การต่อสู้เพื่อความรักและลูก : หน้า 97/113

ขณะที่เธอพยายามจงใจ กระจายข่าวนั้นฉันก็พยายามปิดบัง ไม่ให้ใครรู้ ว่ามีสิ่งที่กำลังเติบโต อยู่ในท้องของฉัน ด้วยการ ยอมรับค่าจ้างต่ำกว่าอัตรา เพื่อพา ตัวเองเข้าไปทำงานในถิ่นซึ่งไม่มี คนไทยอาศัยอยู่ - เก่งจริงที่สืบเสาะรู้จนได้กล้า มากด้วยที่พาเขามาพบฉันถึงบ้าน เพื่อเจรจาขอให้ฉันเซ็นใบหย่า ตลอดเวลา ฉันฟังเธอพูดอย่างสงบ พระ ได้ยินชัดเจนทุกประโยค จำได้หมด แล “การที่คุณไม่ติดต่อไปหาคุณ fue unfu หนังประธานคนใหญ่ให้นม และ ( บนสมุดใต้ภาพว่า...ลูกชายคลอด ครบตามกำหนดนับย้อนหลังจาก วันที่แกเกิด ฉันตั้งครรภ์หนึ่ง เดือนก่อนเดินทางมาอเมริกา ... พอดีได้เวลา คนเลี้ยงเด็กพา ลูกชายมาส่ง ที่ “มามีใคร” แกโผเข้าหาฉัน พลางถามชัดถ้อยชัดคำด้วยภาษา อเมริกันชน “ลูกพ่อ” เขากอดลูก แต่ลูก อยู่ในอ้อมกอดฉัน ก็เลยกลายเป็น กอดทั้งแม่ทั้งลูกพร้อมกัน ตรงนี้เองที่เธอทนดูไม่ได้ ผลุนผลันเปิดประตูวิ่งออกไป อยาก รู้ใช่ไหมทำไมเขาไม่รีบตามเธอไป เล่าให้ฟังก็ได้แค่คร่าวๆ นะจ้ะ ทุกคำ พี่เลยนั้น เพราะคุณมีคนใหม่แล้ว ฉันยึดลูกเป็นหลักชีวิต ใช่ไหม อยู่ไกลบ้านคนเดียวย่อม เหงาเป็นธรรมดา การหย่า เราได้ ทุ่มเทความรักให้แกจนหมดใจ เขากอดจูบลูกพักหนึ่งแล้ว ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย คุณน่าจะ ฉันมีกำลังใจต่อสู้กับงานหนัก พูดขึ้นว่า “ถ้าที่บ้านรู้ทุกคนคงดีใจมาก พาลูกกลับเมืองไทยเถอะกานดา เรา จะไม่หย่ากัน ตามกฎหมายผมมี สิทธิในตัวลูกชายเท่ากับคุณ” “คุณมีสิทธิ์แต่จะไม่มีโอกาส ตกลง เราอุตส่าห์มาตั้งไกล....” “ขอบคุณที่หวังดี ขอเวลา สักครู่ ฉันอยากให้พวกคุณได้ดู รูปถ่ายผู้ชายคนใหม่ของฉันก่อน” เธอยิ้มปากกว้าง ตาวาวเบิก โพลงกับคำพูดของฉัน เมื่อฉันยื่น อัลบั้มภาพให้ เธอรีบเปิดทันที แค่ เห็นภาพแรกเท่านั้น สีหน้าของเธอ ซีดจนเขียว ส่วนเขาซีดขาว - เขาจ้องตาแทบจะไม่กระ พริบ กับภาพเล็กที่หน้ากลาง... ภาพที่ทาง โรงพยาบาลให้มา เด็ก ทารกแรกเกิดเพศชาย ป้ายผูกที่ ข้อมือ ระบุวันเดือนปีเกิด เพศ และชื่อของฉันผู้ให้กำเนิด ฉันเขียนด้วยตัวบรรจงตัวโต และอุปสรรคทุกอย่าง เพราะมุ่งทำตัวเป็นหลักมั่นคง ให้ลูกได้พึ่งพิงเต็มที่ ฉันทิ้งอดีต ไม่กังวลกับอนาคต มีความสุขกับปัจจุบัน ที่ได้อยู่กันตามประสา แม่กับลูก เพราะฉันจะไม่กลับเมืองไทย ฉัน มีปัญญาหาเลี้ยงลูกของฉันได้ นี่ ใบหย่า ฉันเซ็นให้แล้ว กรุณากลับ ไปได้ และอย่ามายุ่งกับเราอีก” เขาฉีกใบหย่าเป็นชิ้นเล็ก ชิ้นน้อยแล้วเดินออกไปฉันไม่อยาก รับรู้ ต่อจากนั้นเขาจะเป็นอย่างไร ก็ช่าง ที่เขียนมาเพราะอยากจะขอ ร้องให้เธอช่วยสักครั้ง ห้ามเขาด้วย ว่าอย่าไปรบกวนคุณแม่ของฉันที่ ต่างจังหวัด ให้เขียนจดหมายมา สิงหาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๕