ความกำหนัดยินดีและการเข้าถึงธรรม : หน้า 18/113

แมวก็ร้องหง่าวทีเดียวนะทนไม่ไหว ยินดีเสียชั่วคราวเช่นนี้ ก็เป็นสุขพอ ความกำหนัดยินดีเข้ามาบังคับถึง ขนาดนั้น บังคับสัตว์เดรัจฉานทั้ง มนุษย์ก็บังคับ มนุษย์แล้วก็แซวเที่ยว กลางค่ำกลางคืนเดินแซก ๆ ๆ อยู่ ไม่ค่อยไหว ความกำหนัดยินดีมัน ใช้เหมือนกัน เราได้พบแล้วอย่างนี้ แหละ บางคนก็ว่าสบายจริงอยู่กับ วัดกับวา สบายจริงไกลจากความ กำหนัดยินดี ภิกษุสามเณรก็สบาย จริงมันไกลจากความกำหนัดยินดี บังคับ หมดทั้งสากลโลกเป็นอย่างนี้ ถ้าว่ามันปราศจากจริง ปราศจาก ห้ามมันอย่างไรก็ไม่ไหว เพราะความ กำหนัดยินดีมาบังคับ สุขา วิราคตา โลเก ปราศจาก ความกำหนัดยินดีเสียได้ เป็นสุข ในโลก ถ้าว่ามันปราศจากชั่วคราว เหมือนกับที่แก้กันมาแล้วนี้ เหมือน ความกำหนัดยินดีจริง ๆ ก็เป็นสุข ในโลกทีเดียว เหมือนกับท่านรูป พรหม อรูปพรหม ท่านเหล่านั้นยัง กำหนัดยินดีปราศจากความกำหนัด ยินดีในกามภพจริง ๆ แต่ว่ายังยินดี ในรูปภพ อรูปภพอยู่ ถอนความ อย่างคุ้มครองกันมาแล้วนี้ อย่างชนิด กำหนัดยินดียังไม่ออก ยังไม่เป็นสุข นั้นไม่เรียกว่าปราศจากความกำหนัด แท้ จะให้ถึงความสุขแท้ ยินดี แต่อยู่ในความกำหนัดยินดี ปราศจากความกำหนัดยินดีก็ต้อง จมอยู่ในความกำหนัดยินดี ปราศ เมอ เข้าถึงธรรมกาย เข้าถึงธรรมกาย จากความกำหนัดยินดีเป็นสุขในโลก ในโคตรภู่ ปราศจากความกำหนัด เหมือนภิกษุสามเณร หรืออุบาสก ความยินดีจริงเมื่อออกจากธรรมกาย อุบาสิกา ปราศจากความกำหนัด ก็กำหนัดยินดีอีก เข้าถึงกายพระ โสดายังมีความกำหนัดยินดีอยู่ เข้า ถึงกายพระสกิทาคาก็ยังมีความ กำหนัดยินดีอยู่ เข้าถึงกายพระ อนาคายังมีความกำหนัดยินดี รูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา ยังกำหนัดยินดีในรูปฌาน อรูปฌานอยู่ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา ยังมียังยกเนื้อยอตัวอยู่ยังฟุ้งซ่านอยู่ ยังรู้ไม่จริง ยังสงสัย เมื่อถึงพระ อรหัตต์เสียตราบใดละก็ นั่นแหละ ปราศจากความกำหนัดยินดีแท้ ไม่มี ความกำหนัดยินดีอีกต่อไป ถ้าใจ หยุดเหมือนเสาเขื่อนปักตรงหน้าวัด ทีเดียว ลมมาจากทิศทั้งสี่ทั้งแปด ไม่เขยื้อน รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส เข้ามากระทบเท่าไรก็ไม่เขยื้อน ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข โลกธรรมทั้งแปด มากระทบสักเท่าไรก็ไม่เขยื้อนต่อไป นั้นปราศจากความกำหนัดยินดีเป็น สุขแท้ ๆ เป็นสุขแท้ ๆ ทีเดียว นี้ เรียกว่า สุขา วิราคตา โลเก กามาน สมติกฺกโม ก้าวพ้นกามไปเสีย กิเลส กาม พัสดุกามหมด ไม่หลงเหลือ ก้าวพ้นไปเสีย อ้าว อธิบายข้ามมาเสียบท หนึ่งแล้ว ปาณภูเตสุ สญฺญโม ๆ นั้น ไม่ใช่เรื่องอะไร เรื่องสำรวมในศีล ปาณภูเตสุ สญฺญโม สำรวมไม่ เบียดเบียนในสัตว์ที่มีชีวิต ต้องระวัง สัตว์ที่มีชีวิต ไม่เบียดเบียนสัตว์ที่มี ชีวิต นี้ที่เราประพฤติปฏิบัติอยู่เป็น นิตย์ ภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิ ๑๖ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๕