การฟื้นฟูหลังอุบัติเหตุ : หน้า 99/113

มบาดเจ็บตามร่างกายภาย นอกเพียงเล็กน้อย เมื่อแน่ ใจว่าอาการทางสมองของ ผมไม่เป็นปัญหาแล้ว หมอจึงเซ็น อนุญาตให้ผมกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ต่ออีกสองวันก่อนจึงค่อยกลับไปทำ งานตามปกติ “หากรู้สึกหน้ามืด... เวียน ศีรษะ อาเจียน ให้รีบมาหาหมอ... พยายามพักผ่อนให้มาก ๆ...” จบคำแนะนำเพื่อประโยชน์ ของคนไข้แล้ว หมอจึงเขียนใบสั่งยา ด้วยลายมือขยุกขยิกส่งให้ผม “ทานยาให้หมดแล้วกลับมา ให้หมอตรวจดูอาการอีกครั้งนะครับ” หมอก๋าขับเป็นครั้งสุดท้าย สอบวันนี้คงขอหยุดเรียนมารับพ่อ ด้วย และก็คงจะอดบ่นไม่ได้ตาม วิสัยเด็ก “ไม่ปวดศีรษะนะคะ” ภรรยาหันมาถาม “สบายดี” ผมตอบ ท่าทางของเธอดูโล่งใจขึ้น เธอเป็นกังวลเพราะเป็นห่วงผมมาก นนเอง ครบวันหยุดผมก็กลับไปทำ เย็นเสียดกระดูกที่ดูดเราลง ต้องช่วยรับงานในส่วนของผมไป ตายแล้วไปไหน..ที่ลึก ๆ งานตามปกติ ซึ่งช่วงอาทิตย์แรก ผมมีงานทำไม่มากนัก เพราะเพื่อน โปคือบรถใช่หรือไม่..คงไม่ใช่ เพราะนรกมันต้องร้อน.. แบ่งกันทำ พอเริ่มอาทิตย์ที่สองเมื่อ ผมยืนยันจริงจังว่าหายเป็นปกติดีแล้ว ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะคิดเหมือน ผมไหม คือพอรถแท็กซี่ที่นั่งพา นรกเย็นมีที่ไหน.. นรกสวรรค์มันเรื่องโกหก จริง ๆ ทุกคนจึงวางมือจากงานที่ เป็นส่วนของผม เคลื่อนออกจากโรงพยาบาล รู้สึก เหมือนหลุดออกมาจากที่คุมขัง มัน หลอกเด็กแค่นั่นไม่ใช่หรือ.. นับว่าเป็นครั้งแรกที่ทำให้ผม ต้องยอมรับอย่างไม่มีข้อสงสัยว่า ทั้งสบายใจและโล่งโปร่งอย่างบอก ความมีน้ำใจที่ผู้อื่นหยิบยื่นให้นั้น ไม่ถูก 99 ก่อให้เกิดความสุขภายในใจของผม ทุกเส้นทางบนท้องถนนมีรถ ขึ้นมาได้ ดังนั้นสายตาที่เห็นเพื่อน ติดยาวเป็นแพ แต่น่าแปลกที่วันนี้ ร่วมงานเป็นเพียงคู่แข่งขันเพื่อแย่ง ผมไม่รู้สึกรำคาญทั้งไม่เบื่อที่จะมอง ชิงความดีความชอบพิเศษจึงเปลี่ยน ดูภาพคับคั่งเหล่านี้เป็นเวลานาน ๆ ๆ เป็นเริ่มเห็นอย่างเป็นมิตรขึ้นมาบ้าง ภรรยาของผมขยับตัวหลาย ครั้งเพราะอึดอัด ถ้าลูกสาวไม่ติด อุบัติเหตุครั้งนี้ถึงแม้ว่าจะทำ ให้ผมเจ็บปวด เสียเวลาทำงาน เสีย กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๗