ชวนกันตายหมู่ : หน้า 79/113

เรื่องอะไรจ๊ะ หยุดก่อนเถอะจ้ะ พูดกันดี ๆ ดีกว่า เชื่อฉันเถอะ” แม้นกกะลิงจะร้องห้ามอย่างไร แพะทั้งสอง ก็เหมือนไม่ได้ยิน ยังรี่เข้าใส่กันเหมือนกับจะให้ ตายกันไปข้างหนึ่ง “ลุงจำ หยุดก่อนเถอะจ้ะ โธ่ เดี๋ยวหัวจะ แตกเอานะจ๊ะ พูดกันดี ๆ เถอะ” นกกะลิงห้ามฝ่ายนี้ที ห้ามฝ่ายโน้นที กระ โดดมาเกาะหลังฝ่ายนี้ เกาะหลังฝ่ายโน้น แต่แพะ กาลเทศะของตัวเองแท้ ๆ ทีเดียว ตักการยมาณพมองหน้าอาจารย์แล้ว ก็เล่า เรื่องของ “ปาก” ที่พาความหายนะมาสู่ตัวเองอีก เป็นเรื่องที่สาม ขอตั้งชื่อเรื่องว่า “ชวนกันตายหมู่” เรื่องนี้เกิดขึ้นในกรุงพาราณสี ชาย ๕ คน ชวนกันไปเก็บตาล คนหนึ่งปีนขึ้นไปบนต้นตาล ปลิดตาลได้แล้วโยนลงมาให้คนข้างล่างเก็บ ขณะ นั้นมีงูเห่าดำตัวหนึ่ง เลื้อยจากจอมปลวกที่โคน ต้นตาลขึ้นไป คนข้างล่างจะตีจะเคาะไม้อย่างไร ทั้งสองไม่ใส่ใจ นกกะลิงไม่อาจทนเห็นทั้งสองต้อง มันก็ไม่ลงมา คนที่อยู่บนต้นตาลก็ตกใจกลัว ร้อง สู้กันดุเดือดจนบาดเจ็บกันทั้งคู่อย่างนั้น จึงร้อง เสียงหลง คนข้างล่างคนหนึ่งจึงออกความคิด เป็นคำขาดว่า เอาผ้านุ่งผืนหนึ่งมาขึงให้ตึงแล้วตะโกนเรียกให้คน แขนของคนทั้งสี่ที่ยึดมุมผ้านั้นไว้ไม่อาจทานแรง “ถ้าลุงทั้งสองไม่ยอมเลิกทะเลาะกันเสียทีละก็ ข้างบนที่อยู่บนต้นตาลกระโจนลงมา แต่กำลัง ชนฉันให้ตายไปเสียก่อน” แล้วนางก็บินไปคั่นกลางระหว่างหัวของ ของคนที่กระโจนลงมาได้ ในทันทีที่ตัวของคน ๆ แพะทั้งสอง ในทันทีนั้น หัวแพะทั้งสองก็พุ่งเข้า นั้นพุ่งลงบนผืนผ้า หัวของคนทั้งสี่ก็กระแทกกัน บดขยี้นางนกกะลิงราวกับถูกบดด้วยแท่นหินก็ไม่ กะโหลกแตกตายคาที่ ปาน “เขาต้องตายพร้อมกันทีเดียวถึง ๔ คน ก็ นางนกกะลิงต้องตายไปเพราะการพูดไม่ดู เพราะปาก ที่เรียกหาความตายมานั่นเอง ใช่มั้ย กันยายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๗