ประสบการณ์การปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่ : หน้า 73/113

ลูกศิษย์คนนี้สบายใจ ๒๕๓๕ นั้นยังคงค่อยๆ โผล่ขึ้นเหมือนโผล่ขึ้นจากกระบอก ขึ้นจากในที่จํากัด ดวงแก้วดวงนี้ดูนุ่มนวล ดิฉัน เมื่อถึงคราวที่ดิฉันมีโอกาสไปปฏิบัติธรรมที่ ไม้ไผ่ การโผล่ขึ้นนั้นเหมือนเราบีบลูกโป่งให้โผล่ เชียงใหม่เป็นครั้งแรก เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม ดิฉันพบประสบการณ์ภายในที่อยากเล่าสู่ เห็นแล้วมีความรู้สึกว่า อยากกลืนเล่น แล้วขำ กันฟัง เผื่อจะเป็นประโยชน์แก่หลาย ๆ คน คือ ในสองวันแรก ดิฉันได้แต่เพียงตรึกดวงแก้วใสได้ เท่านั้น พอวันที่สาม ดิฉันไปนึกกังวลถึงคำพูดของ นักศึกษาที่ไปปฏิบัติธรรมด้วยกันในเรื่องกิจกรรม คิดว่าเราคงหลับไม่ได้แล้ว ไม่หลับก็ไม่หลับ ตั้งใจ ของกลุ่มศึกษาพุทธศาสน์ ทำให้ดิฉันนอนไม่หลับ ถึง ๒ คืน เมื่อเริ่มปฏิบัติธรรมในช่วงเช้ามืดของ วันที่ห้า ดิฉันคิดว่าถ้าเราอยู่ในสภาพอย่างนี้ ดิฉัน คงต้องไม่สบายเป็นลม อายเด็ก ๆ เป็นแน่ (ในรุ่นนี้ ตัวเองว่า นี่เราคงหิวอีกแล้วซินะ เช้า ๆ ตรึกอะไร ดูน่ากลืนเล่นไปหมด จากนั้นดวงแก้วที่เห็นก็เริ่ม มีแสงสีทองอ่อน ๆ สว่างขึ้นจนชัดเจน ดิฉันจึง นั่งสมาธิก็แล้วกัน นึกแล้วก็ขยับตัวเพื่อนั่งใหม่ให้ ทะมัดทะแมง ดวงแก้วดวงนั้นจึงหายไป ตรึกได้ เพียงดวงแก้วใสตามปกติเท่านั้น การปฏิบัติธรรมในช่วงเช้าเสร็จแล้ว พระ ตามปกติเวลา ดิฉันอายุมากที่สุด) อย่ากระนั้นเลยเราเคยนั่งหลับ อาจารย์นำสวดมนต์ทำวัตรเช้า ขณะนั่งสมาธิ รู้สึกทำให้หลับได้สนิทเต็มตื่นจริงๆ สวดมนต์ดิฉันจะตรึกองค์พระแก้วใสตามที่หลวงพ่อ เราเอาวิธีนี้มาใช้ดีกว่า เพื่อให้หายเพลีย ดังนั้น ทัตตชีโวเมตตาแนะนำเสมอ วันนี้เมื่อตรึกองค์ เมื่อเริ่มนั่งสมาธิ ดิฉันได้จรดใจไว้ศูนย์กลางกาย พระแก้วใสกลับเห็นองค์พระเพียงขอบขาวๆ ทั้งองค์ ตามปกติ แล้วก็เริ่มหลับอย่างเป็นสุข ขณะนั้นเอง เหมือนเราเดินเส้นรูปวาดและมีดวงแก้วสีทองดวง ดวงแก้วใสดวงเล็ก ๆ เท่าปลายนิ้วก้อยค่อย ๆ โผล่ เดิมปรากฏอยู่ ณ ศูนย์กลางกายขององค์พระ ดิฉัน ขึ้น ดิฉันเห็นแล้วก็นึกว่าดวงแก้วก็ดวงแก้วเถอะ คิดว่าไม่เอาดีกว่า สวดมนต์ขอตรีกองค์พระเถอะ ไม่สนละ ขอหลับก่อน แต่ปรากฏว่าดวงแก้วดวง แต่ดวงแก้วสีทองยังคงอยู่อย่างมั่นคง ดิฉันจึงคิด กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๑