแล้ว คิดดังนี้แล้ว ความโกรธเคือง “อาตมาบังเอิญไม่มีเงินติดตัวเลย” อาตมาพูดกับ ก็ลดลง แต่ยังไม่หายไปทีเดียว เพราะจิตใจยังหวนคิด เด็กเก็บค่าโดยสาร “ขออาศัยโดยสารไปเปล่า ๆ จะได้ไหม? ไม่ไป ไกลนักหรอก พอถึงหมู่บ้านข้างหน้าหรือถ้ามีผู้โดยสาร ขึ้นมาก ๆ อาตมาก็จะลงทันที” เด็กคนเก็บค่าโดยสารยืนจ้องดูอาตมา ด้วย สายตาแสดงความไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันหลังกลับ เดินไปทางหน้ารถ เขาชะโงกหน้าออกไปพูดกับคนขับ อยู่ครู่หนึ่งแล้วรถก็ค่อย ๆ ลดความเร็วลงและหยุดลึกลง ข้างทาง เด็กเก็บค่าโดยสารเดินมายืนข้างหน้าอาตมา ด้วยท่าทางเป็นสง่าแล้วพูดว่า “ขอนิมนต์ท่านลงจากรถ” อาตมาจ้องดูเขาด้วยความรู้สึกงง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็คว้าบาตรและกลดเดินลงจากรถ ขณะที่อาตมา กำลังยืนอยู่บนบันไดรถ ขาข้างหนึ่งก้าวลงจวนจะถึงพื้น นั่นเอง รถคันนั้นก็กระชากออกเต็มแรง ทำให้อาตมา พลัดตกจากรถลงไปนอนอยู่บนถนน บาตรและกลดหลุด ๑๐๔ กัลยาณมิตร การที่เขาไล่อาตมาลงอย่างทารุณ กลั่นแกล้งให้อาตมา ตกจากรถ ซึ่งเป็นการกระทำที่ไม่มีเหตุผลที่ไม่น่าให้ อภัยเลย แต่อาตมาก็พยายามระงับความโกรธที่ยังเหลือ อยู่เพียงเล็กน้อยนั้น โดยคิดว่าถ้าเขากระทำอย่างนั้น ด้วยเจตนาชั่วก็แสดงว่าเขาเป็นคนชั่ว จิตใจของเขาถูก โลภะ โทสะ โมหะ ครอบงำจนเป็นใจที่บอดมืด ถ้าการกระทำความชั่วมีผลเป็นทุกข์จริงก็แสดงว่า เขากำลังเดินทางไปสู่ความทุกข์เปรียบเหมือนคนตาบอด ที่กำลังเดินไปสู่ปากเหวลึก ถ้าเขาเผลอมาเหยียบเท้าของเราเข้าบ้างเราควรจะ โกรธเขา หรือควรจะสงสารเขา ให้อภัยแก่เขา? ทุกคน ย่อมจะยินดีให้อภัยแก่เขา อาตมาพูดกับตนเองว่า Forgive others but your self never แล้วก็เก็บบาตรและ กลดออกเดินทางต่อไปโดยไม่ตั้งใจขอโดยสารรถคันใดอีก อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org ธันวาคม ๒๕๓๑