ความรู้สึกของผู้หญิงที่ถูกทอดทิ้ง : หน้า 96/113

ฉันผิดเอง เรื่องสั้น โดย พ.พ. ถึงเธอ วันนั้น ก่อนจะวิ่งออกไป หากเธอเงยหน้าขึ้นแล้วหันมาดูฉัน สักนิด เธอต้องเห็นฉันกำลังมอง เธออยู่ ไม่โกรธและไม่เกลียด สิ่ง เดียวในความรู้สึกขณะนั้นของฉัน คือความสมเพช สามปีที่เธอกับเขาอยู่สุขกัน ด้วยการรู้เห็นเป็นใจของคนทั้ง ครอบครัวของเขา ช่วงนั้น ฉันเป็น อย่างไรไม่มีใครคิด จะปิดบังซ่อน เร้นสักนิดก็ไม่ได้ มีที่ไหนบ้าง เธอ กับเขาได้ช่วยกันกลบลบรอยเก่า ของฉันไปหมด ฉันทุกข์เพิ่มมากขึ้นทุกครั้ง เมื่อรู้ข่าว หากสมองของฉันทำงาน น้อยลงเพียงนิดเดียว ฉันก็คงไม่มี สติยั้งคิดสิ่งใดอีก ลูก..เป็นฟางเหนียวเส้น สุดท้ายที่ฉุดรั้งฉันได้ทันเวลา ช่าง บังเอิญจริงๆ เพราะเราเคยพยายาม กันมานาน จนกระทั่งเขาและทุกคน ในบ้านต่างเลิกหวังกันไปหมด ส่วน ฉันแอบหวังในใจคนเดียวว่า การมา ๙๔ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕ ทำงานในต่างประเทศสักระยะ คงจะช่วยฟื้นสภาพจิตใจของฉัน ให้พร้อม ที่จะเสี่ยงเพื่อโอกาส ครั้งสุดท้าย ด้วยวิธีการของแพทย์ สมัยใหม่ เป็นลมคือก ฉันจากมาไม่ทันไรก็ได้ข่าว เธอเข้ามาพัวพันกับสามีของฉัน อย่างเปิดเผย ฉันรู้ข่าวนี้ ก่อนที่จะ รู้ว่าตัวเองมีลูกติดท้องไปด้วยเสียอีก