การจัดการกับความเบื่อหน่าย : หน้า 107/113

ทางใจต่อเนื่อง ไม่ยอมรับความจริง ลืมนึกถึงความจริง ไม่ปฏิบัติใจให้เข้าใจว่า อะไรคือสิ่งที่ควรเบื่อหน่ายแล้ว และขาดเหตุผล พึงสังเกตให้ดีเถิดว่า ความเบื่อหน่ายนั้นก็คือ การทนไม่ได้กับสิ่งที่เราอยากให้เป็นแล้วไม่เป็น แล้ว เราจำเป็นต้องทนอยู่ตรงนั้น เท่ากับว่าสิ่งที่เราทนไม่ได้ นั้นกำลังมีอิทธิพลเหนือจิตใจทั้งที่เราก็รู้อยู่ว่าทุกอย่างนั้น ไม่เที่ยง เราไม่สามารถไปสั่งให้สิ่งที่เราทนไม่ได้นั้นกลับ มาสู่สภาพที่เราต้องการ แล้วเราทำไมต้องสั่งใจเราให้ ครุ่นคิด เพราะถึงคิดก็ไม่สามารถหนีไปจากตรงนั้น ทำไมไม่หันไปสู้กับมัน จะไปอยู่วัดหรืออยู่วัง ถ้าใจยังรู้ ไม่เท่าทันความจริง อยู่ที่ไหนก็ไปสร้างปัญหา เมื่อมีความรู้สึกไม่ดีในใจกับใคร เราน่าจะตั้ง คำถามก่อนว่า เรากำลังเรียกร้องคาดหวังอยากเห็นเขา เป็นอย่างที่เราอยากให้เป็นใช่ไหม อยากให้เขาทำดีกับ เรา อยากให้เขายิ้มให้ แล้วถ้ามีใครเขามาคาดหวังให้ เราเป็นอย่างที่เขาอยากให้เป็นบ้าง อยากให้เราแก้ไขใน สิ่งที่บกพร่องบ้างเล่า แน่ใจหรือว่า เราจะเปลี่ยนให้ได้ ทุกคน ทุกครั้ง เหตุผลเรามีอย่างไร เขาก็ย่อมมีเหตุผล เหมือนกับเรา เราจะหนีไปตรงไหน คนเช่นเราก็ ย่อมมีอยู่ทุกที่ ความดีเราจึงต้องเป็นผู้เริ่มก่อน ความ รู้สึกเป็นสุข เราก็ควรเรียกร้องให้ตัวเองก่อนที่จะให้ใคร มาทำดีแล้วเราจะได้หายเบื่อ ทุกที่ในโลกมีความน่าเบื่อหรือน่าสนใจทั้งนั้น โลกมันก็เป็นอย่างที่มันเป็น เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น มันไม่ ได้สั่งให้เราเบื่อหรือชอบ คนจะดีหรือไม่ดีก็เช่นกัน ถ้า เราไม่คาดหวังว่าเขาต้องดี เขาก็เป็นตัวของเขาอย่างที่ เขาอยากจะเป็น การที่เราจะชอบหรือไม่ชอบ เราสั่ง ใจเรา เราจะหนีไปปฏิบัติอย่างไรกับใคร หากเรายัง เราก็จะท้อแท้อ่อนไหว และไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง เหมือนเนื้อร้องในบทเพลงที่กล่าวว่า “ความดี คนเรานี่ดีใด ดีน้ำใจที่ให้แก่คนทั้งปวง อภัยรู้แต่ให้ไปไม่หวง เจ็บทรวงหน่วงใจให้รู้ทน รู้กลืนกล้า เลิศล้ำความเป็นยอดคน ชื่นชอบ ตอบผล....ร้อยคนมีหนึ่งเท่านั้นเอย” พบกับปัญหาใหม่ในฉบับหน้า สวัสดีครับ สุเทพ ทิพย์ภวังค์ สิงหาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๕