ความรักและการบวช : หน้า 88/113

ฉันเพื่อนสนิทเท่านั้น มิได้ปรารถนา ชาติที่เกิดเป็นมนุษย์ มีอาชีพเป็น เลี้ยงสุวรรณสาม อุ้มไปอาบน้ำ จะครองคู่อยู่กินกันเยี่ยงสามีภรรยา หมอรักษาตา ได้ไปรักษาตาของ ชะโลมกายด้วยขมิ้นและไม้หอม เลย ซึ่งต่างยังบอกแก่อีกฝ่ายว่า หาก คหบดีผู้หนึ่งจนหายเจ็บ แล้ว ต้องการจะมีคู่ก็ขอให้แต่งงานกับ คหบดีนั้นรู้สึกเสียดายเงิน ไม่อยาก คนอื่นเถิด เพราะตนไม่ปรารถนา จ่ายให้ จึงโกหกว่าตายังเจ็บอยู่ เช่นนั้น ภรรยาของหมอจึงแนะให้หมอปรุงยา ทั้งสองจึงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน หยอดตา ให้ไปหยอดตาคหบดีให้ มาจนอายุถึง ๒๐ ปี ซึ่งนับว่ามาก บอด หมอผู้สามีก็ทำตาม ผลกรรม ในชนบทสมัยนั้น นอกจากนั้น ในชาตินั้นได้ตามมาถึงสองฤาษีแล้ว หนุ่มสาวทั้งสอง แม้จะเกิดใน ในชาตินี้ ครอบครัวนายพราน แต่ก็ไม่ยอม พระอินทร์ปรารถนาจะให้ เจริญรอยตามบิดามารดา เพราะมี สองฤาษีได้บำเพ็ญพรตตามความ ความเมตตากรุณาเต็มเปี่ยมในจิตใจ ตั้งใจ จึงมาบอกเหตุร้ายที่จะเกิด ไม่อาจเห็นสัตว์ทั้งหลายต้องเลือด ขึ้นแก่ทั้งสองในอนาคต และขอร้อง ตกตายไปเพราะตนเป็นอันขาด เมื่อ ให้มีบุตรเสีย แต่ทั้งสองได้ปฏิเสธว่า ทั้งสองไม่ยอมแต่งงานกัน ไม่ยอม ขอบวชต่อมารดาบิดา บิดามารดา กาลเวลาผ่านไปด้วยความสุข ในธรรมของทั้งสองดาบส และลูก น้อยสุวรรณสาม จนกระทั่งสุวรรณ สามเติบใหญ่ขึ้น ก็ออกไปช่วยหา ผลไม้ เก็บผักหักฟื้น ตักน้ำตำข้าว ไว้คอยท่าบิดามารดา เพื่อให้บิดา มารดาได้มีโอกาสบำเพ็ญธรรมเต็มที่ จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อกรรม ตามมาทันดาบสทั้งสอง วันนั้นใน ขณะที่สอ ที่สองดาบสออกเก็บผลไม้ใน ป่าตามปกติ ฝนได้ตกหนักมาก ทั้งสองได้ไปยืนหลบฝนข้างจอม ปลวกใต้ต้นไม้ใหญ่ น้ำฝนที่เปียก “เราทั้งสอง แม้เมื่อยังมิได้ ชุ่มเผ้าผมและเสื้อผ้าของดาบสทั้ง ประกอบอาชีพพรานไพรแต่กลับ บวชเป็นบรรพชิต ก็ยังไม่ปรารถนา สองได้ไหลหยดลงไปในรูงู งูตกใจ จะอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา บัดนี้ จึงพุ่งตัวพ่นพิษออกมาป้องกันตัวเอง เรามาบวชเป็นฤาษีแล้ว เราจะไม่ ของทั้งสองมีความรักในบุตรธิดา แม้จะอาลัยอาวรณ์ ของตนมาก ยิ่งนัก แต่ก็ยอมตามใจ เพราะเป็น พิษงูได้เข้าตาของดาบสทั้งสอง ยอมทำอย่างนั้นเด็ดขาด” ความร้ายกาจของมันทำให้ทั้งสอง พระอินทร์จึงแนะว่า ดาบสตาบอดสนิททันที อนิจจา.... ความปรารถนาอย่างยิ่งของลูก ทั้งสองได้ออกบวชแล้วเดิน ทางไปยังป่าหิมพานต์ จนถึงแม่น้ำ แห่งหนึ่งชื่อ “แม่น้ำมิคคสัมมตา” “ท่านทั้งสองมิต้องอยู่ร่วม กรรมในอดีตกาลนานมาแล้วนั้น ไม่ กันฉันสามีภรรยาหรอก เพียงแต่ว่า เคยปรานีแม้ดาบสทั้งสอง ผู้ซึ่งใน เมื่อใดที่นางปาริกามีระดู ให้ทุกูล ดาบสเอามือลูบท้องนาง นางก็จะ ชาตินี้ไม่เคยทำร้ายใครแม้แต่เหลือบ ยุง ได้พำนักยังอาศรมแห่งหนึ่งซึ่งพระ ตั้งครรภ์” พายุฝนได้ผ่านไปแล้ว ฝน อินทร์เนรมิตไว้ให้ ทั้งสองอยู่กัน ฤาษีทั้งสองตกลงทำตามที่ ขาดเม็ดสนิทแล้ว ท้องฟ้าเริ่มสว่าง อย่างสงบ และมีเมตตาจิตต่อสัตว์ พระอินทร์แนะนำ นางปาริกาดาบ ไสวอีกครั้งหนึ่ง แต่ความมืดกลับ ทั้งหลาย สัตว์ต่างๆ ในบริเวณนั้น จึงพลอยมีเมตตาจิตต่อกันและกัน ด้วย ไม่ทำร้ายกันในบริเวณอาศรม ที่สองฤาษีอาศัยอยู่เลย ทั้งสองฤาษีบำเพ็ญสมณ ธรรมอยู่ในป่านั้นนานวันเข้า ก็ร้อน ถึงพระอินทร์ ด้วยพระอินทร์เล็ง เห็นด้วยทิพยเนตรว่า ฤาษีทั้งสอง สินีจึงตั้งครรภ์ จนครบกำหนด เป็นของสองดาบสอย่างถาวร มัน คลอดบุตรชาย มีผิวพรรณงามดัง ทอง จึงตั้งชื่อว่า “สุวรรณสาม” ด้วยอานุภาพความเมตตาที่ ฤาษีทั้งสองมีอยู่เต็มในดวงใจ ฉะ- นั้นในเวลากลางวัน เมื่อฤาษีทั้งสอง ออกไปหาผลไม้ ทิ้งสุวรรณสามให้ อยู่ในอาศรมตามลำพัง นางกินรี นี้จะต้องตาบอด เพราะเมื่ออดีต ทั้งหลายที่อยู่ตามภูเขาก็มาให้นม ช่างมืดสนิทน่ากลัวเสียนี่กระไร แม้ แต่หนทางที่เคยเดินจนคุ้นอยู่ทุกวัน บัดนี้นัยน์ตามองไม่เห็นแล้ว จะกลับ อาศรมไปหาลูกทางไหนกัน.... อ่านต่อฉบับหน้า ๔๖ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕