สมาธิในทางปริยัติ : หน้า 16/128

ฝ่ายนอกพระศาสนา ไม่ไข่ในนะ ปริยายเบื้องต่ำ สมาธิโดยทางปริยัติ ก็แบบเดียวกัน สมาธิโดยทาง สมาธิข้างนอก แต่ว่าเห็นข้างนอก แล้วก็น้อมเข้าไปข้างในได้ ถ้าสมาธิ ปฏิบัติก็แบบเดียวกัน แต่ว่าสมาธิ ตรงข้างในดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย โดยทางปริยัติไม่เห็น ผู้ทำสมาธิไม่ มนุษย์เช่นนี้ละก็ ถูกเป้าหมายใจ เห็น นั่นสมาธิในทางปริยัติ ของพระพุทธศาสนาทีเดียว ถ้าสมาธิในทางปฏิบัติ ผู้ใต้ สมาธินอกพระพุทธศาสนา ผู้ถึง เห็นทีเดียว เห็นปรากฏชัดที ออกไปนะ ที่พระพุทธเจ้ารับรอง เดียว นั่นสมาธิในทางปฏิบัติ เห็น อนุโลมเข้ามาในพระพุทธศาสนานั่น ปรากฏชัด เห็นปรากฏชัดดังนั้น กสิณ ๑๐ อสุภ ๑๐ อนุสติ ๑๐ เป็น ๓๐ แล้ว อาหาเรปฏิกูลสัญญา จตุ ธาตุววัตถาน เป็น ๓๒ นี่สมาธิ โดยปริยายเบื้องตาทั้งนั้น ไม่ใช่ สมาธิโดยปริยายเบื้องสูง ถึงจะทาง ปริยัติก็ดี ทางปฏิบัติก็ดี ว่าโดย ส่วนสมาธิโดยปริยายเบื้องสูง ต้องพูดถึงฌาน จิตที่เป็นดวงใส ที่ เห็นเป็นดวงใสอยู่นั่นแหละ ผู้ปฏิบัติ จะเข้าถึงซึ่งสมาธิโดยปริยายเบื้องสูง ต่อไปได้ ใจต้องหยุดนิ่งกลางดวง จิตที่ใสนั่น ต้องหยุดนิ่งทีเดียว พอ หยุดถูกส่วนเข้าเท่านั้นแหละ ก็เกิด เป็นฌานขึ้นกลางดวงจิตที่หยุดนั่น กลางดวงธรรมที่ทำ ให้เป็นกายมนุษย์ กลางดวงจิตที่หยุดนั่น นิ่งหนักเข้าๆ พอถูกส่วนเข้าก็เข้ากลางของหยุดนั่น เข้ากลางของหยุดพอถูกส่วนถึงขนาด ถึงที่เข้า เป็นดวงผุดขึ้นมา เป็น ดวงผุดขึ้นๆ กลางนั่นแหละ ดวง ใหญ่ ไม่ใช่ดวงย่อย วัดผ่าเส้นศูนย์ กลาง ๒ วา๘ ศอก) หนาคืบหนึ่ง กลมเป็นปริมณฑล กลมรอบตัว วัดผ่าเส้นศูนย์กลาง ๒ วา หนาคืบ หนึ่ง ใสเป็นกระจกคันฉ่องส่องเงา หน้า ล้าดวงนั้นผุดขึ้นมา มีกายๆ หนึ่ง กายมนุษย์ละเอียดนั่นแหละ กัลยาณมิตร đำว่า มิถุ^าย^ ๒๕๓๙