การเผชิญชีวิตและการปฏิบัติธรรม : หน้า 106/113

คุยกับผู้อ่าน รู้ทัน ความคิด... เผชิญชีวิต คนจำนวนไม่น้อย เมื่อมีโอกาสมาปฏิบัติธรรม ม แล้ว ก็มีความคิดเบื่อหน่ายกับภารกิจ อยากมี ชีวิตปฏิบัติธรรมอย่างเดียว โดยเฉพาะผู้ที่ได้รับผล กระทบจากการทำงาน ผิดหวังในบุคคลใกล้ชิด รวมทั้ง ได้พบพฤติกรรมที่ไม่พึงปรารถนาจากบุคคลบางกลุ่ม ด้วยความเบื่อหน่ายนี้เอง ทำให้ชีวิตประจำวัน ด้วยความเป็นจริง ของเขาเหล่านั้น ขาดความกระตือรือร้น รวมถึงเริ่มมี การเปรียบเทียบ และเกิดอคติต่อผู้ที่เกี่ยวข้องรอบตัว ถึงขั้นทวีความลำเอียง ด้วยคาดหวังว่า บุคคลในวงการ ศาสนาคือบุคคลที่ให้ความสุขแก่ตนโดยเฉพาะ จึงเกิด แรงเรียกร้องอยู่ในใจว่า ทางนี้เท่านั้นจะขจัดปัญหาปม ในใจ เพราะได้พบคนที่ถูกใจ ได้ฟังในสิ่งที่ตนอยากฟัง เมื่อลีบลงไปให้ถึงแก่นแท้เหมือนเชือกเป็นปมอยู่ มองไม่เห็นหรือทำเป็นละเลยเสีย ปมนั้นก็คือ การคาด หวังความดีจากผู้อื่น ส่วนความเบื่อหน่ายท้อแท้นั้น ก็ เกิดจากการได้พบในสิ่งที่ตนไม่คาดหวัง จึงเกิดมีคำถามว่า ทำไมคนนั้นเขาต้องทำอย่างนั้น ทำไมคนนี้เขาต้องทำ กับเราอย่างนี้ แต่เพราะเขาไม่เปลี่ยนไปตามที่เราอยาก ให้เป็น เราก็เลยรู้สึกว่า มันเป็นการไม่ยุติธรรมเลยที่ เราจะต้องทนอยู่ เจ้าชายสิทธัตถะตัดสินใจออกผนวช สาเหตุ มิใช่ความเบื่อเช่นนี้ แต่สิ่งที่ท่านเบื่อหน่ายนั้น คือ ความทุกข์ที่เกิดขึ้นซ้ำซาก มิใช่เพียงแค่ทนไม่ได้กับ สิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้วสะเทือนใจ เศร้า เจ็บปวด หรือ อยากหนีไปให้พ้น แต่ทุกข์ที่เกิดขึ้นจากความคิดที่เรา เริ่มต้นคาดหวัง อยากให้เป็นอย่างนั้น อยากให้เป็น อย่างนี้ตามที่เราต้องการ ความอยากเช่นนี้มีแล้ว มัน จะขาดความอดทน เมื่อสิ้นความอดทน มักจะมีอาการ ๑๐๔ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕