ความรับผิดชอบต่อปัญหาสังคม : หน้า 57/113

มีความเห็นผิดว่า ปัญหานี้มิใช่ปัญหาของเรา แต่เป็น และความเป็นอยู่ที่สุขสบายของประชาชนก็จะหมดไป ปัญหาของสังคม ปัญหาสังคมจะหมดไปเมื่อคนในสังคม การแก้ไขปัญหาสังคมนั้นไม่ได้ระบุว่าเป็นความรับผิดชอบ มีความสำนึกว่า นี่คือปัญหาของพวกเราทุกคน ไม่ใช่ ของคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัยซึ่ง เป็นปัญหาของสังคม และถ้าแต่ละคนร่วมแรงร่วมใจ เราทุกคนมีส่วนร่วมในสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ไม่ทางตรงก็ กันแก้ไข มีความรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของปัญหานี้ ทางอ้อม เป็นปัญหาที่เราไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ เป็นความรับ หากในแต่ละครอบครัว พ่อแม่ไม่ได้ฝึกสอนให้ลูก เรียนกหงษ์ ในสวนสาธารณะ ผิดชอบของทุกคน ไม่ใช่ของรัฐ ไม่ใช่ขององค์กรใดทั้ง นั้น ในฐานะที่มนุษย์ทุกคนเป็นหน่วยหนึ่งในสังคมนั้น ดังนั้น ปัญหาสังคมจะเกิดมากขึ้น ก็เพราะในสังคมมี แต่คนใจแคบเป็นจำนวนมาก คนเหล่านี้จะรู้สึกว่าไม่ใช่ ธุระของเรา หรือธุระไม่ใช่ มันเป็นเรื่องของรัฐบาล ก็ จะไม่มีทางแก้ไขปัญหาสังคมนั้นได้เลย จะยังคงกัด กร่อนทำลายศีลธรรมอันดีงามในจิตใจของประชาชน ๆ มีส่วนร่วมคิดแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ในสังคม ไม่ได้สอน ให้ลูกคิดที่จะสร้างประโยชน์อันดีงามให้แก่ชาวโลก ครอบครัวนั้นก็จะเป็นครอบครัวที่เป็นอันตรายแก่สังคม เพราะจะผลิตคนที่เห็นแก่ตัว คนที่เอารัดเอาเปรียบ รังเกียจเดียดฉันท์ผู้อื่น และไขว่คว้าแสวงหาประโยชน์ มาใส่ตน ทุกสังคมในโลก ไม่มีสังคมใดที่สมบูรณ์บริสุทธิ์ ผุดผ่อง ทุกสังคมมีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งสิ้น และสังคม จะอยู่ได้ด้วยจิตสำนึกในศีลธรรมของคนในสังคมนั้นได้รับ การพัฒนาขึ้นตามลำดับ ไม่สึกกร่อนไปเพราะความโลภ โกรธ หลง หรือความมักใหญ่ใฝ่สูง ซึ่งจะนำอันตรายมา สู่ตนเองและผู้อื่นในอนาคต คนจรจัด ขอทานตามถนนหนทางก็ไม่ใช่ใครอื่น เลย แต่เขาเป็นผลิตผลของสังคม ซึ่งมีเราคนหนึ่งเป็น สมาชิกอยู่ด้วย เขาเป็นกระจกที่ส่องให้เห็นสภาวะที่แท้ จริงส่วนหนึ่งของสังคมของเรา ซึ่งเราทุกคนไม่ควรที่จะ ดูถูกเหยียดหยาม หากควรมองเขาเหล่านั้นด้วยความ เมตตา และคิดที่จะช่วยเหลือทางด้านน้ำใจและศีลธรรม เพื่อให้เขากลับเข้ามาเป็นคนดี สังคมได้ในอนาคตนั่นเอง อ่านต่อฉบับหน้า ทำประโยชน์ให้กับ สิงหาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๕๕