นางกาลีสอนลูกเศรษฐี : หน้า 78/113

เพราะมันเป็นของของที่นี่” ลูกชายเศรษฐีจึงยกเสื้อผ้าที่ตนใส่มาให้กับ น้องชายของนางกาลี เขาอยู่กับนางตลอดคืนนั้น ครั้นรุ่งเช้า เขาไม่มีเสื้อผ้าอื่น จึงนุ่งผ้าในเรือนนั้น เดินออกมา ฝ่ายนางกาลีได้สั่งพวกสาวใช้ในเรือนให้ช่วย กันแย่งผ้าที่ลูกชายเศรษฐีนั่งกลับคืนมา ไม่ว่าเขา จะร้องห้ามอย่างไร พวกสาวใช้พากันหัวเราะเยาะ สุดจะทนได้ จึงประกาศเป็นคำขาดว่า ต่อไปนี้ ใส่เขาอีก นางจะไม่ให้เงินแม้แต่กษาปณ์เดียวแก่เจ้าน้องชาย คนนี้อีกแล้ว แล้วใคร ๆ ในเรือนนี้ก็อย่าได้ให้เงิน น้องชายของนางด้วย ไม่ต้องช่วยเหลืออะไรทั้งสิ้น ให้ไล่เขาออกไป ถ้าน้องชายไม่รู้สำนึก ไม่กลับเนื้อ กลับตัว ก็สุดแต่เวรกรรมก็แล้วกัน วันหนึ่ง น้องชายของนางกาลีเสียพนันหมด เงิน เสียกระทั่งผ้านุ่ง จึงเอาเสื่อลำแพนนั่งแทน ร้องไห้มาหาพี่สาวเพื่อขอเงิน คนในเรือนนั้นก็อ้าง คำสั่งของนางกาลี พากันขับไล่เขาออกไป เขา ไม่มีเงิน ไม่มีที่ไป จึงยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู ขณะนั้นลูกชายเศรษฐีคนหนึ่งมาหานางกาลี “เอาละจ้ะ เชิญรีบกลับไปได้ เดี๋ยวสายกว่านี้ ใคร ๆ มาเห็นเขาจะนึกว่าเปรตหลุดมานะ” ลูกชายเศรษฐีรีบกลับบ้านทันที ระหว่าง ทางก็นึกโมโหตัวเองว่า เขาเตือนเราแล้วว่าอย่ายุ่ง “...เรานะ ไม่น่าเลย มันเรื่องของพี่น้องเขา จะจัดการกันเอง อย่างนี้เขาเรียกว่าเสือก คนเลือก อย่างเราก็ต้องได้รับผลตอบแทนให้ต้องอับอาย อย่างนี้ สาสมเลยเรา” นี่แหละอาจารย์ ลูกชายเศรษฐีได้รับความ อับอายในครั้งนั้นก็เพราะปากตัวเองนั่นแหละ” เห็นน้องชายของนางไม่มีผ้านุ่ง ยืนห่มเสื่อร้องไห้ ยังทำใจไม่ได้ จึงเล่าเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง คือเรื่อง “คุณอย่ามายุ่งเรื่องของฉันกับน้องชายจะดี มีแพะสองตัว หากินอยู่ในทุ่งหญ้าเดียวกัน อยู่ก็สงสาร บอกแก่นางให้ช่วยน้อง กว่า ฉันอยากจะดัดสันดานมัน” ตักการยมาณพสรุปความ เมื่อเห็นว่าอาจารย์ “เมื่อแพะจะขวิดกัน” เรื่องเป็นดังนี้ ต่างตัวก็และเล็มกินหญ้าของตัวเองไป ไม่เคยมี แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ด้วยเหตุอันใดไม่ทราบ “ผมว่าเขาคงเข็ดแล้วนะถึงขนาดต้องนุ่งเสื่อ เรื่องทะเลาะเบาะแว้งกัน แทนผ้าอย่างนั้น เอาผ้าไปให้เขาสักผืนหนึ่งเถอะ” “ไม่ละ ฉันลั่นปากไปแล้วว่าไม่ให้ใคร ๆ ช่วย แพะสองตัวนี้เกิดเขม่นกันขึ้นอย่างรุนแรง ถึงขนาด ให้ไล่เขาออกไป เพราะฉะนั้น ฉันเองยิ่งไม่ควร กระโจนเข้าขวิดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงดัง ช่วยมันอย่างยิ่ง แล้วที่จริงฉันก็ไม่อยากจะช่วยด้วย ลั่นไปทั่วทุ่ง ทั้งฝุ่นก็ตอบฟุ้งไปหมด สมน้ำหน้ามัน” “แต่ผมเห็นแล้วสมเพชนะ” นกกะลิงตัวหนึ่งบินมาเกาะอยู่ที่กิ่งไม้ เห็น แพะทั้งสองขวิดกันเช่นนั้นก็ให้รู้สึกร้อนใจ รีบเข้า “ถ้าคุณอยากช่วย คุณก็เอาเสื้อผ้าของคุณ มาห้าม ให้เขาใส่ซิ อย่าเอาผ้าของที่เรือนนี้ให้เขาก็แล้วกัน “ลุงจ๋า ทะเลาะกันเรื่องอะไรจ๊ะ โกรธกัน ๗๖ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๖