การเดินทางและการพบปะ : หน้า 100/124

ไม่ได้พบเขา ณ ที่ใดเลย ฉันตรวจดูทุกชีวิตที่ผ่านออกไป แม้จะมีปีกบินก็ตาม” “ฉันคิดว่า เราคงจะไม่พบเขาเสียแล้ว” ชาย คนที่หนึ่งหันไปทางอื่น ภายหลังที่ได้ให้รางวัลแก่คน ขนของครึ่งดอลล่าร์แล้ว คนขนของหัวเราะยิงฟัน “ขอบคุณท่าน ฉันจะเรียก แท็กซี่มาให้” “ดีเหมือนกัน บิล” คนที่สองพยายามจะเล็งผลเลิศ “เขาอาจมาถึงตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วก็ได้ อย่างไรก็ตาม เรา จะยังไม่ไปที่รัฐสภาจนกว่าจะถึงเวลาสิบสี่นาฬิกา มาซิ เราไปที่โรงแรมกันเถอะ ฉันยังไม่ได้รับประทานอาหาร เช้าเลย” “ฉันก็ยังเหมือนกัน ศีรษะของฉันกำลังจะแยกออก เป็นเสี่ยง ๆ ทีเดียว นอนบนเตียงอย่างน่าอึดอัดในรถไฟ นั้นไม่หลับเลย” ทันใดนั้นรถแท็กซี่ก็มาถึง และมาจอดที่ ขอบถนน ทั้งสองคนก็ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ “ไปไหนครับ” เสียงของคนขับรถแสดงความนับถือ “ไปเมฟลาวเว่อร์” ชายคนใหญ่ตอบ เขาผ่อน อารมณ์อยู่บนที่นั่งของเขา “เขาได้รับปากไว้ บิล และ เนื่องจากที่ฉันได้เคยทราบเรื่อง ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ มาแล้ว เชื่อว่า เขาจะรักษาคำพูดของเขา” ตามตรอกแคบ ๆ ผู้เฒ่าได้หยุดเดินอย่างกะทันหัน แล้วร้องออกมาอย่างเบา ๆ เขาเอามือทั้งสองยัน พื้นดินและยกเข่าคลานลอดเข้าไปใต้เส้นลวด ณ ที่นั้นเขาปรากฏเป็นภาพที่ปนเปไปกับพุ่มใบไม้ราวกับ เป็นชนิดเดียวกัน เขากล่าวอะไรออกมาอย่างน่าขัน พูดด้วยความร้อนรนทำนองอย่างไม่หายใจ คนเฝ้า สวนสัตว์คนหนึ่งวิ่งเข้ามา ยืนเพ่งดูเขาจนกระทั่งผู้เฒ่า ได้เงยหน้าขึ้น แล้วตำหนิเขาอย่างรุนแรงเรื่องอะไรหรือ เขาได้ทำให้คนเฝ้าสวนสัตว์ตกใจกลัวเสียจนดูเหมือน จะเสียขวัญ ต่อมาไม่ช้าก็มีคนจำนวนตั้งครึ่งโหลมาที่นั่น ผู้เฒ่าจึงเริ่มชี้แจงให้คนเหล่านั้นทราบบางสิ่งใน เรื่องของต้นไม้ เขายกใบไม้ขึ้นทีละใบ ๆ แล้วใช้ นิ้วมืออันยาวของเขาถูตามใต้ใบเหล่านั้น ทุกคนตั้งใจฟังเขา แล้วคนเหล่านั้นก็เอาจอบ มาขุดกอไม้ใบดกขึ้นจากพื้นดิน ผู้เฒ่าคอยบงการให้ ระวังอยู่ทุกขณะขุดขึ้นแล้วคนเหล่านั้นก็นำไปไว้ในเรือน ต้นไม้ ทันใดนั้นสุภาพบุรุษผมขาวท่าทางเป็นคนสำคัญ ก็มาถึงที่นั่น เขาเข้ามาสัมผัสมือกับผู้เฒ่าประหนึ่งว่า ยินดีเหลือเกินที่ได้พบกัน ตได้ยินเขาพูดออกมาดัง ๆ ว่า บัดนี้ “ท่านเป็น บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด” คำอะไรอีกเขานึก ใช่แล้ว “ไม รถแท็กซี่ที่ชายสองคนนั่งมาขณะเลี้ยวอ้อมวงเวียน คอล-โหละ จีสต์" (my-col-o-gist) (ผู้รู้วิชาที่ว่าด้วย ได้หลีกเฉียดกับรถที่ค่อนข้างกุโรกุโสคันหนึ่งขับโดย เห็ด) ในประเทศ คนผิวสี ซึ่งมัวแต่ใช้ความคิดเรื่องผู้โดยสารชอบกล ของเขา จึงไม่ทันเห็นรถที่สวนทางมา เวลาล่วงมาราวสองชั่วโมง คนขับรถคนนั้นกำลัง ขับรถแล่นตามสบายมาบนถนนคอนเน็คติคัต ด้วยความ เร็วที่อาจกล่าวได้อย่างถูกต้องที่สุดว่า เป็นความเร็ว ขนาดที่ขับกันในวันหยุดงาน ผู้เฒ่าบอกให้ “ไปช้า ๆ” แล้วตก็ขับไปช้า ๆ ตามคำสั่ง ในขณะนี้พี่ตซึมทราบ ตลอดแล้วว่า ผู้โดยสารของเขาเป็นใครคนหนึ่งอยู่ใน จำพวกคนพิเศษ เขาคงได้นำเรื่องที่น่าสนใจจริง ๆ ไป เล่าให้เด็ก ๆ ฟังในคืนวันนั้นบ้าง ได้มีเหตุบังเอิญเกิดขึ้นในสวนสัตว์ซึ่งเขาทั้งสอง เพิ่งจากมาคือ เมื่อเขาทั้งสองเข้าไปในสวนสัตว์นั้นเผอิญ ไม่มีใครเห็น ใช่ซิ ฟุตคนขับแท็กซี่ได้ตามผู้เฒ่าเข้าไปด้วย การพูดถึงเรื่องต้นไม้ของเขาไม่เหมือนกับที่เคยได้ยิน มาก่อนเลย พี่ตไม่เคยรู้มาก่อนว่า ต้นไม้ก็เหมือนกับคน ซึ่งต้องการ “ความรัก” ขณะที่เขาทั้งสองกำลังเดินไป ๙๘ กัลยาณมิตร โอ้โฮ ศัพท์ที่หรูหราอะไรอย่างนี้ พี่ตออกเสียง แล้วออกเสียงอีก- “ไมคอล โหละ จีสต์” เขาต้องการ Kalyanamitra.org ธันวาคม ๒๕๓๑