เรื่องราวของช้างและช่างไม้ : หน้า 93/113

ราธะ พวกช่างไม้เห็นช้างเดินตามมา ลูกช้างเผือกมาให้แก่พวกช่างไม้ เมื่อ ตอบแทนคุณของผู้อื่นที่ได้ทำไว้แก่ ต่างคนต่างก็ตกใจกลัว พากันวิ่งหนี พวกช่างไม้เห็นโปดกลูกช้างเผือกแล้ว ตนนั้น ก็คือสารีบุตรในชาตินี้ ส่วน ไป ช้างเห็นคนเหล่านั้นกลัว ช้าง ก็รู้สึกพอใจ โปดกลูกช้างเผือกที่ว่านอนสอนง่าย จึงหยุดยืนอยู่ ครั้นพวกช่างไม้หยุด ส่วนช้างนั้น คิดว่า “ถ้าเรามา ขยันเอางานเอาการนั้นก็คือ ก็เดินกะโผลกกะเผลกตามไปอีก ยืนอยู่อย่างนี้ พวกช่างไม้คงจะไม่รู้ว่า ผู้มีความเพียรพยายามทั้งยังเป็นผู้ว่า อาการเช่นนี้ทำให้พวกช่างไม้เกิด เรามาทำอะไร คิดแล้วจึงเดินไปจาก ง่ายสอนง่าย เป็นที่เมตตารักใคร่ ความสงสัยยิ่งนัก หัวหน้าช่างไม้จึง ที่นั้น ฝ่ายโปดกเห็นช้างพ่อเดินไป ของอาจารย์ในชาตินี้” นึกสงสัยว่า เพราะเหตุใด ช้างนี้ จึงเดินตามไปข้างหลัง พอพวกช่างไม้หยุดเดิน ก็เดินตามมา ช้างผู้เป็นพ่อนั้น เมื่อรู้ว่า พอพวกช่างไม้เดินหนีกลับหยุดยืน ลูกน้อยเดินตามมา ก็ส่งเสียงให้สัญ คงจะมีอะไรเกิดขึ้นกับช้างนี้อย่าง ญาณ เพื่อจะให้ลูกกลับไปหาพวก แน่นอน ช่างไม้ ด้วยกุศลผลบุญแห่งอุปนิสัย อันดีงาม ที่พระราชเถระได้สั่งสมมา อย่างดียิ่ง ข้ามภพข้ามชาติ ด้วยความ ขยันหมั่นเพียร ตั้งใจเจริญภาวนา อบรมตนให้พ้นจากอำนาจของกิเลส คิดดังนี้แล้วจึงร้องสั่งบริวาร ลูกช้างได้ยินเสียงช้างพ่อ ก็ ได้อย่างเด็ดขาด ใช้ความรู้ ความคิด ของตนให้ขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ ส่วน กลับไปหาพวกช่างไม้ ๆ จึงรู้ว่าช้างนี้ เห็นแจกแจงพระธรรมคำสอนได้ด้วย ตนเองนั่งคอยท่าดูท่วงทีของช้างนั้น เอาลูกมาให้พวกตน จึงบอกกับ ตัวของท่านเอง โดยไม่ต้องพึ่งผู้อื่น อยู่ว่า จะเอาอย่างไรกันแน่ เลย และด้วยความเป็นผู้ว่าง่ายสอน ช้างนั้นเดินเข้าไปหาพวกช่าง “พวกเราไม่มีอะไรให้เจ้าทำ ง่าย จึงทำให้มีผู้เมตตาปรารถนาดี ลูกช้างว่า ไม้ด้วยอาการเป็นมิตร และแสดงเท้า หรอก เจ้าจงกลับไปหาพ่อของเจ้า ต่อท่านอย่างมากมาย ทำให้ท่านเป็น ข้างนั้นด้วยอาการเจ็บปวด ล้มตัว เถิด ผู้มีความเจริญรุ่งเรืองในธรรม เพราะ ลงนอนกลิ้งเกลือกไปมา แล้วนอนนิ่ง ลูกช้างได้ฟังดังนั้น ก็กลับไป ได้สำเร็จปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ อยู่ในที่นั้น หัวหน้าช่างไม้พิจารณา หาช้างพ่อ ช้างพ่อก็บอกให้กลับไป อภิญญา ๖ สำเร็จเป็นพระอรหันต์ ดูแล้วก็เข้าใจในกิริยาอาการนั้น จึง หาพวกช่างไม้อีก พวกช่างไม้ก็บอก ผู้ทำคุณประโยชน์ฝากไว้ให้กับชาวโลก บอกบริวารของตนว่า “ช้างนี้มาหา ให้กลับไปหาช้างพ่ออีก เป็นดังนี้ถึง อย่างมหาศาล ควรที่เราจะได้น้อม พวกเราเพราะได้รับบาดเจ็บ ไม่ได้ ๓ ครั้ง ในที่สุดพวกช่างไม้จึงรับ นำท่านมาเป็นแบบอย่างในการดำเนิน มาด้วยเหตุอื่น” ว่าแล้วก็เดินเข้าไป ลูกช้างไว้ และเลี้ยงดูอย่างดี ทำให้ ชีวิต เพื่อความเป็นผู้มีปัญญา เข้าใจ หาช้างนั้น สังเกตเห็นแผลซึ่งถูก ลูกช้างมีความเป็นอยู่อย่างสบาย โลกและชีวิต ตลอดจนการฝึกฝน ตอไม้ทำแล้วเกิดความสงสาร จึงใช้ ฝ่ายลูกช้างก็ตอบแทนคุณ อบรมจิตใจให้หลุดพ้นจากกิเลสกระ พร้าคว้านปากแผล คั้นเอาเลือดและ พวกช่างไม้ ด้วยการช่วยขนลากส้ม- ทั่งเข้าสู่พระนิพพาน น้ำหนองที่ขังอยู่ในแผลออกจนหมด ภาระให้ และช่วยทำกิจอย่างอื่นอีก ชำระล้างด้วยน้ำฝาด ทายาตามที่ มากมาย เท่าที่จะทำได้เต็มกำลังความ ตนรู้ตนเข้าใจ ไม่นานช้างนั้นก็หาย สามารถ จากอาการเจ็บปวด หนังสืออ้างอิง เมื่อตรัสเล่าจบลงแล้ว พระ ๑.ชีวประวัติพุทธสาวกโดย จำเนียร ทรงฤกษ์ “ภิกษุทั้งหลายข้างใหญ่ที่รู้จัก ช้างนั้น นึกถึงบุญคุณที่พวก บรมศาสดาทรงสรุปว่า ช่างไม้มีต่อตน จึงกลับไปนำโปดก กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๑