พระสงฆ์ : หน้า 37/112

พระสงฆ์ คือนักบวชที่สละแล้ว ปฏิบัติตามก็คือ กฎหมายบ้านเมือง ซึ่งภารกิจที่ชาวโลกกำลังดำเนินอยู่ วินัยสงฆ์และจารีตประเพณีของสังคม ท่านคือบรรพชิต ที่สละการครองเรือน อีกด้วย หันหลังให้กับการมุ่งทำมาหากิน หรือ การสร้างฐานะสืบทอดวงศ์ตระกูล วิถี มอบพระให้เห็นพระ ชีวิตของท่านมุ่งจะออกจากโลกมุ่งสู่ ศีลมากกว่าเราอยู่ดี ตัวเราเองเสียอีก แม้ศีลเพียง ๕ ข้อ จะรักษาได้ครบถ้วน หรือไม่ ก็ไม่ทราบได้ ดังนั้นจึงเป็น ข้อคิดว่า ชาวพุทธทุกคนต่างจะต้องมี ความรับผิดชอบในพระศาสนาร่วมกัน ผู้คนหลายอาชีพ หลายความรู้ แล้วแต่ว่าเราจะอยู่ในฐานะอะไรก็ต้อง ธรรมเหนือโลก แต่ภารกิจของท่าน ต่างแสดงความห่วงใยในพระพุทธศา ทำหน้าที่ตามฐานะของตนให้ดีที่สุด กลับเป็นไปเพื่อเกื้อกูลชาวโลก เพราะ สนา โดยเฉพาะในปัจจุบันสภาพชีวิต การเข้าสู่โลกุตตรธรรมของท่าน จะ ความเป็นอยู่ได้มีการเปลี่ยนแปลงมาก เกิดขึ้นนั้น หาได้เกิดจากเสียงตำหนิ ย้อนกลับมาเป็นอุทาหรณ์แก่ชาวโลกที่ ขึ้น ความสลับซับซ้อนของวิถีการดำ กำลังต่อสู้ดิ้นรนขวนขวายไม่มีที่สิ้นสุด เนินชีวิตในสังคมไม่เหมือนเดิม สิ่ง ได้หันมาทบทวนขึ้นในใจของตนว่า เหล่านี้ ย่อมมีผลกระทบต่อพระสงฆ์ “เราเกิดมาทำไม อะไรคือเป้า หมายของชีวิตที่แท้จริง” อย่างไรก็ตาม แม้พระสงฆ์จะ การจะสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามให้ แต่เกิดจากเสียงสรรเสริญ เพราะคำ สรรเสริญยกย่องก่อให้เกิดกำลังใจ แม้ จะมีส่วนเสียก็ยังมีกำลังใจจะปรับปรุง การนำความดีมากล่าวถึง ย่อมจะนำ ด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้พระสงฆ์ แก้ไข ไม่มีใครจะมีส่วนเลวไปเสียหมด จะถือว่าเป็นหนึ่งในประชากรของประ เทศ แต่สถานะของท่านย่อมอยู่เหนือ ไปสู่การปรับปรุงในส่วนที่บกพร่องและ เป็นสถาบันที่ได้รับการยกย่องเชิดชู ชาวโลกเสมอ การได้พบเห็นมีข่าวด้วย มุ่งจะรักษาคุณความดีให้ยั่งยืนนานสืบ ความไม่เข้าใจ การบังเกิดมีบุคคล ต่อไป จากทั้งพระมหากษัตริย์และมหาชน ทั้งหลายก็ตาม แต่การมีฐานะเป็น ไม่ดีเข้ามาแทรกในองค์กรของพระสงฆ์ ประชากรส่วนหนึ่งของประเทศ พระ บ้าง มิใช่สิ่งที่บุคคลทั้งหลายจะพึง การยกย่องสงฆ์ สงฆ์ก็มิได้มีอภิสิทธิ์เหนือประชาชน มองสถาบันสงฆ์ด้วยสายตาติเตียน แต่ ในสมัยพุทธกาล คนอื่น ๆ ในทางกฎหมายบ้านเมือง กลับยิ่งเป็นเครื่องย้ำเตือนให้ตระหนัก ในความเป็นพุทธมามกะของตน ที่จะ ไปเพื่อการยกย่องคุณธรรม ตลอดจน แต่อย่างใด ดังเช่น สมเด็จพระมหา- สมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส ร่วมกันจรรโลงพระศาสนา โดยเฉพาะ ทรงบันทึกไว้ในเรื่องประกาศใช้พระราช สนับสนุนต่อบุคลากรของพระศาสนา บัญญัติลักษณะการปกครองสงฆ์รัตนา อันได้แก่พระสงฆ์ ที่ท่านประพฤติดี การแต่งตั้งสมณศักดิ์ อันเป็น โกสินทรศก ๑๒๑ ในแถลงการณ์คณะ สงฆ์เล่ม ๒ พ.ศ.๒๕๕๗ ตอนหนึ่งว่า “ภิกษุสงฆ์ แม้มีวินัยเป็นกฎ ปฏิบัติชอบ ให้มีกำลังใจที่จะดำเนิน การให้ขวัญกำลังใจ แก่พระเถระที่ท่าน ประพฤติดีปฏิบัติชอบต่อพระศาสนา และสังคมทั่วไปนั้น เคยมีปฏิบัติมา แล้วตั้งแต่สมัยพุทธกาล สมเด็จพระ สมณกิจของท่านต่อไป สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเล็งเห็นหลักการ ดังที่พระเดชพระคุณพระภาวนา ปกครองสงฆ์ ซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมาก หมายสำหรับตัวอยู่ส่วนหนึ่งแล้ว ก็ วิริยคุณ แห่งวัดพระธรรมกายได้เคย ในอันที่จะก่อให้เกิดความสงบ ร่มเย็น เฉพาะหรือเพื่อคนทั่วไป และยังควร กฎหมายสองประการนั้นอีก” ดังนั้นพระสงฆ์จึงมีกรอบที่ต้อง ยังต้องอยู่ในใต้อำนาจแห่งกฎหมาย ให้ข้อคิดแก่ผู้ที่จ้องแต่จะจับผิดพระว่า และความเจริญก้าวหน้าของหมู่คณะ ฝ่ายอาณาจักรอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งตราไว้ พระสงฆ์ท่านถือศีลถึง ๒๒๗ ข้อ ด้วย อนุวัตรจารีตของบ้านเมืองอันไม่ขัดต่อ ปุถุชน ยังไม่ได้ถึงขั้นบรรลุมรรคผล พระองค์จึงได้มีหลักการปกครอง คือ ความที่ยังเป็นสมมติสงฆ์ คือยังเป็น ยกย่องบุคคลผู้ควรยกย่อง และข่ม บุคคลผู้ควรข่ม ขั้นสูงประการใด หากท่านจะผิด พลาดบ้างในศีลข้อสองข้อ ท่านก็ยังมี ในการยกย่องบุคคลที่ควรยก ย่องนั้น พระพุทธองค์ได้ทรงแต่งตั้ง ธันวาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕