การเข้าถึงฌานและความสุข : หน้า 16/113

๑๖ สา สุทัสสี และอกนิฏฐา เขาว่า พรหม ชั้นนี้ ก้าวล่วงพ้นกามไปเสีย แล้วมีรูปฌานเป็นที่ติดอยู่ รูปฌาน นั่นน่ะติดอยู่กับใจ อ้ายท่านที่ติด อยู่ในใจกามก็ติดอยู่กับใจเหมือนกัน ในมนุษย์โลกนี่แหละ รูป เสียง กลิ่น รสในมนุษย์โลกนี่แหละ ติดอยู่ในใจ แกะไม่ออกไม่หลุดออกจากใจ ไปในสวรรค์ 5 ชั้นฟ้า จาตุ 66 วา กลม ๆ ไม่ใช่กลมรอบตัว กลม เหมือนกับกงเกวียน วงล้อต่าง ๆ กลมๆ เป็นแผ่นเดียวเหมือนกระจก กลมรอบตัว แล้วก็ข้าง ๆ ก็เรียบ ร้อยเป็นอันดี ข้างหน้าข้างหลัง เรียบร้อยดี ส่วนกายรูปพรหม ก็ เข้านั่งอยู่บนกลางปฐมฌานนั่น พอ ขึ้นนั่งบนนั้นเท่านั้น เย็นอกเย็นใจ สบายใจก็ติดอยู่กลางดวงปฐมฌาน มหาราช ตาวติงสา ยามา ดุสิต ที่เราเป็นผู้ครองเรือนน่ะ ความ นั้น พอใจจรดอยู่กับกลางดวงปฐม นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตี ติด หนักขึ้น ๆ ละเอียดหนักขึ้น เอร็ด ๆ กําหนัดยินดีเป็นบังคับเหมือนกับ อร่อยหนักขึ้น ถอนไม่ออก ท่าน เด็ก ๆ ตามชอบใจมัน จะทำอะไร ฌานได้ มันชื่นมื่นสบาย ความสบาย ของปฐมฌานน่ะวิเศษวิโสนัก เขาเล่าเรื่องว่า มหากษัตริย์ พรหมเท่านั้น เป็นคนกล้าหาญ ก็ทำตามชอบใจของมัน ความ องค์หนึ่งได้บรรลุปฐมฌานแล้วสละ อุตส่าห์พยายามหลีก ๆ จากหมู่คณะ ออกไปเล่นซ่อนกระทำความเพียร ทำปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน จตุตถฌาน ให้บังเกิดขึ้น แต่พอทำ ปฐมฌานเกิดขึ้นเท่านั้น โอ้อ้าย กามนี่เป็นโทษจริง ฌานนี่วิเศษจริง เป็นคุณจริง พ้นจริง ไปติดอยู่เสีย กับฌานสบาย ติดอยู่กับกามเหมือน กับนั่งอยู่ในกองไฟ หรือนั่งอยู่ใน กลางแดดจัดทนไม่ค่อยไหว ไม่สบาย พอไปอยู่กับฌานเสียเหมือนเข้าร่ม กําหนัดยินดีมันบังคับ มันบังคับ ราชสมบัติให้ราชโอรสปกครองไป ตัวไปเป็นฤาษีชีไพรเสีย ภายนอกนั่น เช่นนั้นแล้ว เราเข้าธรรมกายเสีย ไม่ออกจากธรรมกาย ความกำหนัด ยินดีที่มันบังคับนั่นหายแวบไปแล้ว ฝ่ายผู้ได้รับรัชทายาทนั้นไม่อาจ ปกครองได้ ให้ไปตามบิดามา มหาดเล็กเด็กชาก็ไปพร้อมกัน ผู้คน สกลโยธามากมายหลามไปทีเดียว ไปตามพระเจ้าแผ่นดิน เมื่อพระเจ้า แผ่นดินเดิมผู้สละราชสมบัติไปเสีย 99 นั่นนะเป็นผู้ปกครอง มีความสงบ เงียบเรียบร้อยดี มหากษัตริย์ไปถึง เหมือนไฟจุ่มน้ำ สบายจริงเหมือนเข้าร่มที่เย็นมีน้ำ ล้อมอยู่ข้าง ๆ ทั้งเย็นทั้งชื่นมื่น ทั้ง สบาย ใจไปจรดอยู่กับรูปฌาน รูป ฌานน่ะ ลักษณะเหมือนยังกับกง เกวียนเป็นเหมือนกระจก แผ่นกระ จกหนาคืบหนึ่งวัดเส้นผ่าศูนย์กลาง กำลังเข้าฌานสมาบัติอยู่เข้าไปคอย อยู่จนกระทั่งมีโอกาสออกมา ก็เข้า ไปทูลว่า พระองค์เชิญพระองค์เสด็จ กลับเสวยราชสมบัติ ไม่มีใคร สามารถจะปกครองได้ มหากษัตริย์ ก็ลืมพระเนตรขึ้น ก็ไถ่ถามเรื่องราว รู้เรื่อง เอ็งกลับไปเถอะ ข้าจะเข้า ฌานของข้า ข้าไม่ต้องการแล้ว ๑๔ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕