ความสำคัญของครอบครัว : หน้า 76/124

ไปด่าเพื่อน ทำให้ผมยิ่งอยากออกจากบ้านใหญ่ อยู่ในบ้านก็ไม่สบายใจ ก็บอกเด็กว่า เธอต้อง ปรับทั้งลูกทั้งแม่ พูดกับเขายึดยาวจนเขาร้องไห้ ก็เลยถามเขาว่า เป็นยังไง น้าบ่นมากไปใช่ไหม หรือเกิดความไม่พอใจ? เขาตอบว่า ไม่ใช่ครับ ผมไม่คิดเลยว่า คุณน้าทำไมเข้าใจความรู้สึก เด็กวัยรุ่นอย่างพวกผม” บุคคลสำคัญของคุณแม่ ลูก...เป็นบุคคลสำคัญของคุณแม่ ทุกคน ลูกเป็นที่รวมลงแห่งความรัก สุด ที่รักของแม่ก็คือลูก เพราะแม่รักลูกนั้น รักยิ่งกว่าชีวิต ชีวิตที่เริ่มต้นใหม่ วิถีชีวิตที่ เปลี่ยนไป จึงมักจะมาจากลูก ๆ เสมอ เธอ...ผู้เป็นทั้งแม่ของลูกและแม่ของโลก ได้เล่า ให้ฟังอย่างน่าประทับใจถึงแรงบันดาลใจที่ทำ ให้ได้เข้าวัดว่า “ลูกชายเขามาขอบวช ก็ถามเขาว่าจะ ไปบวชที่ไหน เขาบอกว่า จะไปบวชที่วัดพระ ธรรมกาย เขาบอกอีกว่า ทางวัดจะจัดงานให้ เสร็จ แม่ไม่ต้องเสียเงินอะไร เราก็มาคิดถึง คุณปู่คุณย่าเคยบวชลูกชายโกนหัวเข้าวัด ไม่บอกใครเลย ได้แต่นิมนต์พระมาฉันภัตตา หารเป็นการฉลอง รู้สึกจะได้พระมา ๑๑๒ รูป แล้วลูกเขายังย้ำอีกว่า ถ้าจะต้องจัดงาน เขาก็ จะไม่อยู่ อีกอย่างหนึ่ง ดิฉันเองก็ไม่ชอบจัดงาน เท่าไร ชอบเรียบ ๆ ง่าย ๆ ถวายอาหารพระ เยอะ ๆ ทำบุญเยอะ ๆ อย่างนี้ชอบ ก็เลยเริ่ม รู้จักที่นี่” กัลยาณมิตร : ทราบว่าอาจารย์พิศมัยมี บุตรชาย 4 คน บวชทุกคนไหมคะ? อ.พิศมัย : บวช ๓ คนค่ะ เหลืออีกคน” กัลยาณมิตร : บวชเป็นธรรมทายาทที่วัด พระธรรมกายหมดเลยหรือเปล่าคะ? อ.พิศมัย : “๒ คนค่ะ เพราะตอนคนโตบวช ๗๔ กัลยาณมิตร นี่ ยังไม่รู้จักวัด” คนอเมริกา หรือคนไทย จะเอื้ออำนวย กัลยาณมิตร : ลูก ๆ ที่บวช นั่งสมาธิกัน ความสะดวกให้แก่เขาทุกอย่าง ซึ่งผิดกับ ทุกคนใช่ไหมคะ? อ.พิศมัย : “ใช่ค่ะ ส่วนคนที่สี่เขาไปเมืองนอก แล้วนะคะ แต่เขาก็บอกมาว่า เขานั่งสมาธิ ทุกวัน แม้เมื่อ ๒-๓ วันนี้ เขาก็มีจดหมาย มานะคะ เขาบอกว่าได้รับจดหมายบอกบุญ “กฐินยาย” แล้ว เขาฝันเห็นว่า คุณแม่ไปเยี่ยม มีคุณป้าที่เป็นเพื่อน ๆ ของคุณแม่ไปด้วย พระ ก็เยอะ ก่อนจะไป หลวงพี่ฐานะวุฑโฒ ได้มอบ รูปหลวงพ่อให้ไว้ เขาก็บูชาทุกวัน แล้วเอาเทป บรรยายธรรม เปิดให้เพื่อนคนไทยฟังด้วย เขา ไปไหนเขาพบแต่คนใจดี คนที่เอื้ออารีต่อเขา นะคะ ดิฉันยังพูดให้กับอาจารย์หลาย ๆ คน ในโรงเรียนได้ฟังว่า บุญนั้นเป็นของมีจริง ๆ ดูแต่ลูกชายของดิฉันเนี่ยนะคะ ไปอยู่ ต่างแดน ไปอยู่เมืองนอก ไปอยู่ถึงอเมริกา เขาจะพบแต่คนดี ๆ ไม่ว่าจะเป็นฝรั่ง ครอบครัวของญาติ เขาไม่เคยไปวัดทั้ง ครอบครัวเลย เขาไม่ค่อยจะทำบุญ ถ้า เขาจะทำบุญอะไรก็ทำเพื่อแก้ความ รำคาญ ญาติคนนั้น เขาโทรศัพท์คุยกัน ญาติคนนั้นเจอแต่คนใจไม่ดี เจอฝรั่งก็ใจ ไม่ดี เจอคนไทยก็ใจไม่ดี เขาบอกว่า ไม่ เห็นมีคนใจดีสักคน ไม่เห็นจะเอื้ออำนวย อะไรได้ พึ่งพาอาศัยอะไรก็ไม่ได้ เนี่ยถึง ได้บอกกับพวกอาจารย์เขาเสมอ ๆ ว่า บุญเนี่ยมีจริงนะ เพราะในครอบครัวของดิฉัน ลูก ๆ ทุกคนไม่เคยฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมาตั้งแต่เล็ก และก็ได้มาสร้างบุญสร้างกุศลที่วัดพระธรรม กายบ่อย ๆ ยิ่งตั้งมั่นอยู่ในคุณความดีนี่นะคะ เวลาเขาไปเจอใครพบกับใครที่ไหน ก็ได้รับ แต่ความเอื้ออำนวย แม้แต่ลูกชายคนที่สอง ซึ่งตอนนี้กำลัง สร้างโรงงานยางอยู่บอกว่า ได้ไปติดต่อให้เขา ธันวาคม ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org