การพ้นจากกามและการเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 17/113

สมบัติ ข้าอยู่ในฌานของข้าสบาย จากกามหยาบไปในมนุษย์หนึ่ง กว่า อยู่เป็นกษัตริย์ข้าไม่สบายเลย สวรรค์ 5 ชั้นไปได้ ไปติดอยู่ใน ข้าเดือดร้อนนัก นั่นแน่ถึงขนาดนั้น ถึงขนาดนั้น อ้อ การเข้าฌานนี่มัน เลิศประเสริฐอย่างนี้หรือ ร่มเย็นเป็น สุขอย่างนี้ ที่จะละกามได้ต้องเข้า ฌานเข้าปฐมฌานเสีย กามทำอะไร เราไม่ได้ บัดนี้ที่วัดปากน้ำนี่นะ มี รูปภพอีก แม้จะเข้าถึงรูปฌานละ เอียดออกจากจตุตถฌานแล้ว เข้า อากาสานัญจายตนฌานวิญญาณัญ จายตนฌาน อากิญจัญญายตนฌาน เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน ก็ยัง อยู่ในภพ ในอรูปภพอยู่ กามภพ รูปภพ อรูปภพเหล่านี้ก็ยังไม่พ้น ธรรมกายสูงกว่าฌานนั่นอีก โอย ความกำหนัดยินดีในรูปฌานหรือ นั่นสู้ไม่ได้ ไกลกว่าฌานนั่นอีก เขา เขา อรูปฌานอยู่ มีธรรมกายกัน ถ้ามีความกำหนัด เมื่อเข้าถึงธรรมกายแล้วละก็ กายพระโสดา ธรรมกายพระสกิทาน คา ธรรมกายพระอนาคา ธรรมกาย ยินดีเวลาใดแพร็บเข้าธรรมกายไป ขึ้นไปเป็นชั้น ๆ จึงจะพ้นจากกาม ความกำหนัดยินดีทำอะไรไม่ได้เลย ได้ เข้าถึงธรรมกายแล้ว เข้าไปเป็น ล้อมันเล่นเสียก็ได้ มันทำอะไรไม่ได้ ชั้นๆ เป็นธรรมกายโคตรภู ธรรม ความกำหนัดยินดีทำอะไรไม่ได้ ที่ เราเป็นผู้ครองเรือนน่ะ ความกำหนัด ยินดีมันบังคับเหมือนกับเด็ก ๆ ตาม พระอรหัตต์ไปจากกายอรูปพรหมอีก ชอบใจมัน จะทำอะไรก็ทำตาม ๑๐ ชั้น ถึงพระอรหัตต์ชั้นที่สิบเจ็ด ชอบใจของมัน ความกำหนัดยินดี ชั้นที่สิบแปดของกายทุกกายไปเข้า มันบังคับ มันบังคับเช่นนั้นแล้ว เรา เข้าธรรมกายเสีย ไม่ออกจากธรรม กาย ความกำหนัดยินดีที่มันบังคับ นั่นหายแวบไปแล้วเหมือนไฟจุ่มน้ำ จงพยายามให้มีธรรมกายขึ้น เถิด เลิศกว่าฌาน ฌานนั่นก็พอใช้ ได้ แต่ว่าจะเข้าสักเท่าไรก็ตามเถอะ นั่นนะ ทุติยฌาน ตติยฌาน จตุตถ ฌาน เลิศประเสริฐหนักขึ้นไป ก็ยัง อยู่ในรูปภพ ถ้ายังติดกามอยู่ยังแน่น อยู่ในกามนั่นเขาเรียกว่า กามภพ ติด อยู่ในกาม ก้าวล่วงกามยังไม่ได้พ้น ถึงกายพระอรหัตต์ พอถึงกายพระ อรหัตต์ก็ วิราโค เตส์ อคฺคมาขายติ เลิศประเสริฐกว่าสังขตธรรม เป็น อสังขตธรรมทั้งหมด ถึงวิราค ธรรมทีเดียว นี่พอถึงธรรมกายได้แล้วละก็ เลิศประเสริฐนัก นี่สูงนะ สูงขึ้นไป สูงไปทีเดียว นี่เรียกว่า กามาน สม ติกฺกโม ก้าวล่วงพ้นเสียซึ่งกามไปได้ เป็นสุขจริง ๆ แท้ ๆ ทีเดียว ที่ก้าว ล่วงกามไปแล้ว สุขา วิราคตา โลเก พวกกายรูปพรหมอรูปพรหมเหล่านั้น ยังกำหนัดยินดีในรูปฌาน อรูปฌาน อยู่ ถ้าว่าปราศจากความกำหนัด ยินดีเสียได้ ความกำหนัดยินดีนี่มัน ร้ายนักทีเดียว มันทำเสียมรรยาท หมดทีเดียว ชายก็เสียมรรยาท หญิง ก็เสียมรรยาท ถึงกับฆ่ากันฟันกันที เดียว ความกำหนัดยินดีนะมันจัดขึ้น มาเต็มที่ละก็ไม่ได้ละ ซึ่งทีเดียว สิงหาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๕