การตระหนักถึงพระคุณของพ่อแม่ : หน้า 104/113

1 “โอเค เมื่อก่อนผมเคยคิด ถึงแดดดี้ เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว” “ทำไม” เออ “ก็มามีเคยห้ามไม่ให้ผมพูด มากมายในความคิด....ฉันผิดเอง ที่ 3 “เรากลับไปอยู่เมืองไทยกัน เอรียา สามารถให้ลูกได้ทุกอย่าง กระทั่ง ดีไหมลูก” ฉันลองถามหยั่งเชิง แกมองไม่เห็นคุณของพ่อ ซึ่งเป็น “มามีคิดตลกอะไรขึ้นมาอีก ผู้ก่อกำเนิดตัวแกขึ้นมา ละครับ” ก “ถ้าแม่พูดจริงล่ะ” “ไปทำไม อากาศร้อน คน ถึงเขา แล้วอีกอย่างมันก็ไม่มีประ โยชน์ที่จะทำให้มามีโกรธ” “ถ้าแม่อนุญาตให้ลูกไปพบ พ่อได้ล่ะ ลูกจะไปไหม” “ที่ไหนหรือครับ” “แม่ก็ไม่รู้ กลับเมืองไทย คราวนี้ แม่ก็ไม่ได้ข่าวเขา” - “มามีคิดอะไรขึ้นมาหรือครับ ตาของฉันจะพร่ามัวทุกครั้ง ยังป่าเถื่อนอยู่เลย ดูข่าวจากทีวี เมื่ออ่านหนังสือธรรมะบทที่ว่าด้วย คราวนี้แล้ว ผมไม่อยากไปเหยียบ พระคุณของพ่อแม่ เสียดายที่ได้รู้ เมืองไทยของแม่เลย” คุณท่านก็ต่อเมื่อไม่มีพ่อแม่ให้แทน ลมวิ่งไล่มาจุกที่อก แม่เคย คุณเสียแล้ว เตือนไว้แล้ว แม่พูดถูกและตรงทุก โอกาสของฉันหมดไปแล้ว อย่างฉันมองลูกเต็มตา นี่คือผลพวง การคลุกเคล้าผิดแบบแผนของคน เขลาอย่างฉัน เราอยู่กันสองคนแบบนี้ก็สบายดี เหลือแต่ของลูกชาย แต่ฉันจะทำ ไม่เดือดร้อนอะไรนี่ครับ “ฉันไม่สามารถตอบคำถาม ของลูกชายได้ ทั้ง ๆ ที่มีเหตุผล อย่างไร จึงจะสามารถพูดจาโน้มน้าว เด็กสมัยนี้ซึ่งเติบโตในถิ่นเทคโนโลยี ก้าวหน้า ให้รู้คุณค่าของพ่อแม่ได้ “ลูกไม่อยากไปสัมผัสบรรยา กาศที่สามารถทำให้คนไทยยุติความ ไม่เข้าใจกันได้ในเวลารวดเร็วด้วย ตัวเองหรือ” “เอาไว้...ผมจบปริญญาก่อน ค่อยไปก็ได้” ตอบด้วยเจตนาเอาใจ แม่มากกว่าจะเป็นอย่างอื่น ** - ฉันนั่งสมาธิด้วยใจที่ไม่สงบ ทุกครั้ง ที่หวนนึกถึงการกระทำต่อ แม่ของตัวเอง และพ่อของลูก คนอื่นอาจจะทำให้เรารู้สึก เจ็บแค้นในระยะหนึ่ง แต่ความเจ็บ อายจากผลของการกระทำผิดของ ตัวเราเองนั้น บั่นทอนพลังจิตของเรา ให้เสื่อมถอยไร้ความองอาจพึ่งผาย ตายไป....กับอาการตายทั้งเป็น เห็นชัดและเข้าใจแล้ว ตายไปแล้ว คนอื่นเขาก็เอาไปเผาหรือเอาไปฝัง ๑๐๒ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕