การสร้างความพร้อมเพรียง : หน้า 45/113

คำยุให้แตกกัน ได้แก่ ไม่ฟังความ จากทางนี้ แล้วไปบอกข้างโน้น เพื่อ ทำลายชนพวกนี้ ไม่ฟังทางโน้น แล้ว มาบอกทางนี้ เพื่อทำลายชนพวกโน้น เป็นผู้สมานพวกแตกกันแล้ว และส่ง เสริมพวกที่พร้อมเพรียงกัน เป็นพวก ยินดีในความพร้อมเพรียงกัน เพลิด เพลินในการพร้อมเพรียง กล่าวแต่ วาจาที่ทำให้เกิดความพร้อมเพรียง เพราะกรรมดีนั้น ๆ ครั้นมาสู่ความเป็น มนุษย์อย่างนี้แล้ว จึงได้มหาปุริส ลักษณะ ๒ อย่างนี้คือ มีฟันครบ ๕๐ ปี มีฟันสนิท ไม่ห่างกัน ย่อมเป็นผู้มี บริษัทไม่กระจัดกระจายคือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา เทวดา มนุษย์ อสูร นาค คนธรรพ์ เป็นบริษัทไม่ กระจัดกระจาย การมีฟันชิดสนิทกัน และโดย CO เฉพาะอย่างยิ่งถ้ามีครบ ซี่ จะทำ ให้การเคี้ยวอาหารได้ดี ระบบการย่อย การดูดซึมจะดีไปด้วย ทำให้ได้รับ คุณค่าประโยชน์จากสารอาหารได้เต็มที่ ศีลข้อที่ ๔ ไม่เสพของมึนเมา ให้โทษ เพราะจะทำให้เกิดโรคได้สาร พัด เช่น โรคพิษสุราเรื้อรัง ตับแข็ง โรคกระเพาะ โรคมะเร็งในตับ หรือ อาจจะก่อการทะเลาะวิวาท หรือเกิด อุบัติเหตุต่าง ๆ เก่งได้อย่างไร ดังนั้นศีล ๕ ข้อ จึงเป็นเหมือน วัคซีนที่จะป้องกันโรคร้ายต่าง ๆ ได้ เก่งในที่นี้หมายถึง ฉลาดมี นอกจากนั้น ยิ่งเราถือศีลได้มากข้อ ปัญญา เป็นคนมีเหตุมีผล และพร้อม เท่าไหร่ ความบริสุทธิ์ของใจก็จะมาก ที่จะนำความเก่งมาใช้สร้างสรรค์โลกได้ ขึ้น จะทำให้เย็นกายเย็นใจ จะทำให้ ด้วย คนเก่งมี ๒ ประเภท มีรูปงาม สุขภาพแข็งแรง มีอายุยืนนาน ๑.เก่งแล้วตับ คือพวกที่มีความรู้ เป็นอุปกรณ์ที่จะใช้ในการทำความดี มีความสามารถ แต่เอาความรู้ความ ๒ การวางแผนฆ่าเขาบ้าง หรือใช้ความรู้ ผลิตอาวุธสงคราม หรือสกัดสารเสพ ติดให้โทษ ฯลฯ พวกนี้เป็นพวกที่ทุนดี คือบุญเก่าดี ปัญญาดี แต่เอาปัญญา มาใช้ไม่ถูกที่ แรก ๆ ผู้คนก็อาจจะ ชื่นชมเหมือนจะได้ดีแต่ในที่สุดทุนหมด กำไรไม่มี น่าเสียดายที่เกิดมาแล้ว ขาดทุนชีวิต ๒.เก่งแล้วดี เป็นประเภทที่มี ความรู้ความสามารถดี แล้วนิสัยดีด้วย ขวนขวายทุกวิถีทางที่จะสร้างสรรค์โลก ให้สวยงาม พยายามเหลือเกินที่จะทำ ให้โลกเกิดสันติสุข มีความพยายาม อย่างยิ่งที่จะทำอย่างไรให้มนุษย์ได้รับ ความสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสุข ที่แท้จริง มีความรัก ห่วงใยในทุก ๆ คน ทุกเวลาทุกนาที มีแต่คิดจะนำ ความรู้ความสามารถของตน ถ่ายทอด มาให้กับบุคคลรอบข้างอย่างไม่รู้จัก เหน็ดเหนื่อย ได้อย่างเต็มที่ สามารถมาใช้ในทางที่ผิดเช่น ใช้ใน โลกยังขาดบุคคลเช่นนี้อีกมาก กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๔๒