ความเจ็บปวดและการสูญเสีย : หน้า 100/112

เสียงดังโพละ โดยไม่มีเสียงร้อง แสดงความเจ็บปวด โกรธ หรือ จึงทราบว่าอาการเขาเพียบหนัก มาให้ญาติ เพื่อน ลูกศิษย์ และคน จากนั้นเขาก็ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน รู้จัก รดน้ำเพื่อขอขมาลาโทษที่เคย ในห้องนั้น เครื่องมือแพทย์หลาย ล่วงเกินกันไว้ อย่างที่เขาเคยใช้กับคนไข้ คราวนี้ “กราบที่เท้าของคุณพ่อสิคะ ได้ถูกนำมาใช้กับเขา ฉันเข้าไปยืนดู ลูก” สองครั้ง ใช้เวลาสั้น ๆ แล้วรีบออก มา...ไม่มีใครไล่.. ไม่มีใครห้าม.. แต่ ฉันทนอยู่ดูไม่ได้.. พอรู้ว่าเขาสิ้นลม ฉันก็ล้ม ทั้งยืน ทั้ง ๆ ที่พยายามเตรียมทำใจ มาเป็นเดือน ฉันนั่งร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา ข้างเตียงที่ร่างเย็นชืดของเขานอน ฉันหูผึ้งจ้องเขม็งไปที่แม่กับ ลูก ความทุกข์โศกหายเป็นปลิดทิ้ง ใจกรุ่นด้วยแรงโกรธจนอกแทบจะ ระเบิด ตกใจแต่ประการใด ไม่มีผู้ใดมา ร่วมรับรู้รับเห็นด้วย แต่ฉันก็ละอาย ใจ จึงทำได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เสียแรงเคยรักเคยไว้ใจ ทุกข์ ทรมานด้วยแทบขาดใจตาม เมื่อรู้ ว่าเขาเป็นโรคร้าย ทำไมเขาจึงเป็น ไปได้ถึงเพียงนี้ กี่เดือนกี่ปีมาแล้วที่ เขามีหญิงอื่น “ผมมีบางอย่างอยากจะ บอกให้คุณทราบ....” เรื่องนี้ใช่ไหม ที่เขาตั้งใจจะบอกฉัน “ผมขอโทษ...” จ้าง ก็ไม่มีวันที่ฉันจะยกโทษให้ บัดนี้ เหตุการณ์ได้ผ่านไป สิบสองปีแล้ว ระยะเวลาเท่ากับที่เรา ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ในลักษณะแบบ แยกกันอยู่มาโดยตลอด นาน ๆ ครั้งเขาจึงไปเยี่ยมฉันที่ต่างจังหวัด พอ ๆ กับเมื่อมีธุระเกี่ยวกับงานใน กรุงเทพฯ ฉันจึงจะมาเยี่ยมเขา ฉันรักเขาและพอใจกับสภาพ การณ์ที่เป็นอยู่ และทึกทักเอาเอง ว่าเขาคงพอใจเช่นเดียวกัน... นี่แหละ ที่เขาว่า.... สันดานผู้ชายไว้ใจไม่ได้... “กราบที่เท้าของคุณพ่อสิคะ เสร็จพิธีรดน้ำ ก่อนจะยก ศพใส่โลง ฉันขออยู่เพียงลำพังกับ ลูก....” นับจากได้ยินในวันนั้นเป็นต้น เขาสักครู่ เมื่อทุกคนคล้อยหลังออก มา ไม่เคยมีสักเวลาที่ฉันจะลืมและ ไป ฉันคว้าขันรดน้ำศพโขกลงบน หายโกรธ ฉันจำหน้าผู้หญิงคนนี้ ศีรษะเขาทันที ขันน้ำซึ่งไม่เคยมีชีวิตกระทบ ติดตา อยากจะเจอหล่อนอีกสักครั้ง หลังเสร็จจากงานแล้ว เพื่อด่าให้ คลุมผ้า ยื่นเฉพาะมือที่ขาวซีดออก กับกระโหลกของคนที่เคยมีชีวิต เกิด สะใจ ด่าไปแล้วค่อยมาคิดได้ว่า นี่ ๙๘ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๖