การปฏิบัติธรรมและประสบการณ์ภายใน : หน้า 74/113

ประสบการณ์ เ อ ง ต้ ม ข อ ง ก า ร ป ฏิ บั ติ ธ ร ร ม ก่ อ ม ม ม ค ว า ม สุ ข แต่จริง ว่าดวงแก้วก็ดวงแก้ว จึงสวดมนต์ไปมองดวงแก้ว ฟังหลวงพ่อสอนด้วยมีธุระต้องรีบกลับบ้าน ในใจ ไปจนจบการสวดมนต์ทำวัตรเช้า หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว หลวงพ่อทัตตชีโวและพระภิกษุที่ขึ้นไปปฏิบัติธรรม หลายรูปได้เมตตาให้พร เมื่อดิฉันยกมือขึ้น นั้นนึกว่า ถ้าเราอยู่ปฏิบัติธรรมที่วัดในวันนี้ เรา อาจจะโชคดีได้รับคำตอบที่แจ่มแจ้งจากหลวงพ่อ ตลอดสัปดาห์นั้นดิฉันครุ่นคิดถึงประสบ การณ์การปฏิบัติธรรมที่ผ่านมา ว่าสิ่งที่เราเห็นนั้น ดวงแก้วก็หายไป ด้วยความเคยชินคือจรดใจไว้ศูนย์กลางกาย ดวง ของจริงหรือเปล่า หรือเป็นเพียงนิมิต หรืออะไร แก้ว เหมือนดวงที่เห็นขณะสวดมนต์ก็ปรากฏขึ้น วันอาทิตย์ถัดมาดิฉันไปวัด พระอาจารย์วิชเชสโก ดิฉันนึกว่าเอ๊! เรายังไม่ได้นึกเลยดวงแก้วก็ปรากฏ สอนการปฏิบัติธรรม เอาอีกแล้ว ไม่น่าเชื่อก็ต้อง ขึ้นเองได้ รับพรแล้ว เมื่อใจไม่ได้อยู่ศูนย์กลางกาย เชื่อ เหมือนท่านทราบปัญหาของดิฉัน ท่านสอน ถึงประสบการณ์ภายในที่ผู้ปฏิบัติธรรมจะได้พบ ต่อมาเมื่อดิฉันมีโอกาสได้เข้ากราบหลวงพ่อ ทุกอย่างละเอียดลออ เหมือนที่ดิฉันพบทุกอย่าง ทัตตชีโวที่วัด ดิฉันกราบเรียนให้ท่านทราบว่าดิฉัน ทุกอย่างจริงๆ จริงอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่ความรู้สึก โง่จริง ๆ ช่างไม่รู้อะไรซะเลย ไม่รู้จักรักษาของที่ได้ ท่านหัวเราะบอกว่า คนเราต้องโง่ก่อนจึงจะฉลาด ทั้งนั้น และท่านได้เมตตาให้พร ให้กำลังใจ เพื่อ การปฏิบัติธรรมต่อไป ทุก ๆ อย่างที่ผู้ปฏิบัติธรรมจะเริ่มต้นวางใจ ทำให้ ดิฉันทราบว่า การที่ดิฉันวางใจไว้ศูนย์กลางกาย ปล่อยใจตามสบายนั้น ทำให้ดิฉันได้มีโอกาสพบ กับดวงแก้วที่ผุดขึ้นมาเองได้ แต่ดิฉันยังคิดว่าคง ดิฉันกลับจากการปฏิบัติธรรมในครั้งนั้น ถึง ไม่ใช่ดวงปฐมมรรคอย่างแน่นอน เพราะดิฉันมีความ วัดในเช้าวันอาทิตย์ต้นเดือนมิถุนายน ไม่มีโอกาส รู้สึกเฉย ๆ ไม่ได้พบความสุขที่แท้จริงเหมือนอย่าง ๒๒ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๖