คุณค่าของความมีน้ำใจ : หน้า 100/113

0 0 0 0 P ขุมขน ทั้งหมดคือความรู้สึกที่เกิด กับผม ขณะประสบอุบัติเหตุบนท้อง ถนนคราวนั้น ผมคงช็อคตายถ้าไม่มีรายการ โฆษณามาคั่นเวลา ภรรยาจึงหันมา เห็นเข้า “เป็นอะไรล่ะ...คะ...” ภรรยาถามพลางถลาเข้ามา หา เมื่อเธอจับตัว ผมก็คอพับคออ่อน หมดแรง เธอค่อย ๆ ประคองให้นอน ราบลงกับพื้น “ทำยังไงดี..” เธอคงพูดกับตัวเองมากกว่า จะมาคิดปรึกษาอะไรกับผมในยามนี้ แต่ผมเริ่มมีสติกำลังพอที่จะตอบ เบาๆ ไปว่า “ให้ผมนอนพักสักครู่เดี๋ยวก็ คงหาย” ความดีใจทำให้เธอรีบวาง ศีรษะของผมลงกับพื้นค่อนข้างแรง เงินทอง แต่ผมก็ยังได้สิ่งหนึ่งม คือได้รู้ถึงคุณค่าของความมีน้ำใจที่ เพื่อนมนุษย์พึงให้แก่กัน คืนหนึ่ง ผมขลุกอยู่กับงาน ที่เอากลับมาทำต่อที่บ้านเพื่อจะเร่ง ให้ทันส่งในวันรุ่งขึ้น พองานเสร็จ รู้สึกคอแห้ง ผมจึงลงมาข้างล่าง “เสร็จแล้วยังคะ” ภรรยาซึ่งนั่งรีดผ้าพลางดูทีวี ไปด้วยเงยหน้าขึ้นมาถาม “โอ้ย..ๆ..ๆ..” ผมสะดุ้งสุดตัวกับเสียงที่ดัง เพื่อไปหยิบหมอนมาสอดรองให้ ออกมาจากทีวี ดื่มน้ำเสร็จวางแก้ว เปล่าลงแล้วจึงเดินเข้าไปดูบ้าง อยาก รู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร ด้วยอาการของคนที่ตกใจสุดขีด ผมจ้องดูเขม็งเมื่อภาพที่เห็น สักก้อน” ต่อจากนั้นได้เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ด ตามใบหน้าของผม “หนาว...” ภาพที่เห็นชายคนหนึ่งกำลัง ขากรรไกรของผมกระทบกัน หมุนเคว้งคว้างหล่นลงมาจากที่สูง ดังกึก ๆ “ทำไมถึงเป็นขนาดนี้ แค่น้ำ ธรรมดานะคะ....ไม่ได้ เช่น้ำแข็งเลย “เพิ่งเสร็จ... ลูกเข้านอนแล้ว เบื้องหน้า เกิดมีอีกภาพหนึ่งผุด ซ้อนขึ้นมา ขาของผมเริ่มสั่น เลือด ผมพยักหน้ารับรู้ หรอ ทุกหยดในกายราวกับเป็นก้อนน้ำ “ใช้ผ้าแห้งเถอะ..ขอผ้าห่ม “ค่ะ” แข็ง หนา ๆ ด้วย” ไอเย็นเฉียบเสียดแทงไปทั่ว เธอจัดการทุกอย่างให้ เสร็จ ถาม-ตอบกันแค่นี้ แล้วผมก็ ไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำออกมาดื่ม ๙๘ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๖ ดม ร่าง ความหวาดกลัวซ่านไปทั่วทุก พอดีจบรายการโฆษณา หนังที่ฉาย