อานุภาพธรรมกาย : หน้า 75/112

พบกับคุณยาย ท่านก็บอกทันทีว่า "คุณต้องนั่งสมาธิมาก ๆ แล้วละ หมดบุญแล้ว แต่ไม่เป็นไรมาขยายแล้ว นายจะช่วยไว้ ให้นั่งสมาธิ ปล่อยสัตว์ปล่อยปลาสด ๗ วัน ก็แล้วกัน 99 คอลัมน์ “อานุภาพธรรมกาย” นี้ เป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับปาฏิหาริย์และอานุภาพ ของพระธรรมกาย หรือผลการปฏิบัติธรรมตาม วิชชาธรรมกาย แล้วได้ประสบการณ์อันน่าอัศจรรย์ จึงรวบรวมนำมาลงพิมพ์ไว้ เพื่อเป็นหลักฐานว่า - ของจริงคู่กับคนจริง ผู้ใดตั้งใจทำทาน รักษาศีล และหมั่นภาวนาเนืองนิตย์ ย่อมได้รับรสแห่งธรรม ซึ่งเลิศกว่ารสทั้งปวง หรือ หวังใจว่า คอลัมน์นี้จะมีค่ายิ่งสำหรับผู้ที่ สนใจการฝึกสมาธิภาวนา และผู้ที่ข้องใจเกี่ยวกับ เรื่องอิทธิปาฏิหาริย์ในพระพุทธศาสนา เพราะเขียน ขึ้นจากประสบการณ์จริงของนักปฏิบัติธรรม ผู้ที่ได้ประสบพบเห็นด้วยตนเองในยุคปัจจุบัน จึง เป็นพยานหลักฐานอย่างดี ที่แสดงให้เห็นว่าธรรมะ อันละเอียด ลึกซึ้งของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น เป็นสิ่งที่มีประโยชน์แก่ผู้ปฏิบัติได้จริง และไม่ เหลือวิสัยที่วิญญูชนจะพึงปฏิบัติได้ทุกยุค ทุกสมัย อนไปในปี พ.ศ.๒๕๑๑ ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สาขาสัตวบาล ในปีที่ ๕ ขณะที่พี่ คณะเกษตร มาคิดว่า “จะจริงเหรอ” แต่ความที่ศรัทธาในตัวท่าน ที่เป็นคนมั่นคงเข้มแข็ง น่าเชื่อถือ มีความเป็นผู้นำ พูดอะไรถูกต้องทุกครั้ง ก็คิดว่า “ลองเชื่อหน่อย” และต่อมาไม่นานเมื่อมาพบหลวงพ่อธัมมชโย (พระ ซึ่งตอนนั้นท่านก็ยังไม่ได้บวช สุธรรมยานเถร) ท่านก็บอกพี่ว่า “พี่เด็จบอกอะไรก็ให้เชื่อ และก็ให้ ทำตามนะ” แล้วที่สุดหลวงพ่อทัตตชีโวหรือพี่เด็จ ท่านก็พาไปกราบคุณยายที่บ้านธรรมประสิทธิ์ วัด ปากน้ำ ภาษีเจริญ ต่ออายุ พอไปถึงพบกับคุณยาย ท่านก็บอกทันทีว่า “คุณต้องนั่งสมาธิมาก ๆ แล้วละ หมดบุญแล้ว แต่ ไม่เป็นไรมาถึงยายแล้ว ยายจะช่วยไว้ ให้นั่งสมาธิ ปล่อยสัตว์ปล่อยปลาสัก ๗ วัน ก็แล้วกัน” หลวงพ่อทัตตชีโว ท่านก็พาไปทุกวัน คุณ ยายก็นำนั่ง และนำปล่อยสัตว์ปล่อยปลาทุกครั้ง คุณยายก็คุมตัวต่อตัว ท่านก็จะเตือนทุกๆ ๓๐ นาที กำลังอยู่ในชุดสวยที่เตรียมตัวจะออกไปสนุกสนาน ว่า อย่าเอาใจออกนอกตัวซี ทำอะไรไม่ได้ก็ให้อยู่ กับเพื่อน ๆ หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเรียนมา ๕ ปีเต็ม เผอิญพี่ได้พบหลวงพ่อทัตตชีโว (พระ ภาวนาวิริยคุณ) ชะตาขาด สมัยนั้นท่านยังไม่ได้บวช พี่เรียกท่านว่า พี่เด็จ ซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนกันมาด้วยกัน พอได้ เจอหน้ากันเท่านั้น ไม่ทันได้พูดจาทักทายอะไรกัน เลย ท่านก็บอกพี่ว่า “ไปวัดทำบุญได้แล้ว ชะตาขาดแล้วนะ” พี่ก็ เฉย ๆ ให้เอาใจไว้ตรงกลางเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร นิ่งในนิ่ง กลางของกลางอยู่ในนั้นแหละ และท่าน ให้ผู้ปฏิบัติธรรมหลายคน ช่วยแบ่งบุญมาให้ ให้มี ชีวิตอยู่เพื่อประกอบกรรมดี ก็คิดในใจว่าจะจริง เหรอ คือความที่ตัวเองไม่มั่นคงในการเจริญภาวนา ในใจก็ไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่ แต่รู้ว่าทำบุญแล้วดี รักษาศีลแล้วดี ในเมื่อขัดไม่ได้ก็ทำตามคุณยาย ก็นั่งไป ๗ วัน คุณยายก็บอกว่า “เราทำเขามามาก แต่คงไม่เป็นไรแล้ว” ธันวาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๒