ความโกรธและความสุข : หน้า 95/112

66 คนโกรธย่อมไม่เห็นอรรถ ไม่เห็นธรรม ไม่น่ามาก่อ ความรู้สึกของผู้อื่นว่าจะมี ประการใด ขอให้ได้พ เพลิงโทสะออกมาก็จะสมใจ (( เรื่องสุนัขและหนอนกับอาจมนั้น ต้องการ เชิญเสด็จไปหาสิ่งที่ท่านต้อง เธอมิได้นึกหรือว่าเมื่อหนอนมันพอ การในที่อื่นเถิด” ใจเอร็ดอร่อยต่ออาจม มันมีความ “ดีละ กุณาละ แล้วเราจะเห็นดี สุขอย่างเต็มที่ในการได้กินอาจม แล้ว กัน หม่อมฉันยอมรับว่าหลงรักเธอ จะแปลกอะไรกับคนที่เอร็ดอร่อยต่อ จนยอมมอบกายให้แล้ว แต่เธอเหวี่ยง โภชนาหารอันประณีต ควรแก่พระราชา ทั้งอย่างไร้ปรานี มิหนำซ้ำประณาม หม่อมฉันอย่างสาดเสียเทเสีย หม่อม เสวย” “ขอให้ได้ความสุขมา อะไรจะ ฉันจะไม่มาที่นี่อีกไม่มาอย่างแน่นอน” เป็นเหตุแห่งความสุขนั้นไม่สำคัญ มัน แลแล้วพระนางศิษยรักษิตา สำคัญตรงที่ได้ความสุขมา เมื่อมันเป็น จากไปด้วยพระอาการพิโรธแรง หนอน มันก็ต้องหาความสุขจากอาจม “ยอมมอบกายให้แล้ว” อาการ เมื่อมันเป็นไส้เดือนมันก็ต้องหาความ เยี่ยงนี้เมื่อสตรีเป็นผู้มอบอย่างเต็มใจ สุขจากมูลดิน เมื่อมันเป็นนกแร้ง มันก็ และฝ่ายชายไร้ความใยดี ปฏิเสธสิ่งที่ ต้องหาความสุขจากซากศพ บุคคลและ เธอยอมมอบ ย่อมทำให้สตรีโกรธทุกคน สัตว์ในโลกนี้ ย่อมต้องหาความสุข ละอาย เกลียด โกรธประดังกันเข้ามา ตามสภาพของตน เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไม และเธอจะกลายเป็นศัตรูคู่แค้นในเรื่องนี้ หม่อมฉันจะหาความสุขตามสภาพของ สตรีมีลักษณะคล้ายพระราชามาก คือ หม่อมฉัน หรือระดับจิตใจของหม่อม พระราชาหากประสงค์พระราชทานสิ่งใด ฉันบ้างไม่ได้ คนเราจะให้เหมือนกันไป แก่ใคร หากผู้นั้นไม่ยินดีรับ ก็ทรงถือว่า หมดไม่ได้ สุขทุกข์ไม่เหมือนกัน สิ่ง หมิ่นพระเกียรติ นอกจากไม่ทรงโปรด ชอบไม่ชอบไม่เหมือนกัน เธอจะมา แล้ว ย่อมพยายามหาช่องทางกำจัดเสีย เกณฑ์ให้หม่อมฉันเป็นอย่างเธอ หรือ ของพระราชทานนั้น ใครก็อยากได้ อย่างใคร ๆ ไม่ได้ทั้งนั้น หม่อมฉันจะ เมื่อได้แล้วก็เก็บถนอมในฐานะเป็นสิ่งที่ ต้องเป็นอย่างที่หม่อมฉันเป็น มีค่ายิ่ง แม้ราคาของมันจะต่ำต้อยเพียง “เป็นอะไรก็เชิญเป็นตามสบาย” ใดก็ตาม แต่มันมีค่าขึ้นเพราะพระราชา เจ้าชายกุณาละตรัส พระกระแสเสียง พระราชทาน สั่นเล็กน้อยเพราะฤทธิ์โทสะ “แต่อย่า ทำนองเดียวกันนี้ สตรีเมื่อ มายุ่งกับหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ต้อง ยอมมอบกายให้ใคร และเขาปฏิเสธ เธอ การยุ่งกับคนอย่างท่าน หม่อมฉันยอม ย่อมถือว่าเป็นการดูหมิ่นเธออย่างแรง โง่เพราะยังอ่อนทั้งวัยและเยาว์ทั้งปัญญา โดยปกติมีแต่คนพยายามเว้าวอน ด้วย ความโง่ทำให้หม่อมฉันมีความสุขจะขอ คำหวานให้เธอสงสารและเห็นใจ เพื่อ สุขสงบอยู่กับความโง่ แต่ฉลาดทำชั่ว จะได้มอบกายมอบจิตให้แก่เขา เมื่อมา อย่างไม่มียางอายนั้นหม่อมฉันไม่ต้องการ พบแบบที่ตรงข้ามเข้า ความสะเทือนใจ หม่อมฉันไม่ใช่อาจม ไม่ใช่มูล และ จึงเกิดขึ้นอย่างรุนแรง เธอเคยภูมิใจใน ไม่ใช่ซากศพ ไม่ใช่อะไรทั้งนั้นที่ท่าน ค่าของตัว ก็รู้สึกหมดค่า ไม่เป็นที่ ธันวาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๓