การปฏิสังขรณ์วัดในช่วงหลังสงคราม : หน้า 82/113

ติดจดไม่ลงเชียวละ” (บน) ลวดลาย “ถ้าเป็นสมัยนี้ก็สบาย คนไทยทำเซรามิค เพดานพระอุโบสถ เก่งออกจะตายไปสวย ๆ น่ารักน่าเอ็นดูทั้งนั้น เลยนะพี่นิภา” “นั่น แต่เผอิญมันเป็นเหตุการณ์ก่อน น้าโผล่มาชมโลกเสียอีก” แน่ะ น้าพูดยังกะ วัยรุ่น...แต่รุ่นแย้มคนละอย่างนะเบญจ์ “ที่จริงนะถ้าจะสั่งกระเบื้องตกแต่งจริงๆ จากจีนก็พอทำได้ และช่างจีนมีฝีมือที่จะก่อ สร้างประดับประดาอย่างจีนก็พอจะหาได้ ก็ คนจีนอาศัยอยู่ในบ้านเราเยอะแยะไป แต่ข้อ สำคัญก็คือวัดไม่มีเงินจ้ะ ด้วยช่วงนั้นเป็นระยะ หลังสงครามโลกครั้งที่ ๑ หลานก็เคยเรียนมา แล้วนี่ว่า เศรษฐกิจตกต่ำทั่วประเทศ จนสมัย รัชกาลที่ ๙ หลวงไม่มีเงินจ่ายเงินเดือน ต้อง ปลดข้าราชการออกตั้ง ๒-๓ ระลอก ผู้คนก็ กำลังลำบากยากจนเป็นส่วนใหญ่ ยากที่จะหา ผู้ร่ำรวย จึงหาผู้บริจาคเงินจํานวนมาก ๆ เพื่อ ๔๐ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕ ปฏิสังขรณ์วัดได้ยากยิ่งนัก แล้ววัดจะหาเงินจาก ไหนล่ะ จริงมั้ย” น้าน้อยเห็นเราเงียบงันไปไม่ถามไม่ต่อ ความ (ก็...กำลังหดหู่ใจน่ะ เบญจ์ แล้วก็เห็นใจ ท่านอย่างยิ่ง) น้าน้อยพูดต่อไปว่า “เอาละ น้าจะขอย้อนเล่าเรื่องท่านให้ Capacite หลาน ๆ ฟังสักหน่อย คือ เมื่อ พ.ศ.๒๕๕๔ ต้นรัชกาลที่ 5 ท่านได้รับคำสั่งให้ย้ายมาช่วย เจ้าอาวาส พระสังวรวิมล (นามเดิมว่า เนียม) ซึ่งขณะนั้นสุขภาพไม่ดีและชราภาพมากแล้ว เมื่อท่านมาถึง สภาพวัดราชโอรสแทบจะเป็น วัดร้างอยู่ในป่าเชียวนะ อะไร ๆ ก็ปรักหักพัง ทรุดโทรมยากที่จะบูรณะให้ดีดังเก่าได้ พระ สงฆ์องค์เจ้าก็ไม่อยู่ในพระวินัย ท่านคงหดหู ใจนะ แล้วไหนจะไม่สะดวก ผู้มีอิทธิพล ค่อนข้างจะเป็นอันธพาลก็มีอยู่ในละแวกนั้น จน ท่านคิดท้อจะไม่อยู่เสียแล้ว ชาวบ้านต้อง อ้อนวอน และผลัดเปลี่ยนกันมาถวายความ