ความเชื่อและลัทธิในพุทธศาสนา : หน้า 69/113

ยังมีพระราชธิดาอีก ๒ พระองค์คือ อมิตา และ ปมิตา นักประวัติศาสตร์และโบราณคดีต่างยอม โพธิสัตว์ หมายถึงความเชื่อในเรื่องสวรรค์บนพื้น พิภพ คือยุคพระศรีอารย์นั่นเอง ความคิดเรื่อง “ไฟ” และ “สวรรค์” ยัง รับกันว่า กรุงกบิลพัสดุ์และแคว้นโกศล พัฒนา เป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างพุทธศาสนาในนิกายมหา มาจากชนชาติที่เดิมเป็นชนเผ่าเล็ก ๆ ซึ่งตรงกับ ยาน ดังที่ปรากฏว่า ฤาษีวาสุเทพที่เชียงใหม่มี ลักษณะของพวกสักกะ ส่วนชื่อ อมิตา หรือ พิธีบำเพ็ญธรรมเหมือนฝ่ายมหายานด้วยเช่นกัน อมิตาภา แม้แต่ชื่อมหาอำมาตย์คนหนึ่งขอ ความคิดและความสัมพันธ์ในประเด็นนี้ ทำให้ พระเจ้าสิริสุทโธทนะคือ สุปัตตะมหาอำมาตย์ เราเห็นรอยต่อทางประวัติศาสตร์ของลัทธิบูชา ชื่อสุปัตตะหรือสุภัททะนี้ ก็เป็นชื่อที่ใช้กันทาง อินเดียตอนเหนือ ภูเขาที่กั้นระหว่างอินเดียกับเปอร์เซีย (อิ หร่าน) คือฮินดูกูชและเทือกเขาสุไลมาน ระหว่าง รอยต่อของเทือกเขาทั้งสองมีเมืองโคเปน (ปัจจุ อมิตาภาแผ่ขยายไปถึงจีน ผ่านทางอาณาจักร ปาร์เขียนและราชวงศ์กุษาณะ ความเชื่อเหล่านี้ ปรากฏในช่วง ค.ศ.๑๔๘-๑๗๐ ศูนย์กลางของ การแพร่ขยายลัทธินี้อยู่ที่แคว้นบัดเตรีย (Bactria) ซึ่งมีชื่อในภาษาจีนว่า ด้วยสี บันเรียก กาบูล-Kabul) ในยุคพุทธกาล เมืองนี้ พระเจ้ากนิษกะมหาราชแห่งราชวงศ์กุษาณะ ถูกปกครองโดยอาณาจักรเปอร์เซีย เพราะมี ผู้ทรงอุปถัมภ์การสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ ๔ หลักฐานว่าในสงครามระหว่างเปอร์เซียกับกรีกได้ ทรงสถาปนาชนเผ่าของพระองค์ขึ้นเป็นอาณาจักร มีการเกณฑ์ชาวเมืองคันธาระ (ทางตะวันออกของ เมืองกาบูล เหนือลุ่มแม่น้ำสินธุ) ไปรบกับกรีก ด้วย และในเมืองคันธาระนี้ มีการนับถือลัทธิ บูชาไฟ (Zoroastrianism) ในภาษาเปอร์เซีย คำว่า “สักกะ” ก็คือคำๆ เดียวกับ “ศากยะ” ภาษาเปอร์เซียยังมีคำว่า อินโด-สักกะ (สักกะเทวราชา หรือสักกะมหาราช) ดังปรากฏว่า เหรียญที่ผลิตในสมัยของพระองค์ มีสัญลักษณ์ของอมิตาภา ซึ่งเป็นความเชื่ออัน เก่าแก่ในพุทธศาสนามหายาน จึงอาจกล่าวได้ว่าอิทธิพลเชื่อมโยงระหว่าง จีน-อินเดีย-ตะวันตก มีคนกลางคือ เปอร์เซีย “โอกากะ” อีกด้วย ซึ่งพ้องกับคำว่า “อุกกา” (อิหร่าน) แปลว่าแสงสว่างหรือประกายไฟจากปาก ซึ่งแนว คิดเรื่องไฟ เป็นแนวคิดมาจากเปอร์เซียเท่านั้น เมื่อพระเจ้าจันทรคุปต์แห่งราชวงศ์โมริยะ (Candragupta Maurya กรีกเรียกพระองค์ว่า ซานโดรโคตตุส ด้วยความไม่แน่นอนอันน่ารำ คาญของประวัติศาสตร์อินเดียโบราณ ประมาณ ปีที่ขึ้นครองราชย์ของกษัตริย์พระองค์นี้ มีความ แตกต่างอยู่ในระยะ ๑๐ ปีคือ ๓๒๕-๓๑๓ ก่อน คริสตกาล) สามารถขับไล่กองทหารกรีกออกจาก อินเดียได้จนหมดสิ้น ทรงยึดครองป รองปาฏลีบุตร เมืองหลวงของแคว้นมคธ แล้วยังแผ่ขยายอิทธิพล ไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ด้วย ๆ แนวคิดเกี่ยวกับ “ดินแดนแห่งความสมบูรณ์ พูนสุข” มักมีความสัมพันธ์กับเรื่องราวของพระ อ่านต่อฉบับหน้า บทความใน W.F.B. Review : Volumn XIX No.2 Vesaklo, ฉบับ April-June,1982 หน้า ๒๖-๓๗ “เป็นดินแดนที่อยู่ระหว่างแม่น้ำไทกรีส (Tigris) และยูเฟรตีส (Euphrates) ในประเทศอิรัก "ดินแดนแห่งความสมบูรณ์พูนสุขคือดินแดนสุขาวดี (ลุ่มน้ำ Sukha Dhaya) ในสมัยโบราณซึ่งมีมาถึงทุกวันนี้ เป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ และคนมีอายุยืนมาก กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๖๗