การเดินทางในวัฏสงสาร : หน้า 120/124

๑๑๘ กัลยาณมิตร หน้าสุดท้าย การเดินทาง ณ ท่าอากาศยานดอนเมือง กรุงเทพฯ ขณะที่ผมและคณะผู้แทนมูลนิธิธรรมกาย กำลังจะเดินทาง ไปประชุมใหญ่องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา ภาพของผู้คนจำนวนมากมาย ที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางไปยังประเทศต่าง ๆ นั้น ชวนให้คิดถึงการเดินทางไกลในวัฏสงสารอันยาวนานของ มนุษย์ทั้งหลาย ในทะเลทุกข์แห่งวัฏสงสารนั้น มนุษย์ได้เวียนว่าย ตาย เกิด นับภพนับชาติไม่ถ้วน จนมิอาจจะ ประมาณได้ ซึ่งถ้าท่านสามารถไปรู้เห็นความจริงต่าง ๆ ได้แล้ว เราคงจะเบื่อหน่ายในการเวียนว่ายตายเกิด ซึ่งเป็นเหตุแห่งทุกข์ และเราคงจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เบื่อระอาจนสุดจะทนเวียนว่ายอยู่เช่นนั้น แล้วเราจะว่ายตรงเข้าหาฝั่งคือ นิพพาน หรือ เราอยากจะว่ายวนอยู่ในทะเลแห่งกรรมนั้น ตลอดไป ในการว่ายเข้าหาฝั่งนั้น แม้ว่าเราจะยังมองไม่เห็นฝั่งก็ตาม แต่ถ้าเราได้มุ่งหน้าว่าย ไปในทิศทางใดทางหนึ่งแล้ว เราย่อมพบฝั่งแน่นอน ถ้ากำลังของเราไม่หมดลงเสียก่อน แต่เป็น บุญของเราที่มีเรือใหญ่ผ่านเข้ามาใกล้ให้เราได้มีโอกาสขึ้นเรือนั้นเดินทางเข้าสู่ฝั่งต่อไป ซึ่ง เรือใหญ่ลำนั้นก็คือ ธรรมกายนาวา....หมู่คณะที่ตั้งใจทำงานสร้างบุญบารมีกันเป็นทีมใหญ่ ในขณะนี้ ดังนั้นถ้าเรามีโอกาสที่จะเลือกว่า เราจะเลือกมีชีวิตอยู่ไปวันหนึ่ง ๆ ไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ประดุจดังผู้ที่ว่ายวนอยู่ในทะเลแห่งวัฏสงสาร หรือเราจะเลือกสร้างความดีอย่างเต็มกำลัง โดยช่วยกันทำให้ เรือนั้นเข้าถึงฝั่งเร็วที่สุด ด้วยการที่เราให้ความร่วมมือสนับสนุน ร่วมสร้างความดีให้เป็นหมู่คณะที่เหนียวแน่น และทับทวีจำนวนมากขึ้น ๆ จนกระทั่ง....ธรรมกายนาวา....นั้น สามารถที่จะช่วยกันรื้อขนสรรพสัตว์ ทั้งโลกให้ไปสู่ฝั่งนิพพานได้ ท่านจะเลือกเดินทางอย่างไรในวัฏสงสาร? กัลยาณมิตรสุธรรม ตีระวนิช Kalyanamitra.org ธันวาคม ๒๔๓๑