ข้อความต้นฉบับในหน้า
| | | | 3 | | | ๆ 0 3
ส า ญ จิ (2)
ก่อนจะเป็นสาญจิ
ว่ามนุษย์จะรู้จัก เข้าใจเทคนิคในการ
สร้างตึกรามบ้านเรือนที่อยู่อาศัย ย่อม
ต้องใช้เวลานานฉันใด การสร้างปูช
นียสถานหรือศาสนสถาน ก็เป็นเช่นนั้น
เช่นเดียวกัน ศาสนปรัชญาก็ต้องอาศัย
วัฒนธรรมที่นั่นเริ่มต้นสะสมทันทีตั้งแต่
มนุษย์เริ่มเกิด เริ่มอยู่รวมกัน และเริ่มมีสังคม
แรกที่สุดของอินเดีย คือยุคก่อนประวัติ
ศาสตร์ หรือยุคหินใหม่ มีร่องรอยของการ
วาดภาพบนผนังถ้ำ บนแผ่นดิน และแม้กระ
ความรู้ ความเข้าใจในความเป็นมาของชีวิต ทั้งรูปสลัก รูปหล่อ เป็นหัวควายบ้าง คนบ้าง
แล้วสะสมส่งทอดต่อเนื่องกันมาเป็นเวลาอันยาว ส่วนใหญ่อยู่ค่อนไปทางตอนบนหรือตอนเหนือ
นาน ตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ จนกระทั่งเข้าสู่
ยุคที่มนุษย์เริ่มรู้จักการสร้างภาษา สร้างกฎ
เกณฑ์แห่งชีวิต โดยอาศัยความสะดวกสบาย
ของทวีป วัฒนธรรมยุคนี้ นอกจากจะเรียกกัน
ว่า ยุคก่อนประวัติศาสตร์หรือยุคหินใหม่ แล้ว
ยังมีอีกชื่อหนึ่ง ซึ่งนักโบราณคดีรู้จักและคุ้นหู
มากกว่า นั่นคือ Pre-Harappa Phase หรือ
ยุคก่อนยุคฮารัปปา คิดว่าคงจะไม่เร็วช้าไป
กว่าการเริ่มต้นสะสมวัฒนธรรมของประเทศจีน
ที่ไม่ทำให้เกิดความเดือดร้อนแก่ผู้ใดเป็นแกน
กลาง แล้วจึงค่อย ๆ พัฒนาให้ละเอียดขึ้น
สูงขึ้นเรื่อย ๆ สู่ความเป็นศาสนา ปรัชญา
อันเป็นที่ยึดในการดำรงชีวิตแตกต่างกันไปใน เท่าใดนัก
แต่ละสังคม แต่ละสภาพแวดล้อม แม้กระทั่ง แน่นอน ต่อจากยุคนี้คือยุคที่นักโบราณ
แต่ละสภาพดินฟ้าอากาศ เพราะทุกอย่าง คดี นักประวัติศาสตร์สากลรู้จักกันดี นั่นคือ
รอบตัวคือข้อกำหนดตัวตั้ง และตัวแปรในการ ยุคฮารัปปา (Harappa Civilization) คะเน
ใช้ชีวิตของผู้คนในภูมิภาคนั้น ๆ
ว่าอยู่ในระยะเวลาประมาณ ๑,๒๐๐ ปีก่อน
ทวีปอินเดีย แผ่นดินผืนใหญ่.....ก็มี พระพุทธศาสนา หรือประมาณ ๑,๗๕๐ ปีก่อน
ความเป็นมาเช่นนั้น
คริสตกาล วัฒนธรรมยุคนี้มีพื้นที่ครอบคลุม
โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส)
ธันวาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๖๑