การถอนอัสมิมานะและความสุขในโลก : หน้า 20/113

เป็นเจ้าเณร ถอนอัสมิมานะเสีย ได้แล้ว แต่ว่าถอนยากจริงนะ ไม่ใช่ ถอนง่าย อัสมิมานะเป็นตัวถอน ยากนัก ไม่เป็นของถอนง่าย ในธรรมทั้งห้าข้อนี้ ความไม่ เบียดเบียนเป็นสุขในโลก สำรวมในสัตว์เป็นอยู่ทั้งหลาย ก็ เป็นสุขในโลกเหมือนกัน ปราศจาก ความ ความกำหนัดยินดีก็เป็นสุขในโลก ก้าวล่วงกามเสียได้ก็เป็นสุขในโลก อีกเหมือนกัน เป็นอรหัตต์ อรหันต์ เป็นสุขในโลก ถอนอัสมิมานะ นำ อัสมิมานะออกเสียได้ นี่แหละเว้ย เป็นสุขอย่างยิ่ง ชั้นท้ายนี่เป็นสุข อย่างยิ่ง สุขนี้เป็นความจริง ทั้งห้าข้อนี้เป็นธรรมที่ย่อของ พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าตรัส เทศนาในที่ประชุม ภิกษุและภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา เพื่อไว้เป็นตำรับ ตำราเนติแบบแผน ของพระพุทธ ศาสนาว่าพระพุทธเจ้า พระอรหัตต์ อรหันต์ดำเนินมาอย่างนี้ ทำอย่างนี้ จึงได้รับความสุข เราต้องการความ สุขนัก แต่หาความสุข ในความทุกข์ ไม่ใช่หาความสุขในเหตุของความสุข หาความสุขในเหตุของความทุกข์ - หาความสุขเป็นอย่างไรล่ะ หาเงินให้มาก ๆ เข้า แต่พอได้เงิน มากเข้าเป็นอย่างไรละวะ เดือดร้อน เป็นจ้าละหวั่นเทียว ต้องรักษาเงิน ทองเหล่านั้น ก็ฉันว่าเป็นสุขหาเงิน ในดอนเป็นอย่างไร หามาได้สักแสน สักล้าน มนุษย์มันก็รู้กันทีเดียว ก็ คุมพวกปล้นฆ่าทีเดียว นั่นเห็นแล้ว เงินทองเป็นสุข อ้าวเงินทองเป็น ทุกข์เสียแล้ว หาเป็นสุขไม่ เมื่อรู้ชัด เช่นนี้ละก็ เอาเป็นมั่งมีล่ะ เอ้ายก แผ่นดินให้ปกครองเสียทีเดียว เป็นอย่างไรบ้าง โธ่ ถูกปกครอง แผ่นดิน ผมไม่รู้เลยขอรับว่ามัน จะเป็นอย่างนี้ ถ้ารู้อย่างนี้ละก็ไม่ รับทีเดียว เดี๋ยวนี้ มันขึ้นนั่งบน หลังราชสีห์แล้ว จะลง มันก็กัดตาย ก็จำเป็นต้องขี่มันไปอย่างนี้เองกลัว ก็กลัวมันเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ผู้ปกครองก็กลัวชีวิตเหมือนกับอยู่ บนหลังราชสีห์ นั่นเหตุ เป็นที่ตั้งของ ความทุกข์ทั้งนั้น ไม่ใช่เหตุเป็นที่ตั้ง ของความสุข เหตุเป็นที่ตั้งของความสุขก็ ทองเหล่านั้น หามาเถอะ ถ้าว่าในป่า เหมือนพระศรีธาตุราชกุมาร ทิ้ง ราชสมบัติแสวงหาพุทธการกธรรม พอได้พุทธการกธรรมก็ได้เป็นพระ พุทธเจ้า ก็ได้พบตัวยอดสุขทีเดียว นี่ท่านรอดไปอย่างนี้ ถึงซึ่งความไม่ เบียดเบียนถึงซึ่งความเป็นผู้ระวังใน สัตว์ทั้งหลาย ถึงซึ่งความเป็นผู้ ปราศจากความกำหนัดยินดี ถึงซึ่ง ผู้ก้าวล่วงซึ่งกามทั้งหลายไป เป็นผู้ ถอนอัสมิมานะเสียได้ เอาเว ปรม สุข นี่แหละเว้ย เป็นสุขอย่างยิ่ง ความจริงเป็นอย่างนี้ เมื่อรู้จักหลักอันนี้แล้วก็จำไว้ เป็นเนติแบบแผนสืบต่อไป ที่ได้ ชี้แจงแสดงมาตามวาระพระบาลี คลี่ความเป็นสยามภาษา ตามมัตยา ธิบาย พอสมควรแก่เวลา เอเตน สจฺจวชเชน ด้วยอำนาจความสัตย์ ที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติมา ตั้งแต่ต้น จนอวสานนี้ สทา โสตถี ภวนฺตุ เต ขอความสุขสวัสดีจงบังเกิดแก่ท่าน ทั้งหลายบรรดามาสโมสรในสถานที่นี้ ทุกถ้วนหน้า อาตมภาพชี้แจงแสดง มาก็พอสมควรแก่เวลา สมมติยุติ ธรรมีกถา โดยอรรถนิยมความเพียง เท่านี้ เอว ก็มีด้วยประการฉะนี้ ๑๘ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕