การปรับปรุงรูปทรงของซุ้มประตู : หน้า 85/113

หนึ่งหันหน้าเข้าหากัน ไม่รู้ว่าเล่นไฟหรือล่อแก้ว น้าจำไม่ได้” เสียงน้าน้อยปลุกให้ฉันตื่นจาก ความคิดคำนึง “เขียนไว้ตรงไหนคะ” พี่นิภาผู้ว่องไว ถามแทนฉัน “ก็ตรงหน้าจั่วเหนือประตูใต้ซุ้มนั่นแหละล ไม่รู้ในรูปจะขัดมั้ย" “น้าคะแล้วท่านเจ้าอาวาสปัจจุบันเปลี่ยน รูปทรงอีกทำไมคะ” “ก้อ...กำแพงและประตูมันนานเข้าก็ ทรุดโทรมอีก เนื่องจากน้ำท่วมขังตั้งแต่หน้า ฝนจนถึงหน้าน้ำหลาก พาให้พื้นทรุด มันก็ฉุด ทั้งกำแพงแก้วและเสาประตูให้ทรุดลงด้วย ท่านว่าไหน ๆ ก็ต้องรื้อทำใหม่แล้ว ก็ทำเสียให้ เหมือนรูปทรงสมัยรัชกาลที่ ๓ ไปเลย เพียงแต่ สมัยก่อน ซุ้มแบบเก๋งจีนมีประตูช่องเดียว ท่าน ก็ทำเป็น ๓ ช่อง ให้ต่างออกไปหน่อยหนึ่ง เท่านั้น แต่ท่านก็ดูภาพเก่าก่อนลงมือซ่อม “ท่านมีเงินหรือคะ” ฉันอดห่วงไม่ได้ (บน-ล่าง) ตุ๊กตาหิน ท่าต่าง ๆ จากจีน ประดิษฐาน หน้าพระ วิหารพระนอน 25 “ท่านก็บอกบุญไปยังผู้ที่มีจิตศรัทธา และบูชารัชกาลที่ ๓ ไงละลักขณ์” พี่นิภาบอก แทนน้าน้อย “แล้วเดี๋ยวนี้คนไทยทำเครื่องกระ เบื้องเคลือบได้ดีและสวยงาม ฉะนั้นจึงไม่ยาก ที่จะหาของหาช่างมาตกแต่ง จริงมั้ยคะน้า” น้าน้อยแจกยิ้มแทนคำตอบจะ ฉันหมดเรื่องคุยเกี่ยวกับของเก่าสวย ๆ งาม ๆ และเรื่องเก่าเล่ากันมาของวัดราชโอรสฯ แล้ว กุฏิไม่ต้องเล่านะก็คล้ายกุฏิทั่วไป ที่เก่า จริง ไม่ค่อยเหลือ มีแต่แก้ไขดัดแปลงและ สร้างใหม่ ส่วนอาคารใหม่ก็ยังงั้น ๆ แหละ เลยขออนุญาตไม่เล่าดีกว่าไว้เก่าสัก ๑๐๐ ปี จะย้อนมาเขียนเล่าให้ฟัง ว่าแต่ทั้งเบญจ์และ ฉันจะอยู่ถึงวันนั้นหรือเปล่าเท่านั้นแหละ วันนี้ จบก่อนละกุยจนเมื่อยมือแล้วจ้ะ ไว้คุยใหม่ ฉบับหน้านะ บ่นคิดถึงเบญจ์ทุกวันเลยจ้ะ ลักขณา ศกุนะสิงห์ สิงหาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๓