ข้อความต้นฉบับในหน้า
จริงๆ เราเป็นคนที่ราบ เดินเขาสู้เขาไม่ได้ (บน) ชาวเขาเผ่าปะด่อง
หรอกจ้ะ ครูเคยถามพ่อหลวงหมายถึงหัวหน้า หรือที่เราเรียกกะเหรียง
หมู่บ้านว่าไปเยี่ยมญาติที่ไหนบ้าง เขาว่าบางที
ก็ข้ามไม่กี่ดอยก็ถึง บางปีก็ไปเยี่ยมญาติถึงแม่
ฮ่องสอน ใช้เวลาเดินทาง ๒ วันก็ถึง คงลัดเขา
บางช่วง ถ้าไปตามถนนมันไกลนะ ก็ดีนะเดิน
ไป ประหยัดค่ารถ ออกกำลังด้วยไง ที่ครู
ชอบใจก็คือประเพณีกินวอนี้ ทำให้ญาติได้มี
โอกาสพบปะกันอย่างน้อยก็ปีละครั้งละ”
น้าน้อยหยิบภาพปีกหนึ่งจากกระเป๋าถือ
แล้วดึงภาพผู้เฒ่ากำลังเป่าแคนออกมาให้ดูกัน
ทั่วถึง
“นี่ไงศิลปินเดี่ยวชาวลาฮูนะหรือมูเซอดำ
ชื่อพ่อเฒ่าปีส่า ออกเสียงดี ๆ ล่ะ ปวีณา แก
อายุ ๘๐ เศษเอง อยู่หมู่บ้านห้วยปลาหลด หมู่
- อำเภอแม่สอด กำลังเป่าแคนหรือที่พวกเขา
๘๔ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๖
คอยาว ผู้ใส่ห่วงได้ต้อง
เกิดวันพุธที่ตรงกับวัน
เพ็ญ
เรียกว่าเป่านอ แกเป่าเป็นเพลงได้ไพเราะที่สุด
ในหมู่บ้านนะ ไม่ว่าจะเป็นเพลงมูเซอหรือเพลง
ลีซอคนละเผ่า แกก็เล่นได้ดี ไพเราะมากเสีย
ด้วยซิ เป่าไปเต้นไป ตอนนี้แก่แล้วลีลาเลย
เนิบๆ ไปหน่อย เสียดายนะแกไม่รู้หนังสือ
เลยจำวันเดือนปีเกิดไม่ได้ รู้แต่ว่าปีนี้ตนอายุ
เท่าใดเท่านั้น
“ภาพนี้ เป็นสาวน้อยเผ่ามูเซอดำเช่นกัน
สาวน้อยจริง ๆ นะ ก็ความสาวเหลือน้อยลงไง”
น้าน้อยพูดอย่างมีลูกเล่นขณะชูภาพ
- “อายุอานามก็เพียง ๗๔-๗๕ ปีเท่านั้น
หูตายังแจ่มแจ๋ว หน้าตามีเค้าว่าสาว ๆ คงสวย
ไม่น้อยทีเดียวละ แม่เฒ่าชื่อนะลอ อยู่หมู่บ้าน
เดียวกับพ่อเฒ่าปีล่า แกเล่าว่า เมื่อแกยังวัยรุ่น
อายุ ๑๔-๑๕ ปี ตอนนั้นยังอยู่ที่เชียงราย แก
ได้เคยพบหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ดูเหมือนจะ
เป็นแกคนเดียวในหมู่บ้านห้วยปลาหลด ที่ได้
พบหลวงปู่มั่น โชคดีจังนะ ครูยังไม่เคยพบท่าน
เลย”
“อาจารย์ขา” ไกด์กนกวรรณดังขึ้น “เสื้อ
แม่เฒ่านี่สวยดีนะคะ หนูชอบจังเลยค่ะ ไม่
ทราบว่าที่แม่สอดมีขายมั้ยคะ”
“ฮ่อ...ครูก็ชอบ เก๋ดี คงไม่มีขายหรอกจ้ะ
นี่เป็นเสื้อตัวเก่งประจำเผ่ามูเซอดำ ฝีมือแก
เย็บเองเชียวนะ เมื่อ
เมอ ๗-๘
ปีที่แล้วครูขึ้นไป
ครูขึ้นเหนือขึ้นดอยบ่อย เห็นผู้หญิงชาวเขาเผ่า
ต่าง ๆ เย็บเสื้อผ้าใช้เอง อย่างน้อยก็ต้องมี ๒
ชุดพอผลัดเปลี่ยน แล้วเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ
อายุเพียง ๕-๖ ขวบ แม่และพี่สาวจะสอนให้
ปักสกอตตีท เขาปักเร็วมากเชียวละ ฉะนั้นไม่
ต้องสงสัยเลยละว่า พอโตเป็นสาว ฝีมือจะเก่ง
เพียงใด นักศึกษาเคยเห็นกระโปรงแม้วลายมั้ย
ที่คล้ายกระโปรงพลีสนั่นแหละ เด็กสาวแม้ว
ลายบนดอยปุยอายุ ๑๒-๑๓ ปี เป็นคนปักเป็น
คนเย็บละ ลายละเอียดนะ ใช้เวลาหลายเดือน
กว่าจะได้แต่ละตัว ฝรั่งนิยมมากเพราะเป็น
งานฝีมือ พวกนี้เลยทำส่งมาขายในเชียงใหม่