การเริ่มต้นในอาชีพขายประกัน : หน้า 39/113

ก็เปลี่ยนแปลงแต่เป็นการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ผมต้องรับผิดชอบ ด้วยต้นทุนที่มีปัญหากันและสัง อย่างถาวร คุณวิวัฒน์ ศรีสัมมาชีพ อยู่คือความเป็นหนุ่ม และมีไฟปรารถนา เป็นเพื่อนคนหนึ่งได้แนะนำให้รู้จักกับ อันแรงกล้าที่ต้องการจะประสพความ คุณสุพัฒน์ เลิศพนมวรรณ ในเวลานั้น คุณสุพัฒน์ เป็นตัวแทนขายประกัน และเป็นหัวหน้าหน่วย AIA จากการพูดคุยกันในครั้งนั้น จึง ทำให้ผมพบว่า “งานขายประกันชีวิต เป็นงานที่ท้าทายทั้งในแง่รายได้ดี และ ยังสามารถสร้างอนาคตให้แก่ผมได้ด้วย ในขณะเดียวกันก็ยังได้ช่วยเหลือเพื่อน มนุษย์ในยามต้องประสบกับเคราะห์ ค่ามากที่มนุษย์จึงจะหยิบยื่นให้แก่กัน ได้ จึงตัดสินใจลาออกจากงานเดิม กรรมที่คาดไม่ถึงอีกด้วย” ซึ่งสิ่งนี้มี และมั่นใจว่าจะต้องทำงานใหม่นี้ให้ได้ สำเร็จ บวกกับจิตสำนึกเพียงวลีเดียว เท่านั้น คือ ต้องสำเร็จ พราะถ้าเราไม่ให้ ของสิ่งนั้นก็จะค่องจากเราไป โดยไม่หายก็แตกสลาย หรืออาจถูกแย่งเอาไปดื้อๆ ถูกจี้ ถูกปล้น หรือในที่สุด ก็อาจเสื่อมไปเอง หรือมิฉะนั้นผู้เป็นเจ้าของก็อาจจะตายไปเสียก่อน ก็ล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น เมื่อมีเกิดก็มีดับ ดังนั้น ยามที่ชีวิตของเรายังปกติดีอยู่ เราต้องท่าทาน ผมจะพิสูจน์ตัวเองเพื่อให้ทุกคน จะยอมตายดีกว่า เห็นว่า ผมสามารถทำงานนี้ได้ ตอนนั้น ต้องมีชีวิตอยู่อย่างปราชัย 3,000 ทุกคนคิดว่าผมสติฟั่นเฟือน หรือเป็น บ้าไปแล้ว ทิ้งรายได้ ๓,๐๐๐ กว่าบาท เพื่อมาทำงานที่ไม่มีรายได้ที่แน่นอน ในแต่ละเดือน ผมก็คิดหนัก ขณะนั้น อายุ ๑๙ ปี และอยู่ระหว่างเรียนต่อ พาณิชย์ภาคค่ำที่โรงเรียนพัฒนาพา ผมเริ่มต้นกับ AIA แบบไม่รู้ อะไรเลย และด้วยความเมตตาของคุณ สุพัฒน์ หรือเฮียสุพัฒน์ของผมที่มอบ ทั้งกำลังใจ ให้ความรู้ ทำให้ดู ครั้ง แล้วครั้งเล่า เป็นร้อยเป็นพันครั้งด้วย ความอดทนอย่างที่สุด ผมเริ่มต้นด้วยการขึ้นรถเมล์ และเดินขายประกันเหมือนกับนักขาย ทุกมุมโลก ในมือถือแฟ้มเก่าสีดำราคา ณิชย์ ผมต้องเรียนหนังสือและทำงาน ไปพร้อม ๆ กัน การลาออกจากงาน ในตอนนั้น ทำให้ผมต้องทำงานจน สุดชีวิต เหมือนพระเจ้าตากจะตีเมือง แค่บาทเดียว ภายในมีใบสมัครขอทำ จันทบุรี จำเป็นต้องทุบหม้อข้าวหม้อ ประกันชีวิต มีกระดาษเปล่าและ แกงทิ้ง เพื่อให้เกิดแรงมานะขึ้นและ ตีเมืองให้ได้ไม่งั้นต้องอดตาย ไม่มีทางเลือกอย่างอื่นอีกแล้ว มี อย่างเดียวต้องทำให้ได้ เดิมพันที่ผม วางลงไปไม่ใช่เพียงแต่ชีวิตของผมคน เดียว แต่ยังมีอีก ๓ ชีวิต คือ คุณพ่อ คุณแม่ และน้องเล็ก ๆ อีก ๕ คน คือ ปากกาสองสี ผมใช้เวลาตลอดทั้งวันให้หมด ไปกับการตระเวนขายโดยออกจากบ้าน ตั้งแต่หกโมงเช้า แล้วขายไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะค่ำ และจนกว่าจะไม่มีผู้คน จะให้พบแล้วจึงกลับ จากบ้านหนึ่งไปสู่อีกบ้านหนึ่ง กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๗