การตัดสินใจและความรักของแม่ : หน้า 98/113

เกลี้ยกล่อม ฉันไม่มีวันใจอ่อนแน่ นอน หวังอย่างยิ่งว่าเธอคงเต็มใจ ช่วย กานดา ป.ล. ที่ผ่านมาเธอแย่งสามี ของฉัน นับจากนี้ไปถือว่าฉันยกให้ บาปไหม กับการจงใจแยก ลูกแยกพ่อ แล้วยังเขียนจดหมาย ไปเยาะเย้ยทิ่มแทงผู้หญิงคนใหม่ ของเขา สิ่งเหล่านี้ฉันไม่เคยใส่ใจ ทุกขณะจิตในเวลานั้น คิด เพียงว่า แค่นี้ยังน้อยไป *** และแล้วเขาก็ทำอย่างที่ฉัน ไม่เขียนมาเพราะเรื่องนี้อีก” คิดเอาไว้จริงๆ จากจดหมายที่แม่ เคยเขียนซ้ำ ๆ ชักชวนให้ฉันกลับ เมืองไทยนั้น คราวนี้ แม่ยกลูกชาย แม่ทำอย่างที่ฉันขอไว้ เขียน มาหาสม่ำเสมอเพื่อบอกว่า “แม่คิดถึง รักและเป็นห่วง ของฉันมาอ้างพร้อมกับมีเหตุผล ทั้งลูกและหลาน” หว่านล้อมอีกมากมาย เป็นต้นว่า “การเลี้ยงลูกแบบฝรั่ง ไม่ เหมาะกับเด็กที่มีเชื้อสายไทยแท้ ๆ วันเวลาผ่านไปเร็ว ขณะนี้ เลย พาแกกลับมาบ้านเราเถอะ ลูกชายอายุสิบสี่ปีเต็มแล้ว สุขภาพ นึกว่าเห็นแก่ลูก ให้แกได้มีโอกาส ดี รูปร่างสูงใหญ่ขนาดพอ ๆ กับ เรียนรู้ขนบธรรมเนียมประเพณี เด็กฝรั่งทั่ว ๆ ไป เพราะได้อาหาร ของเราตั้งแต่เด็ก แกจะได้มีความ คิดความอ่านแบบคนไทย ขอให้ เชื่อแม่สักครั้ง ละทิฐิลงเสียบ้าง....” ฉันเขียนตอบแม่ไปสั้นๆ “หนูไม่กลับ หวังว่าแม่คง อากาศและการเลี้ยงดูดีแบบเดียวกัน แกพูดภาษาไทยได้ไม่ถึงสิบ คำด้วยสำเนียงแผกเพี้ยนน่าขัน ส่วน การรับฟังพอใช้ได้ ส่วนใหญ่เมื่ออยู่ บ้านฉันพูดไทยแกพูดฝรั่ง พยายามหัดให้แกพูดไทยเป็น ประโยคยาวๆ อยู่พักหนึ่ง เคย “พูดยากจัง เสียพลังงาน เยอะ เพื่อนบ้านเราไม่เห็นมีคนไทย ไม่รู้จะหัดไปพูดกับใคร เอาแค่ฟัง ออกก็พอนะครับ ผมเบื่อเรียน ฉันเองก็เบื่อที่สอนไม่ได้ผล ในที่สุดก็ต้องล้มเลิก * * ฉันยึดลูกเป็นหลักชีวิต ทุ่ม เทความรักให้แกจนหมดใจ ฉันมี กำลังใจต่อสู้กับงานหนักและอุปสรรค ทุกอย่าง เพราะมุ่งทำตัวเป็นหลัก มั่นคงให้ลูกได้พึ่งพิงเต็มที่ ฉันทิ้งอดีตไม่กังวลกับอนาคต มีความสุขกับปัจจุบันที่ได้อยู่กันตาม ประสาแม่กับลูก ๙๖ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕