ความเชื่อเกี่ยวกับการเกิดและการตายของทารก : หน้า 74/128

อัตราต่ำสุด ยกเลิกสมัยรัชกาลที่ ๕) ให้หมอ ตำแยเพื่อซื้อทารก เป็นการลวงผีว่า เด็กคนนี้ ไม่ดี มารดายังไม่รัก จนต้องมีคนอื่นมาซื้อ เมื่อเป็นเด็กไม่ดีผีจะไม่อยากได้ คือไม่เอาไป เลี้ยงเมืองผี ทารกจะได้รอดอยู่ในเมืองมนุษย์ (เจือ สตะเวทิน, ๒๕๑๔ : ๑๖) นี้เป็นประเพณี เก่าของไทยอันเกิดจากความเชื่อ ทั้งนี้เพราะ สมัยก่อนทารกมักจะตายง่าย คือตายเสียตั้ง แด่แรกเกิดหรือเมื่อคลอดออกมาได้ไม่เกิน ๓ วัน ถ้าเลยแล้วทารกมักจะรอด เขาจึงพูดกันว่า หมอตำแยส่วนใหญ่เป็นคนมีอายุและกินหมาก ปากเปรอะเช่นกัน จึงเป็นไปได้ที่น้ำหมากจะ กระเด็นถูกสายสะดือ เชื้อโรคจึงเข้าไปได้ง่าย โดยผ่านทางสายสะดือและเป็นบาดทะยัก ทารก เกิดใหม่ร่างกายอ่อนแอและมีภูมิคุ้มกันน้อยอยู่ แล้ว ฉะนั้นอาจจะตายได้ แพทย์หญิงวไล ภูมิจิตร ลูตินารีแพทย์ (พี่ลาวของผู้เขียน) ยัง เน้นอีกว่า ไม้ไม่ไม้รวกที่ตัดสายสะดือ หรือที่ รองตัดสายสะดือหรือพื้นบริเวณนั้นไม่สะอาด ย่อมทำให้ทารกติดเชื้อโรคหรือเป็นบาดทะยัก “สามวันลูกผี สี่วันลูกคน” คนสมัยก่อนเชื่อกัน ตายได้ง่าย แต่คนสมัยก่อนไม่รู้ว่านั้นคือบาด ว่า ทารกตายง่ายในระยะ ๓ วันแรกที่คลอดนั้น ทะยัก เมื่อทารกเสียชีวิตลง จึงโทษผี เป้นเพราะพวกผีปั้นรูปเกิดชอบหุ่นที่ตนนั้นขึ้นมา เรื่องการรับเด็กนั้น โบราณถือว่าเป็น อยากจะนำไปเลี้ยงเสียเอง จึงทำให้ทารกนั้น เรื่องสำคัญ หมอตำแยจะต้องส่งเด็กให้กับ ตายกลายเป็นผีไปเลีย หุ่นใดที่ไม่งามไม่ชอบ บุคคลที่บิดามารดาของเด็กจัดเตรียมไว้ (ถ้า ใจจึงจะปล่อยให้มนุษย์เลี้ยง ด้วยเหตุนี้จึงมี บิดาไม่ได้เป็นผู้รับเอง) โดยจะเลือกผู้ที่มีหลัก อุบายหลอกผีว่า แม้แต่มารดาเองยังเกลียด ฐานดี นิสัยดี และความประพฤติดี เพราะเชื่อ บุตรต้องบอกให้คนอื่นรับซื้อไปในราคาถูก ๆ กันว่าเด็กโตขึ้นจะได้มีหลักฐาน มีชื่อเสียง เพียง ๓๒ เบี้ยเท่านั้น ถ้าพิจารณาตามหลักการสมัยใหม่ผู้เขียน คิดว่า การที่ทารกสมัยก่อนมักตายในระยะสาม วันแรก เป็นเพราะสุขภาพของมารดาไม่ดีอยู่ แล้วตั้งแต่ระยะตั้งครรภ์ ฉะนั้นบุตรเกิดมาจึง หรือเป็นคนดีเหมือนผู้มารับอุ้มเด็กเป็นคนแรก นอกจากนี้ยังตั้งชื่อเล่นของเด็กให้น่า เกลียดน่าชังอีกด้วยเช่น ให้ชื่อว่า “อึ่งอ่าง เขียด กบ นก ไก่ แมว และหมา” เป็นต้น ทั้งห้าม ชมว่าสวยงามหรือน่ารัก เพราะเกรงว่าผีจะได้ ไม่แข็งแรง หรือเนื่องจากความไม่สะอาดของ ยืนและมาเอาชีวิตไปเลีย ต้องพูดว่าน่าเกลียด หมอตำแยและผู้ช่วย เพราะคนสมัยก่อนกิน น่าชังหรือขี้ริ้วขี้เหร่ เมื่อผีได้ยินจะได้หลงเชื่อ หมากกันทุกคน ยิ่งคนแก่ยิ่งกินหมากมาก ว่าจริง และไม่เอาตัวเด็กไปเมืองผี อย่างชนิดที่เรียกว่า “กินหมากปากเปรอะ” กัลยาณมิตร ภ มิถุ^าย^ ๒๕๓๙ อ่านต่อฉบับหน้า